தசரதன் குறையும் கைகேயி நிறையும்
சோமசுந்தர பாரதியார்




1.  தசரதன் குறையும் கைகேயி நிறையும்
    1.  மின்னூல் உரிமம்
    2.  மூலநூற்குறிப்பு
    3.  பதிப்புரை
    4.  நுழைவாயில்
    5.  முதற்பதிப்பு : முன்னுரை
    6.  மதிப்புரைகள்
    7.  (1)
    8.  (2)
    9.  (3)
    10. தசரதன் குறையும் கைகேயி நிறையும்
    11. பகுதி 1 : முன்னுரை
    12. பகுதி 2 : கம்பர் கவிக்கருத்து
    13. பகுதி 3 : வால்மீகர் சுல்க வரலாறு
    14. பகுதி 4 : கைகேயி கற்புக் கடனாற்றல்
    15. பகுதி 5 : தசரதன் தவறு
    16. பகுதி 6 : கோசலை மனக்கோள்
    17. பகுதி 7 : முடிந்ததுகடியா முதுமுறைவிரகாத் தன்னவா முடிக்கும் மன்னவன்முயற்சி
    18. பகுதி 8 : கொற்றவன் உளக்கிடையும் கேகயர்கோமகள் அறத்துறையும்
    19. பகுதி:9 கைகேயி இராமனைக் காடுகடத்தக் கருதக் காரணம்
    20. பகுதி : 10 குரிசிலர் நாட்டிற் கொடையுரிமை கோடல் வரன்முறைவந்த வழக்கறமாகும்
    21. பகுதி 11 : சில வினா - விடைகள்
   


தசரதன் குறையும் கைகேயி நிறையும்

 

சோமசுந்தர பாரதியார்

 


மூலநூற்குறிப்பு

  நூற்பெயர் : தசரதன் குறையும் கைகேயி நிறையும்

  தொகுப்பு : நாவலர் பாரதியார் - நற்றமிழ் ஆய்வுகள் -1

  தொகுப்பாசிரியர் : ச. சாம்பசிவனார், ம.சா. அறிவுடைநம்பி

  பதிப்பாளர் : ஆ. ஆதவன்

  பதிப்பு : 2009

  தாள் : 16 கி வெள்ளைத்தாள்

  அளவு : 1/8 தெம்மி

  எழுத்து : 11 புள்ளி

  பக்கம் : 304

  நூல் கட்டமைப்பு : இயல்பு (சாதாரணம்)

  விலை : உரூபா. 190/-

  படிகள் : 1000

  அட்டை வடிவமைப்பு : வ. மலர்

  அச்சிட்டோர் : ஸ்ரீ வெங்கடேசுவரா, ஆப்செட் பிரிண்டர்சு, இராயப்பேட்டை, சென்னை - 14.

  வெளியீடு : ஆதி பதிப்பகம்4/2, 2 வது மாடி சீனிவாசா தெரு, மயிலாப்பூர், சென்னை - 600 004.


பதிப்புரை

20ஆம் நூற்றாண்டில் தமிழ் மொழி, இன மேம்பாட்டிற்கு அரும்பாடுபட்ட தலைவர்களில் முன்னவர். இந்தியப் பெருநிலத்தின் விடுதலைக்காக இவர்தம் குடும்பம் சிறைசென்று பெரும் பங்களிப்பைச் செய்த குடும்பம்; வணங்குவோம்.

பெருமை பெற்ற பிறப்பினர் முதல் , முத்தமிழ்ப் பட்டம் பெற்ற முது முனைவர் வரை 15 பெருந் தலைப்புகளில் உள்ளடக்கி நாவலர் சோமசுந்தர பாரதியார் எனும் தலைப்பில் அவர்தம் அருமை பெருமைகளை, ஆய்வு நெறிமுறைகளை தமிழின் பாலும், தமிழினத்தின்பாலும், இந்தியப் பெரு நிலத்தின் விடுதலை யின்பாலும் அவர் கொண்டிருந்த பற்றினை ஆசிரியர் ச. சாம்ப சிவனார் எழுதி சாகித்திய அகாதெமி வெளியிட்டுள்ள நூலில் காண்க.

எனது அன்புள்ள பெரியார் பாரதியார் அவர்களுக்கு, ஈ.வெ.ராமசாமி வணக்கம். என்று தொடங்கி தயவு செய்து தங்களது அபிப்பிராயத்தையும், யோசனையையும் தெரிவிக்க வேண்டுகிறேன்- . இது தந்தை பெரியார் நாவலர் பாரதியாருக்கு எழுதிய கடித வரிகள்.

குகை விட்டுக் கிளம்பிய புலியெனப் போர்க்கோலம் கொண்டு, ஊரை நாடி, மக்களைக் கூட்டி உரத்த குரலில், உறங்கிடுவோருக்கும் உணர்ச்சிவரும் வகையில் தமிழின் தன்மையை, அதன் சிறப்பை, அதனை அழிக்க வரும் பகையை, அந்தப் பகையை வெல்லவேண்டிய இன்றியமையாமையை எடுத்துச் சொன்னார். மக்களுக்கு ஆற்ற வேண்டிய கடமைகளை ஆற்றினார். தமிழ் கற்றதன் கடனைத் தீர்த்தார்! - இது பேரறிஞர் அண்ணா கூறியது.

அவர் காலத்தில் தமிழ்நாட்டில் வாழ்ந்த தலைவர்கள், சான்றோர்கள், பாவலர்கள் கூறிய அரும்பெரும் செய்திகள் ஐந்தாம் தொகுதியில் இடம் பெற்றுள்ளன. தலைவர்களாலும். நண்பர்களாலும், ஆசிரியர்களாலும், மாணவர்களாலும் மதித்துப் போற்றிய பெருமைக்குரியவர்.

தாய்மொழி வழிக் கல்வி கற்கும் நிலை வரவில்லையே? என்று அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நாவலர் பாரதியார் கூறியது இன்றைக்கும் பொருந்துவதாக உள்ளது. தாய்மொழி வழிக் கல்வி வளரும் இளம் தமிழ்த் தலைமுறைக்குக் கட்டாயம் கற்பிக்கப்படவேண்டும் என்று அன்று அவர் கூறியது இன்றும் நிறைவேறவில்லையே என்பது தமிழ் உணர்வாளர்களின் ஏக்கமும் கவலையும் ஆகும். இந்த நிலையில் தமிழ்நாட்டு அரசு தாய்மொழி வழிக் கல்விக்கு முதன்மைதரும் செய்தியை வெளியிட்டுள்ளது. இந்தச் செய்தி நடைமுறைக்கு வருமானால் தமிழ் உணர்வாளர்களின் கவலைக்கு மருந்தாக அமையும்.

தமிழ் மரபு இது; அயல் மரபு இது! என்று கண்டு காட்டியவரும், இந்தி ஆதிக்கத்தைத் தமிழகத்தில் முதன் முதலில் எதிர்த்தவருமான செந்தமிழறிஞர் நாவலர் சோமசுந்தர பாரதியாரின் படைப்புகளையும், கட்டுரைகளையும் தொகுத்து ஆறு தொகுதிகளாக நாவலர் பாரதியார் நற்றமிழ் ஆய்வுகள் எனும் தலைப்பில் வெளியிடுவதில் பெருமைப் படுகிறோம்.

இத்தொகுப்புகள் செப்பமுடன் வெளிவருவதற்கு வழிகாட்டியதுடன், உதவியும் செய்த தொகுப்பாசிரியன்மார் ச.சாம்பசிவனார், ம.சா. அறிவுடைநம்பி ஆகிய பெருமக்களுக்கு எம் நன்றி.

இந்நூலாக்கத்திற்குக் கணினியில் தட்டச்சுச் செய்த திருமதி. விசயலெட்சுமி, திரு.ஆனந், செல்வி. அனுராதா, திரு. சிவமூர்த்தி ஆகியோருக்கும், மெய்ப்புப் பார்த்து உதவிய திரு.இராசவேலு, திரு. கருப்பையா, திரு.சொக்கலிங்கம் ஆகியோருக்கும், அட்டைப் படம் செய்த செல்வி வ.மலர் மற்றும் குமரேசன், நூல் கட்டமைப்பாளர் (Binder) வே.தனசேகரன், மு.ந.இராமசுப்ரமணிய ராசா ஆகியோருக்கும் எமது நன்றி.

இந்நூல்களை வாங்கிப் பயனடைவீர்.

- பதிப்பாளர்


நுழைவாயில்

முன்னுரை:

பெருமக்களின் வாழ்க்கைகளே வையகத்தின் சிறந்த ஆசிரியர்கள்”1 என்பர் அறிஞர்.

“பாரதிர்ந் தெழுந்து யார்யாரெனக் கேட்குமா(று)
ஊரெழுந் தோடி, எம் உயிரெனக் கூறுமா(று)
ஏரெழுந் தன்ன, எம் பாரதி எழுந்துசொல்
மாரி பெய்வான், புனல்மாரி பெய்வான்என,
மாத மும்மாரி இம்மண்ணிடைப் பொய்ப்பினும்
நாத மும்மாரி நடாத்துவான் பாரதி!”

என்பது கவிஞர் கண்ணதாசன் கூற்று. 1879ஆம் ஆண்டில் பிறந்து, 1959 ஆம் ஆண்டில் மறைந்த நாவலர் ச. சோமசுந்தர பாரதியார், மேற்காட்டிய அறிஞர்களின் கூற்றுக்கிணங்க, இவ் வையகத்தின் சிறந்த ஓர் அறிஞராகப் பிறங்கியவர். அன்னைத் தமிழுக்குத் தம் வாழ்நாளில் பெரும்பகுதியைச் செலவிட்ட இவ் வித்தகச் செல்வர் எழுதிய நூல்களில் “திருவள்ளுவர், தசரதன் குறையும் கைகேயி நிறையும், சேரர் தாய முறை, சேரர் பேரூர் எனும் இந்நான்கும் அறிஞர் பெருமக்களால் பெரிதும் போற்றப்படுபவை. இவ் ஆராய்ச்சி நூல்களைப் பற்றிய ஒருசிறு அறிமுகம் இவண் தரப்படுகின்றது.

நாவலர் பாரதியாரின் வாழ்க்கை வரலாற்றுச் சுருக்கம்

நாவலர் ச.சோ. பாரதியாரின் வாழ்க்கை வரலாறு சுவையுடையது; பிறரால் பின்பற்றத்தக்கது. இவரது வரலாற்றையும், இவர் தமிழுக்கு ஆற்றிய தொண்டுகளையும் முன்னர்யான் எழுதிய நூல்களில்1 பரக்கக் காணலாம். எனினும் சுருக்கமாக ஒருசில சுட்டுதல் சாலும்:

1.  இவர் , எட்டையபுரத்தில் பிறந்து, அரண்மனையில் வளர்ந்து, கல்வி கற்று, வழக்கர் தொழில் மேற்கொண்டு, பல்கலைக் கழகப் பேராசிரியர் பணிபூண்டு, இரு பெண்களை மணம் புரிந்து, மக்கட்செல்வம் பெற்று, எண்பதாண்டுகள் வாழ்ந்த பெரியர்;

2.  எட்டையபுர அரண்மனைச் சூழல், சி.சு. பாரதியாரின் நட்பு, நெல்லைத் தமிழ்ப் புலவர் தொடர்பு, சென்னைக் கிறித்தவக் கல்லூரிப் பேராசிரியர்கள் புகட்டிய அறிவு, வ.உ. சிதம்பரனாரின் தொடர்பு முதலாயின இவரின் தமிழ்த் தொண்டிற்கு அடிப்படையாய் அமைந்தன.

3.  செம்மல் சிதம்பரனார் தொடங்கிய கப்பல் கம்பெனியின் செயலராக இருந்து, இந்திய நாட்டின் விடுதலைக்காக வீரமுழக்கமிட்ட சிறப்பும் இவருக்கு உண்டு;

4.  இவரது தமிழ்த் தொண்டிற்குச் செல்வம், தொழில், ஆங்கிலப் புலமை பெரிதும் துணைபுரிந்தன;

5.  இவர், ஆடவரிற் சிறந்த அண்ணல் எனும்படி தோற்றப் பொலிவும், அஞ்சாமைப் பண்பும் உடையவராய்த் திகழ்ந்தார்;

6.  புதிய ஆராய்ச்சி நூல்களைப் படைத்தல் முதலாய பல்வேறு தமிழ்ப்பணிகளையும் ஒருங்கே ஆற்றிய பெருந்தகையாளர்.

தலையாய தமிழ்த்தொண்டு!

நாவலர் பாரதியார் ஆற்றிய தமிழ்த் தொண்டுகள் பலப்பல; அவற்றுள் சிலமட்டும் இவண் குறிப்பிடல் பொருந்தும் :

1.  தொல்காப்பியம் போன்ற பழந்தமிழ் இலக்கணத்திற்கும், பிற இலக்கியத்திற்கும் புத்துரை காண்டல்;

2.  அரிய ஆய்வுக் கட்டுரைகள் வாயிலாக இதுகாறும் எவரும் கூறாதவாறு புதுமைக் கருத்துக்களை எடுத்துக்காட்டல்;

3.  மாநாடுகள், ஆண்டு விழாக்கள், பாராட்டு விழாக்கள், இலக்கிய மன்றக் கூட்டங்கள் முதலானவற்றிற் கலந்து கொண்டு, சொற்பொழிவுகள் வாயிலாகத் தமிழுணர்ச்சி ஊட்டுதல்:

4.  அரசியல் மேடைகளையும் தமிழ் மேடையாக்குதல்;

5.  இந்தி கட்டாய மொழி என ஆக்கப்பட்டபோது, அதனைக் கடுமையாக எதிர்த்துத் தமிழ் காக்கும் போரில் முன்னிற்றல்;

6.  வழக்கறிஞர் தொழிலில் கிடைத்த பெரு வருவாயினையும் வெறுத்து அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத் தமிழ்ப் பேராசிரியர் பொறுப்பேற்றல்;

7.  முனைவர் அ. சிதம்பரநாதச் செட்டியார் போன்ற தமிழ் காக்கும் பேரறிஞர்களை உருவாக்கல்;

8.  தமிழ்ப் புலவர்களைப் போற்றுதல்;

9.  வறுமையால் வாடிய தமிழ்ப் புலவர்கட்குப் பொருளுதவி செய்தல்;

10. பேச்சாலும், எழுத்தாலுமன்றிச் செயலாலும் தமிழ் வளர்ச்சிக்குப் பாடுபடல்;

11. பதவியைப் பெரிதெனக் கருதாது, தமிழுக்கு ஊறு நேர்ந்த போதெல்லாம் அஞ்சாது தடுத்து நிறுத்தல்;

12. தமிழில் மட்டுமின்றி ஆங்கிலக்கட்டுரைகள் வாயிலாகவும் தமிழ்ப் பெருமையை உலகோரும் அறியச் செய்தல்;

13. தமிழில் நல்ல நடையை (ளுவலடந)க் கையாண்டு, பிறர்க்கும் வழி காட்டுதல்;

14. ‘ஆய்வு நெறிமுறைகள் இவை’ எனக் காட்டி, மாணவரிடையே ஆய்வுமனப்பான்மையை உண்டாக்கித் திறனாய்வுத் துறையை வளர்த்தல்;

15. யார் எது கூறினும், மெய்ப் பொருள் காண்பதே நோக்கமாகக் கொண்டு அதனை வெளிக் கொணர்தல்;

16. தமிழ் மரபு - ஆரிய மரபு இவ்விரண்டிற்குமிடையே காணலாகும் வேறுபாடுகளை அஞ்சாது எடுத்துரைத்துப் பண்டைத் தமிழ் மரபினைக் காக்க வற்புறுத்தல்.

இவ்வாறு பல்வகையானும் தமிழ்ப் பணிசெய்த பான்மையினால், நாவலர் பாரதியார், தாம் வாழ்ந்த காலத்திலேயே, ‘நாவலர்’, ‘கணக்காயர்’, டாக்டர் எனும் பட்டங்கள் பெற்றுப் பெரும் புகழுக்குரியரானார்.

‘திருவள்ளுவர்’

தமிழகத்தில் தெய்வப்புலவர் திருவள்ளுவரைப்பற்றி எழுந்த கட்டுக்கதைகள் பல! அவற்றுக்கெல்லாம் முற்றுப் புள்ளி வைத்த பெருமைக்கு உரியவருள் நாவலர் பாரதியாரும் ஒருவர். திருவள்ளுவரைப்பற்றிய மெய்யான வரலாற்றைப் பல்வேறு சான்றுகள் காட்டித் திருவள்ளுவர் எனும் அரிய ஆராய்ச்சிநூல் (தமிழ், ஆங்கிலம்) வாயிலாக உலகுக்கு உணர்த்தியவர் இவர். இந்நூல் வாயிலாக இவர் - கூறும் முடிவு

களாவன :

1.  திருவள்ளுவர், புலைமகளின் பழிமகவல்லர்;

2.  மயிலையில் வாழ்ந்தவரல்லர்;

3.  ஏலேலசிங்கரின் உதவி பெற்றவரல்லர்;

4.  மூன்றாம் சங்கத்தின் முற்காலத்தே வாழ்ந்தவர்;

5.  மதுரையில் வாழ்ந்தவர்;

6.  மாதானுபங்கியை மணந்தவர்;

7.  குறளடியால் அறம்பாடி உலகுக்களித்தவர்;

8.  பண்டைப் பாண்டியரின் உள்படுகருமத் தலைவராயிருந்தவர்;

9.  அருந்தமிழ் வேளிர்குடியில் தோன்றிய பெரியர்.

நீதி நூல்களின் தோற்றத்திற்கு அடிப்படை வடமொழி நூல்களே என்றும்; வள்ளுவரும் பிரமதேவர் எழுதிய திரிவர்க்கம் என்ற நூலைச் சுருக்கியே முப்பாலாக மொழிந்தார் என்றும்; அதனாற்றான் அவரை நான்முகன் அவதாரம் என்றும் கூறுவதுண்டு.

இதனை நாவலர் பாரதியார் பின்வருமாறு இந்நூலில் வன்மையாக மறுத்துரைக்கின்றார்:

ஆரிய தரும சாத்திர முறை வேறு; தமிழற நூன் மரபு வேறாகும்; இரு முறைகளையும் ஒத்துணர்ந்த வள்ளுவர் திருக்குறள் தமிழ் மரபு வழுவாது பொருளின் பகுதி களான அகப்புறத் துறையறங்களை மக்கள் வாழ்க்கை முறைக்கா மாறு? ஆராய்ந்து அறுதியிட்டு வடித்தெடுத்து விளக்கும் தமிழ்நூல்.

தமிழிற் பெருமையுடைய அனைத்தும், ஆரிய நூல்களினின்று திரட்டப்பட்டிருப்பதாகக் காட்டி மகிழ்வார் சிலர்க்கன்றி, நடுநிலையாளருக்கு வள்ளுவர் குறள் தமிழில் தனி முதலற நூலேயாகு மென்பது வெள்ளிடை மலையாம்!

இவ்வாறே நூலின் பல்வேறிடங்களிலும், அறிவுக்குப் பொருந்தாக் கருத்துக்களை மறுத்துரைக்கும் நாவலர் பாரதியாரது நுண்மாண் நுழைபுலம் கண்டு மகிழமுடிகின்றது.

இத் திருவள்ளுவர் ஆராய்ச்சியை அறிஞர் பலரும் ஒருமுகமாகப் பாராட்டியுள்ளனர். அவர்களுள் பண்டிதமணி மு. கதிரேசச் செட்டியார் கூறுவது இவண் எண்ணத்தகும்:

“வள்ளுவர் வரலாற்று மலர்வனத்தில், அவர் வாழ்க்கைச் செய்தி களாகிய வனப்புமிக்க நறுமணங் கமழும் மெல்லிய அரும்பு மலர்கள் நிறைந்த பயன்றரு சிறுபூஞ் செடிகளை, அகப்புறச் சான்றுகள் யாதுமின்றிச் செவித் தொடர் வழக்காய் நீண்ட பலகாலமாக வழங்கிவந்த புலைக்குடிப் பிறப்பு-மயிலை வாழ்வு-ஏலேலசிங்கர் தொடர்பு-கூடற்சங்க வென்றி - கால அணிமை - ஆரிய முதனூல் பற்றி அறம் பாடியது - என்னும் இன்னோரன்ன பொய்படு செய்திகளாம் பயனில் பெருமரங்கள் பண்டையுருத் தெரியவொட்டாது வேரூன்றியடர்ந்திருத்தலைக் கண்ட நம் பாரதியார், செப்பமுற ஆய்ந்து, தெளிவுரை கூறும் நாக்கோடரியால் அவ்வடர் பெரு மரங்களை வெட்டி வேரறக் களைந்து காண்போர் கண்ணும் மனமும் களிப்புறும் வண்ணம் அப்பண்டைப் பயன்றருமலர் வனத்தைப் புதுக்கிப் பழமுது நூற்குறிப்புக்களாக்கிய தெண்ணீர் பாய்ச்சிச் செழிப்புற வளர்க்க முற்பட்டனர்.”

இதனால் நாவலர் பாரதியாரின் திருவள்ளுவர் ஆராய்ச்சி மேன்மை ஒருவாறு புலனாகும்!

‘தசரதன் குறையும் கைகேயி நிறையும்’

“தசரதன் நேர்மையாளன்” என்றும் “அவனது உயிருக்கே உலைவைத்த மாபாதகி கைகேயி” என்றும் பொதுவாகக் கூறுவதுண்டு. இதன் உண்மையை ஆராய்வான்வேண்டி, நாவலர் பாரதியார், தசரதன் குறையும் கைகேயி நிறையும் என்னும் நூலினை வெளியிட்டார். நிறை என்பது, ஈண்டுக், குறை என்பதற்கு மாறான ஒரு சொல்லாகவும் கற்பு என்று பொருள்படும் சொல்லாகவும் அமைந்துள்ள நயம் உன்னத் தக்கது.

தசரதனின் குறைகளாக நாவலர் பாரதியார் கூறுவன வருமாறு :

1.  தசரதன், கைகேயியை மணமுடித்தகாலத்து, அவளுக்குக் கன்யாசுல்கமாக அயோத்தி நாட்டினை அளித்தவன்; அதனால் நாடு, பரதனுக்கே உரியது. ஆனால், தசரதனோ, அவனை வஞ்சித்து, இராமனுக்கு முடிசூட்ட முயன்றான்;

2.  சம்பராசுரப் போரின்போது, தான் கொடுத்த வாக்குறுதியை மீறிக் கைகேயியை வஞ்சிக்கத் துணிந்தான்;

3.  மிதிலை மணவிழா முடிந்தபின், காரணம் காட்டாமலேயே பரதனைக் கேகயநாட்டிற்கு அனுப்பிவிட்டான்;

4.  பரதன் சென்றதும், ஆட்சித் துறையில் இராமனை ஈடுபடுத்தினான்;

5.  பரதன் இல்லாத சமயம் பார்த்து, இராமனுக்குப் பட்டாபிடேகம் நடத்த முடிவு செய்தான்;

6.  பட்டாபிடேக அழைப்பினை அனைவருக்கும் அனுப்பியவன், கேகயனுக்கும் அவனிடத்திருக்கும் பரதனுக்கும் அனுப்பாமல் விட்டுவிட்டான்;

7.  பட்டாபிடேக ஏற்பாடுகளைக் கைகேயினிடத்துமட்டும் கூறாமல் மறைத்துவிட்டான்;

8.  ஏதுமறியாப் பரதனைத் தன்மகன் அல்லன் என்றான்.

இவ்வாறு தசரதன்பாலமைந்துள்ள குற்றங்களை வரிசையாக அடுக்கிச் செல்லும் நாவலர் பாரதியார், கைகேயினிடத்து அமைந்துள்ள நிறைகள் இவையிவை எனப் பட்டியலிட்டும் காட்டுகின்றார்.

1.  கைகேயி, மக்கள் நால்வரிடத்தும் வேறுபாடு காணாதவள்;

2.  தன் மகன் பரதனைவிட இராமனிடத்து அளவற்ற அன்புடையள்;

3.  கொண்டானையன்றிப் பிற தெய்வம் அறியாதவள்;

4.  போர்க்களத்தும் தன் கணவனைப் பிரிய எண்ணாமல், அவன் தேர்ச்சாரதியாய் இருந்து, தன் இன்னுயிரையும் அவனுக்காகப் பலியிடத் துணிந்தவள்;

5.  தசரதனிடத்து அன்பு பூண்டவள். ஆனால் அவனுக்குப் பழி வந்திடல காது என்பதற்காக வரம் கேட்டவள்;

6.  தன் கணவனுக்காகத் தானே பழி சுமந்தவள்;

7.  தெய்வக் கற்பினள் எனக் கம்பரால் பாராட்டப் பெற்றவள்.

இவ்வாறு கூறுதற்கு அடித்தளமாய் இவர் எடுத்துக் கொண்ட கம்பன் பாட்டொன்று :

“கெடுத்தொ ழிந்தனை யுனக்கரும் புதல்வனை; கிளர்நீ
ருடுத்த பாரக முடையவ னொருமகற் கெனவே
கொடுத்த பேரர(சு) அவன்குலக் கோமைந்தர் தமக்கும்
அடுத்த தம்பிக்கு மாம்;பிறர்க் காகுமோ என்றாள்!”

(கம்ப : அயோத்தி; மந்தரை : 76)

இப்பாடலில் வரும் ஒருமகற்கு என்பதற்கு இராமனுக்கு என்பதே இதுகாறும் பலரும் கூறிவரும் உரையாகும். ஆனால் நாவலர் பாரதியாரோ, ஒப்பற்ற மகனாகிய பரதனுக்கு முன்பே கொடுக்கப்பட்ட பேரரசு எனும் புதுப் பொருள் காண்கின்றார். ஆங்ஙனமெனில், பரதனுக்கு இவ்வரசு எப்போது, எதற்காகக் கொடுக்கப்பட்டது? என்ற வினா எழுதல் இயல்பு. தசரதன் கைகேயியைத் திருமணம் செய்தபோழ்து, தான் அயோத்தி அரசாட்சியைக் கன்யா சுல்கமாகக் கொடுத்திருந்தான். இதன் முழுவிவரம், வான்மீகத்தில் விரிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளது.

“கம்பரும், இக்கருத்தைப் பின்னால், இராமனது கூற்றில் வைத்து வெளிப் படுத்துகின்றார் என்று கூறும் நாவலர் பாரதியார், பின்வரும் பாடலைச் சான்றாகக் காட்டுவர்:

“கம்பரும் உந்தைசொல் மரபி னால்உடைத்
தரணி நின்னதென் றியைந்த தன்மையால்
உரனில் நீபிறந் துரிமை யாதலால்
அரசு நின்னதே ஆள்க என்றனன்”

(கம்ப. : திருவடி : 112)

இங்ஙனம் இது, தசரதன் குறைகள் கைகேயி நிறைகள் பற்றிய அரியதோர் ஆராய்ச்சிநூலாக மிளிர்கின்றது. தமிழ் இலக்கிய ஆராய்ச்சி உலகில் இதுகாறும் எவருமே எண்ணிப் பார்க்காத வகையில் தசரதனையும் கைகேயியையும் ஆய்வுக்கண் கொண்டு நோக்கிய பெருமை நாவலர் பாரதியாருக்கு உண்டு!

“அவரது வாதத் திறமைக்கு (தசரதன் குறையும்
கைகேயி நிறையும்) சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும்”

என முனைவர் மா. இராசமாணிக்கனார் கூறுவது சாலப் பொருந்தும்!

அன்றியும், நாவலர் பாரதியார், பெண்ணினத்திற்குப் பெருமை சேர்க்க வேண்டும். மாசு கற்பித்தலாகாது என்ற கொள்கையும் கொண்டவர்; தம் கெழுதகை நண்பர் சி.சு. பாரதியார், பாஞ்சாலிக்காகப் பாஞ்சாலி சபதம் பாடியது போல, இவரும் கைகேயிக்காகத் தசரதன் குறையும் கைகேயி நிறையும் கூறினார் என்று கூறுவதும் பொருந்தும்!

இவ்வகையில் தமிழ் இலக்கிய உலகுக்கு இந்நூல் ஒரு முன்னோடி எனலாம்.

‘சேரர் தாயமுறை’

“மக்கட்டாயமுறை, மருமக்கட்டாயமுறை, இவ் விரண்டும் கலந்த தாயமுறை எனத் தாயமுறையில் முப்பிரிவுகள் உண்டு. இவற்றுள் மருமக்கட்டாயமுறை, கேரளத்தில் கடந்த ஐந்து நூற்றாண்டுகட்கு மேலாக இருந்து வருவது . ஆனால் சோழ பாண்டிய நாடுகளில் இருப்பது மக்கட்டாயமே! எனவே, பண்டைச் சேரநாட்டிலும் மக்கட்டாயமே இருந்தது; பின்னர் தான் மருமக்கட்டாயமாக மாறியது என்பர் அறிஞர். இதுபற்றி ஆராய எழுந்ததே சேரர் தாயமுறை என்னும் நூல்!

‘சேரர் தாயமுறை’ என்னும் இவ் ஆராய்ச்சி நூலை முதன்முதலில் நாவலர் பாரதியார், 1929ஆம் ஆண்டில் ஆங்கிலத்தில் (SystemofSuccession in the Chera Kingdom) எழுதி வெளியிட்டார்; பின்னர்த் தமிழிலும் அது வெளிவந்தது.

கேரளத்தில் வழங்கும் மருமக்கட்டாயமுறைக்கு அடிப்படையாக நாவலர் பாரதியார் கூறுவன வருமாறு:

1.  பெண் வழியிலேயே உறவு முறை - தாய்மாரே குடிபேணும் அடிமரம்;

2.  ஆடவர்கள், தம் மாமன்மார்க்கு உரிய வழித்தோன்றல்கள்;

3.  குலநிதியைப் பிரித்தாளும் பிறப்புரிமை ஆண்மக்கட்கு ஒன்று மில்லை;

4.  குடியின் தலைமை, உரிமை - மருகர்களில் வயது முறைப்படி வரும்;

5.  அரசர் குடும்பங்களிலும் நாடாளும் உரிமை, மருகர் வழியே வரிசை முறையில் வருவது;

6.  தந்தைமார்க்கு அவர்களின் ஆண்மக்கள் வாரிசு ஆகார்; அத்தந்தையருடன் பிறந்த பெண்வயிற்று மருகரே வழித்தோன்றல்!

இந்நூலின் ஆய்வுக்கு இவர் சான்றாகக் காட்டும் முதன்மை நூல் பதிற்றுப்பத்து ஆகும்.

நாவலர் பாரதியார் கூறும் பல்வேறு கருத்துக்களில் ஒன்றுமட்டும் இவண் குறிக்கத்தகும்.

“சங்க நூல்களில் சேரரைக் குறிக்க வருமிடத்து, ஒரு சேரனையாவது
அவன் தந்தைக்கு ‘மகன்’ என்ற குறிப்புக் கிடையாது அம்
முன்னோனின் ‘மருமகன்’ என்ற குறிப்பே வந்துள்ளது;
‘இளஞ்சேரலிரும்பொறை. பெருஞ்சேரலிரும் பொறையின் மருகன்’
என்ற பொருளில் விறல் மாந்தரன்றன் மருகன் (மருகன்.
வழித்தோன்றல்) என்று பெருங்குன்றூர் கிழார் பாடுகின்றார்!”

இந்நூல் வாயிலாக நாவலர் பாரதியார் காட்டும் ஆய்வு முடிவுகளிற் சில வருமாறு:

1.  தமிழ்நாட்டில் குடகுமலைத் தொடருக்கு மேற்கே, குடபுலத்தில் மட்டுமே இம் மருமக்கட்டாயம் நெடுவழக்காய் நின்று வருகின்றது. நாயர் என்ற திராவிட சமுதாயத்தார். நம்பூரி என்ற ஆரியப் பிரிவினர், பிறநாட்டி லிருந்து குடியேறிய மாப்பிள்ளைமார் இவர்கள் மருமக்கட்டாயிகளாவர்;

2.  இம் ‘மருமக்கட்டாயமுறை’, சங்ககாலப் பழஞ் சேரர் குடிகளிலும் அடிப்பட்ட தொன்மரபாய் ஆட்சி பெற்றுத் தொன்றுதொட்டே வழங்கி வருவதாகத் தெரிகிறது;

3.  அம் மலைத் தொடருக்குக் கிழக்கே தமிழகம் முழுவதும் சங்க காலந்தொட்டே மக்கட்டாயமே நிலைத்து நிற்கின்றது.

இவ்வாறு கூறுபவர்,

1.  மக்கட்டாய மரபும், மருமக்கட்டாய மரபும் ஆகிய இவ்விரண்டும் பண்டைத் தமிழ் மரபா?

2.  அவ்வாறாயின், தமிழகத்தில், மருமக்கட்டாயமுறைவழக்கிழந்தது எதனால்?

3.  தமிழ் மரபின்றேல், சேரர் எக்காலத்தில் யாண்டிருந்து எப்படி இதனை மேற்கொண்டனர்?

4.  மிகப்பழங்காலத்தில் தாய்வழிமரபே இருந்து, பின்பு தந்தைவழித் தாயம் வந்ததாகக் கருதலாமா?

5.  மாப்பிள்ளைமார்-அராபி நாட்டினர். மகமதியர், குடநாடு வந்த போது தங்கள் பூர்வீக அராபியப் பழக்கத்தைப் புகுத்தினரா?

6.  இத் தாயவழி ஆதிக்கத்தால், நாஞ்சில்நாட்டுத் தமிழர்களும் இம்முறையைப் பின்பற்றினார்களா?

எனும் வினாக்களை எழுப்பி, மேலும் ஆராய்ச்சி தேவை என்கின்றார்.

ஆனால் இவரது ஆராய்ச்சியைப் பேரறிஞர்களான மு. இராகவையங்கார், இரா. இராகவையங்கார் ஆகியோர் மறுத்து நூல்களும் எழுதியுள்ளனர். எல். கிருட்டிணசாமி பாரதியார், நாவலர் பாரதியாரின் கருத்துக்கு அரண் செய்யும் வகையில் நூல் ஒன்றும் எழுதியுள்ளமை இவண் குறிக்கத்தகும்.

எனினும் “இவ் ஆராய்ச்சி மிகவும் பயனுள்ளது; புலவருக்கு நல்விருந்து” என்றும் அறிஞர் போற்றுவர்.

சேரர் பேரூர்

பண்டைச் சேரமன்னர்களின் தலைநகரம் வஞ்சி என்பது அனைவரும் அறிந்த உண்மை. ஆனால் ‘இக்காலத்தில் அஃது எங்கு உள்ளது? என்பதுகுறித்து அறிஞர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு.

“கடலோரம்** பேராற்றின் மேலது வஞ்சி” என்று சிலப்பதிகார உரையாசிரியர் அடியார்க்கு நல்லாரும் மற்றும் ‘தமிழ்த்தாத்தா’ உ.வே. சாமிநாதையர் போன்றவர்களும் கூறுவர். தமிழறிஞர் வி. கனகசபைப்பிள்ளை. “குடமலைத் தொடரின்** அடிவாரத்தில் பேரியாற்றங் கரையில் ஒரு பாழூராகிய திருக்கரூரே வஞ்சி என்பர். அறிஞர் மு. இராகவையங்காரோ. திருச்சிக்கு மேற்கே ஆம்பிராவதிக் கரைமேலதாய கரூவூரானிலையே வஞ்சி” என்பர்.

இம் மூன்று கருத்துக்களுள் பொருந்துவது யாது என ஆராய எழுந்ததே சேரர் பேரூர் எனும் ஆய்வு நூல்! இது. பெரும் பாலும் மு. இராகவையங்கார் எழுதிய சேரன் செங்குட்டுவன் என்ற நூற்கருத்தை அடியோடு மறுப்பதாக அமைந்துள்ளது. போகிறபோக்கில் வி. கனகசபைப்பிள்ளையின் கருத்தையும் மறத்துத் தங்கோள் நிறுவுகின்றார் நாவலர் பாரதியார்.

இவ் ஆய்வு நூல்வாயிலாக இவர் கூறும் முடிந்த முடிபு வருமாறு :

1.  பட்டினப்பாக்கமும், அரசன் குடிப்பாக்கமும் கூடியது வஞ்சி மூதூர். பிற்காலத்தில் ‘பட்டினப்பாக்கம்’, மகோதை என்றும்; * அகநகராய கருவூர்ப்பாக்கம் வஞ்சி முற்றம் என்றும் அழைக்கப்பெற்றன. இவ் வஞ்சிமுற்றம் நாளடைவில் வஞ்சைக் களமாயிற்று. வஞ்சி - வஞ்சை முற்றம் - களம். பிற்காலத்து இது தலங்களுள் வைத்தெண்ணப் படுங்கால் திரு அடைபெற்றுத் திருவஞ்சைக் களமா’க ஆகியிருக்க வேண்டும்.

2.  எனவே சேரர் சங்ககாலப் பேரூர், பேராற்றின் மலை வாரத்தே கடலினின்றும் ஏறத்தாழ 30 மைலுக்கு அப்பாலுள்ள திருக்கரூருமன்று; காவிரி ஆம்பிராவதி கூட்டத்திற்கு மேற்கே புனல்நாட்டில் உள்ள சோழர் பழவூரான திருவானிலையுமன்று;

3.  சேரர் பேரூரான வஞ்சி மூதூர் மலைநாட்டில், மேலைக்கடற்கரையில் பேராற்றின் கழிமுகத்திலமைந்த பழம் பட்டினமேயன்றிப் பிறிது உள்நாட்டூர் எதுவுமாகாது!

சேரர் தலைநகராம் இவ் வஞ்சிமாநகரம் குறித்து அறிஞர் களிடையே கருத்துவேறுபாடுகள் உள. எனினும் வரலாற்றறிஞர் கே.கே. பிள்ளை கூறுவதனை இங்குக் குறிப்பது பொருந்தும்.

….ஆயினும் அது (வஞ்சி) மேலைக் கடற்கரையில் இருந்தது என்பதற்கே சிறந்த சான்றுகள் உள்ளனவாகக் கருதலாம். ஒருகால் சேர மன்னர் வஞ்சியையே யன்றிக்கரூவூரையும்மற்றொருதலைநகராகக்கொண்டிருப்பார்!”

உண்மை எதுவாயினும், இந்நூல் ஆராய்ச்சிக்கு நாவலர் பாரதியார் மேற்கொண்ட கடுமையான உழைப்பை எவரும் மறந்துவிட இயலாது. இவரது ஆராய்ச்சித் திறனை விளக்க வல்ல ஓர் அரியநூல் இது எனலாம்!

முடிவுரை

நாவலர் பாரதியார் எழுதிய இந் நான்கு ஆராய்ச்சி நூல்களும் தமிழகத்திற்குக் கிடைத்த அரிய கருவூலங்கள் எனலாம். இந் நான்கினையும்குறித்தவிரிவhன ஆராய்ச்சியை, யான் எழுதிய ‘நவலர் சோமசுந்தர பாரதியாரின் தமிழ் இலக்கியப் பணி’ என்னும் முனைவர் பட்ட ஆய்வு நூலில் (பக்20முதல் 91 முடிய)காணலாம்.
வாழ்க நாவலர் பாரதியார்!
அன்பன்

முனைவர் ச. சாம்பசிவனார்


முதற்பதிப்பு : முன்னுரை

கைகேயியின் கலியாணகாலத்தில் அவளுக்கு மணப் பரிசமாக அயோத்திநாடு தசரத மன்னனால் பிரதிக்ஞையுடன் கொடுக்கப்பட்டது. அதனால் அவள் வயிற்றிற் பிறந்த பரதனுக்கே அவ்வரசு உரியதாகும். அவளை வஞ்சித்து அவனுடைமையைக் காதல் மிகையால் இராமனதாக்க விழைந்து வேந்தன் விரகொடு விரைந்தான். தசரதன்றவறுணர்ந்து அவன் தெய்வக்கற்புடைத்தேவி தன்கணவன்பாற் கற்பு மேம்படுகாதலால் அவன்புகழையும் சுற்கச்சூளறத்தையும் காக்கும் நோக்குடன் தன் புகழைப் பலிகொடுத்துத் தான் பெரும்பழி வெள்ளம் விரும்பிவீழ்ந்து நீந்தாநிற்க, வள்ளலி ராமன் அவளுக்கு உண்மை வள்ளம் உதவி அனைவருக்கும் அறத்தொடு நின்று முன்சுல்கவரலாறுகூறித் தாயினும் பேணித் தனைவளர்த்த சிற்றன்னையைக் கைதூக்கிக் கரையேற்றி அவளது நிறைகமழ்புகழினை நிறுவியுள்ளான். இதுவே இக்கட்டுரையின் சுருக்கமாகும்.

பொய்ந்நலம் பேசி மெய்த்தவறுகாணாப் பராமுக மூட பக்திகளை விடுத்து, நடுநிலையொருவாக் காதலொடு மதிப்புங் கடைப்பிடித்துப் பழந்தமிழ் நூல்களைப் படிக்கும் என்னியலறிந்த தமிழ்வாணர் சிலர் என்பால் அன்புபூண்டு அளவளாவுவதுண்டு. தூத்துக்குடியில் இன்னோர் சல்லாபத்திடை ஒருநாள் இக்கட்டுரைக் கருத்துக்களை நான் வெளியிட நேர்ந்தது. கேட்டபுலவர் உண்மைகாணும் ஒரு நோக்குடையராய் வழக்கம் போற் பின்னும் சின்னாள் என்னொடு நேசவாதப் போர் தொடங்கி, என் கருத்துக்களைத் தம் நூலொடுபிறங்கும் நுண்ணிய மதித்துலையில் நிறுக்கலா யினர். அன்பர் தடை வினாக்களுக்கு விடைதரு முயற்சி என் ஆராய்ச்சிக்கு விளக்கமும் அன்னவரெழுப்பிய ஆசங்கைகளுக்குச் சமாதானமும் தருவதா யிற்று. இவ்வாறு தெளிவுற்ற பின்னர் அந்நண்பர் என் ஆராய்ச்சிப் பொருளைப் பொதுவுடைமை யாக்கும் நோக்கத்துடன், கி.பி. 1915ஆம் ஆண்டில் நடந்த தூத்துக்குடி சைவசித்தாந்த சபைக்கூட்ட மொன்றில் என்னை வற்புறுத்தி உபந்யாசிக்கச் செய்தனர். பின்னர் அச்சபையங்கத்தினர் சிலர் திருநெல்வேலிப் பேட்டைச் சித்தாந்த சபையின் ஆண்டு விழாவில் என்னை அழைப்பித்து இதுபற்றியே பேசச் செய்ததோடமையாமல், தஞ்சாவூர்க் கரந்தைச் தமிழ்ச்சங்கத்தாருக்கும் நானறியாமல் எழுதினர்போலும். முன் நானறியாத அச்சங்கத்தாரிடமிருந்து கி.பி. 1916ஆம் வருடத்தில் தங்கள் சங்க வருடக் கொண்டாட்டத்துக்கு அவசியம் வரும்படிக்கும் வந்து இப்பொருள்பற்றிப் பேசும்படிக்கும் நேசநிருப மொன்று கிடைக்கப் பெற்றேன். கிடைத்த முதற்கடிதத்திலேயே தூத்துக் குடியில் நான் பேசிய பொருளும் அதன் தலைப்பெயரும் அப்படியே குறிக்கப் பட்டமை கொண்டு, அவ்வழைப்பும் தூத்துக்குடிச் சபையோர் தூண்டுதற் பயன் எனக்கண்டேன். சோழர் தலைநகரிற் சொற்பெருக்காற்றத் துணியாமல் அழைப்பருமைக்கு நன்றிகூறி மறுதலை விடையனுப்ப நினைத்தேன். அதுகண்டு என்பால் அன்புடைப் புலவர்சிலர் என் தடைநீக்கி ஆங்கு எனைப்போம்படி ஊக்கி நின்றனர். அதுவுமன்றிக் கரந்தைச் சங்கத்தாரும் எனக்கு அன்பர் பலர் கடிதமலர் பல தொடுத்துய்க்கலானார். அப்பெருந்தகையார் பேரன்பின் தளைகளைய ஆற்றேனாகி, அறிவுநூலாற்றலுடைப் புலவர் பலர் புதுநேசச்சல்லாபப் பெரும்பேறு அவாவலுற்று விழாவுக்கு வருவதாக விடை யிறுத்தேன். குறித்த நாளணுக நான் வழியுங்கொண்டேன்.

நான் போந்த நீராவித் தொடர்ப்பண்டி நள்ளிருளில் நான்மாடக் கூடலினை நணுகிற்று. ஆண்டு நான் இறங்கி மறு தொடரில் இடமின்றி மறுகுகையில், மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கப் பெருநாவலரும் செந்தமிழ் முதற் பத்திராசிரியரும் சேது சமத்தானத் தலைமைப் புலவருமான உயர்திரு இரா. இராகவையங்கா ரவர்கள் கண்டு அருமையுடன் அழைத்துச் சென்று தம் அரசர் பக்கல் உய்த்து உதவினார்கள். இறைமையைப் போல் நிறைபுலமை நிருபரெனத் தமிழகத்தே தலைநின்ற திரு மன்னர் முகமலர்ந்து பெருந்தகை யால் முகமனுடன் வரவேற்றுத் தங்குழுவிலெனைச் சேர்த்துத் தலையளியுஞ் செய்த செவ்வி என்றும் மறக்ககில்லேன். அவலம்நீங்கி அன்றிரவுவழி கழியப்புலர்பொழுதிற்றஞ்சையுற்றேன். வழியிடையே நாவலரால் எனையழைத்த சங்கக்கூட்டம் சேதுகாவலர் பாதுகாவலில் நடைபெறும் நற்செய்தியும், தமிழரசர் தம் சபைத்தலைமை முன்னுரையில் என்பால் அன்புரைகள் ஏதோசில கூறப்போகும் குறிப்பும் உணர்த்தப்பெற்றேன். கூடல் நான்காஞ்சங்க விழாக்கூட்டமொன்றில் நம்முள் வேற்றுமையுணர்ச்சி வித்தவந்த சில வித்தகருக்கு மாறுகூறி ஒற்றுமை நலத்தை வற்புறுத்த முயன்ற என் ஒரு சிற்றுரை கேட்டதன்றிப் பிறிதெனை நன்கறியாப் பெருந்தமிழ் வேந்தர் பேரன்பால் என்னை ஒரு பொருட்படுத்தித் தன் முன்னுரையிற் சுட்ட நினைத்த பெருங்கருணை என் தகவின்மையை நினைப் பூட்டி என்னைப் பெரிதும் வருத்தியதுடன் அவ்வரசர்பிரான் குணப் பெருமையை விளக்கி என்னை ஆட்கொண்டது. இவ்வுளக்கிடையுடைய நான் தஞ்சையுற்றதும், கரந்தைத் தமிழ்ச்சங்க நிரந்தரத் தலைவராய் அப்போதிருந்தவரும் தமிழுக்கு நற்றொண்டியற்றி வருபவருமான திருவாளர் சீனிவாச பிள்ளையவர்கள் நட்புநிதி கதுவப் பெற்றேன். தேசநேசமும் தமிழ்த்தொண்டும் சமயச்சமரசப் பெருவாழ்வும் உடைய அப்பெரியாரு டனுறையின்பமும் தொடர்ந்துவளரும் அவரன் பூதியமும் எனக்கு உதவிய கரந்தைச்சங்கத்தாருக்கு என்றுங் கடப்படுவதல்லாற் பிறிது கைம்மாறு கருதகில்லேன்.

பிள்ளையவர்கள் மனையில் எனைக் காணவந்த அச் சங்கத்தார் சிலர்க்கு, என்னைக் கேளாமலே எனக்கு அவர்கள் குறித்துவைத்த உபந்யாசப்பொருள் அவையிற் சிலர் பலரை வெறுக்கச் செய்யலாமாகை யால் அதை மாற்றிக் கம்பர் கவிக் கருவூலத்தில் யாவரும் நயப்புறும் வேறொரு நிதிக்குவையைப் பொருளாகக்கொண்டு பேச எனக்கு இடம்தரும் அவசியத்தை யும் நலத்தையும் எடுத்துச்சொன்னேன். சத்தியத்திற்கு உயிர் கொடுத்த உத்தமன் தசரதனெனவும், கொடுமையால் இறைமை பறித்து இராமனை இரக்கமின்றி வனஞ்செறித்த வன்கணாள் கைகேயி எனவும் கருதுபவர் லரிருக்கும் அவைக் களத்தில் அன்னவர்தம் அடிப்பட்ட அபிப்பிராயத்தை அலமரச்செய்யும் உபந்யாசம் நிகழ்வது அநுசிதமெனக் கூறி மன்றாடினேன். பிள்ளையவர் களும் என் வேண்டுகோளை ஆதரித்துப் பரிந்து பல பேசினார்கள்; எனினும் சங்கத்தார் சிறிதும் செவிகொடாது குறித்த பொருளே பேசப்பட வேண்டுமென்று ஒருதலையாகப் பணிந்து நின்றனர். அவராணைப்படி 991 ஆம் ஆண்டு நள வருடம் ஆவணி மாதம் 4 ஆம் தேதி (19-8-1916) மாலை கருந் திட்டைக் குடியிற் சேதுமன்னர் தலைமை யின்கீழ் உபயவேதாந்த வைணவ வித்தகரும் மகாபண்டிதருமான உயர்திரு. இரா. இராகவையங்கா ரவர்கள் பாகவத சிரோமணி திரு. கோபாலசாமி ரகுநாத ராசாளியாரவர்கள் முதலியோ ருள்ளிட்ட பண்டிதர் பலரும், திருவாளர்களான சீனிவாச பிள்ளையவர்கள், வாண்டையார் முதலிய பிரமுகரும் அழகுசெய்த மகாசபையில் தசரதன் வாய்மையும் கைகேயி கொடுமையும் என்ற தலைப் பெயருடன் இப்பொருள்பற்றி ஒருமணி நேரத்தளவில் ஒருவாறு பேசிமுடித்தேன். இடை யெழுந்த இரண்டொரு வினாக்களுக்கு விடையிறுக்க நேர்ந்ததன்றி முடிவில் என் உபந்யாசம் சபையில் யாருக்கும் எவ்வித வெறுப்பும் விளைத்திலாமை யொடு பலரால் பாராட்டிப்பேசவும் பெற்றது.

அந்தப்பிரசங்கத்தைக் கேட்ட பண்டிதர்மூலம் என் உபந்யாச விசயத்தை அறிந்த கும்பகோணம் குருபரம்பரை காமகோடி பீடாதிபதி யவர்கள் அதை ஆமோதித்ததாகச் சில அந்தண நண்பர்கள் அப்போது என்னிடம் சொன்னதுண்டு. ஆனால் ‘புதிய இந்தியா’ (New India) என்னும் பெரிய ஆங்கிலப் பத்திரிக்கையில் என் பிரசங்கத்தை நேரிற் கேளாத வரும் ஆங்கிலத்தோடு ஆரியமும் வல்லவருமான பெரியார் ஒருவரால் 1916இல் வெளியிடப்பட்ட மறுப்புக்கு நான் அனுப்பிய சமாதான வியாசத்தை அப்பத்திரிக்கையதிபர் பிரசுரிக்க மறுத்தமையால் என் சமாதானத்தைச் ‘சென்னைக்கொடி’ (The Madras Standard) என்னும் ஆங்கிலப்பத்திரிக்கையில் அதே வருடத்தில் வெளிப்படுத்த நேர்ந்தது. பிறகு அதனை யாரும் யாண்டும் எவ்விதமும் மறுக்கக் காணேன்.

சமீபத்தில் என்மருகர் கிருட்டிணசாமிப்பிள்ளை (பி.ஏ., ஆனர்ஸ்), என் இளையமகன் இலக்குமிரதன் (பி.ஏ., ஆனர்) ஆகிய இருவரும் இவ் விடயத்தை விரித்தெழுதி வெளியிடுமாறு என்னை வற்புறுத்துவாராயினர். அவர் நேசப்பணி மறுக் கொணாது இவ்வியாசத்தினை எழுதினேன். அரு கிருந்து என்னைத்தூண்டி எழுதச்செய்ததோடமையாது அரியபல குறிப்புக் களும் எடுத்துக்கொடுத்து மிகவூக்கி நான் எழுதிய அனைத்தையும் தாமே படித்துச் சுத்தப்பிரதி எழுதியனுப்பிய என் மருகருக்கும், இராமனை அவன்சிற்றன்னை வனமகற்ற விரும்ப அரச நீதிமுறையோடு அறத்துறையும் தூண்டும் அவசியத்தை வலியுறுத்தும்படி என்னை வற்புறுத்திய என் இளையமகனுக்கும் கடப்பாடுடையேன்.

இக்கட்டுரையைப் படித்து மதிப்புரை யுதவிய பெரியார்க்கும் என் நன்றி யுரித்தாகும்.

“சங்க மருவித் தழையத் தமிழ்தழுவி
எங்கும் புலவர் இனிதிசைக்கத் - தங்கும்
இரவி மருமான் இராசரா சேசற்
குரிமையிது செய்தேன் உவந்து.”

-   ச.சோ.பாரதி


மதிப்புரைகள்


(1)

(மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கக் கலாசாலைத் தலைமையாசிரியரும், செந்தமிழ் ஆசிரியருமான வித்துவான் திரு. நாராயணையங்காரவர்கள்)
தசரதன் குறையும் கைகேயி நிறையும் என்னும் இப் பொருளுரை யானது தமிழியலுணருந்தகைமையும் மதிநுட்ப முடைமையும் வாய்ந்த நியாயவாதசீலரான சீமான் ச. சோமசுந்தர பாரதியார் எம்.ஏ.,பி.எல்., அவர்களால் மிகவும் நுணுகி யாராய்ந்தெழுதப்பட்டு அறிஞர் பலரும் நுகரு மாறு அருமந்த விருந்தாக அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதனால் புலப்படுக்கும் பொருளோ இதன் பெயரானே விளங்கும்.

அறநெறி யொழுக்கத்தைக் கடைப்பிடித்துச் செல்லுங் காவியங்கள் பலவற்றுள்ளும் ஆதிகாவியமான வான்மீகமே மிகச் சிறந்ததென்பது யாவரும் உடம்பட்டதே. அதனைப் பெரிதும் பின்பற்றி இடையிடையே ஒருசில வேறுபாடு முடையவாய் வடமொழி தென்மொழிகளிரண்டிலும் மகாகவிகளாற் பல காவியங்கள் செய்யப்பட்டுள்ளன.

அவற்றின் பொதுவுணர்ச்சிகொண்டு தயரதனை அறநெறி தவறா தொழுகும் வாய்மையுடையனென்றும், கைகேயியைக் கற்புக்கடனழிந்து கணவனுயிர்கவர்ந்த வன்கட்கயத்தியென்றும் பலரும் கருதுகின்றனர். அங்ஙனம் கருதுதற்கேற்றவாறே அக்காவியங்களில் வெளிப்படையும் குறிப்புமாயுள்ள சான்றுகளும் பல விளங்குகின்றன.

அவை ஒருபுறமிருக்கவும், இராமனுடன் பிறந்தாருள் பரதனுக்கமைந்த வரிசை வேறுபாட்டை அடிப்படையாக வைத்து ஆராய்ந்து சென்று, வான்மீகத்திலுள்ள இராம வாக்கியத்தால் வெளிப்படையான பொருளின் மெய்ம்மையைக் கண்டு கைகேயி நீதிமுறை திறம்பாத நெறியுடைய ளென்றும் இராமன்மாட்டு என்றும் மாறாத அன்புடையளென்றும் அறுதி யிடுவதற்குரிய பலகாரணங்களை ஆங்காங்கு நுணுகியாராய்ந் தறிந்து காட்டிய ஆக்கியோரது வல்லமை அறிவுடையோராற் பாராட்டத்தக்கது.

இக்கருத்தொடு கம்பராமாயணத்தைப் படிப்பார்க்கு இன்னும் பலகுறிப்புக்கள் புலப்படத்தகும். அவை பிறந்தார் பெயருந்தன்மை பிறரா லறிதற் கெளிதோ”, வெவ்வினை யவள்தர விளைந்த தேயுமன்று; செவ்விதென் றொருமுறை தெரியும் பின்”, இடரிலா முகத்தாள் என்றன முதலியனவாம்.

இவற்றாற் கைகேயியின் மனத்தூய்மை புலப்படுமாயினும் அவளை மாகயத்தி என்றும் கள்ளுறு செவ்வாய்க் கணிகை என்றும் பழித்துரைக்கு மிடங்களும் உண்டு. அவையெல்லாம், அவளது உட்கருத்தறியாத நிலையில் இராமாபிமான மேலீட்டால் வையும் வயவுரையின் அநுகாரக் குறிப்பாற் காவியச் சுவை சிதையாமை கருதிக் கவி கூறியனவாதலால் இவ் வாராய்ச்சியை விரோதிக்கும் வன்மையுடையனவாகா.

அன்றியும், இற்றைக்குப் பன்னூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னமே வட மொழிப் புலமையிற் றலைமைவாய்ந்த பாசகவி யென்பவர் தாமியற்றிய பிரதிமாநாடகத்தில் கைகேயி செய்கை குற்றமற்ற தென்றும், அவள் பரதனிற் காட்டிலும் இராமனிடத்துப் பரிவுமிக்குடையாளென்றும், விதிமுடிவு தெரிந்தே பழி பூண்டாளென்றும் விளக்கமாக விரித்துணர்த்தி யிருத்தலும் இதனை வலியுறுத்தும்.

சத்காவியங்களின் பிரதான பாத்திரவர்க்கங்கள் நல்லினமா யமைகையே நியாயமாதலால் கைகேயியின் ஒழுகலாறு பழிப்பிற்கிலக்கா யிருக்கலாகாதென்பது பட்டாங்கே, அம்முறையால், தசரதனது ஒழுகலாறும் பழிப்பிற்கிலக் காகாதவாறு காட்டுதற்கேற்ற கருவிகளைத் துருவியாராய்ந்து தெளிதற்கிடமுண்டா? இல்லையா? என்பதுபற்றி இன்னும் சிறிதாலோசித்து முடிவுகொள்ள வேண்டுமென்றெண்ணுகிறேன். இவ்வாராய்ச்சி, உணர்த்தற்குரிய கருத்தைப் புலப்படுத்தற் கேற்ற பல குறிப்புக்களை எடுத்துக்காட்டி விரித்துச் சொல்லுந் திறத்திற் சிறந்து விளங்குகின்றது. இதைப் படிப்பவர்களுக்கு உண்டாம் சந்தேகங்களுக்கேற்ற சமாதானங் களெல்லாம் 10, 11 ஆம் பகுதிகளில் நன்றாய் எழுதப்பட்டுள்ளன. கைகேயி குற்றமற்றவளென்று காட்டியிருக்கும் இம் முடிவை அவரவர் கருத்து வகையால் யார்யார் எவ்வாறு கருதினும் இராமாபிப்ராயத்தை யொட்டியுண ருவார் எல்லோரும் நன்குமதிக்கக் கடவர் என்ப தொருதலை.

மதுரை,
9-5-1926.

திரு. நாராயணையங்கார்.


(2)

(பண்டிதமணி திருவாளர் மு. கதிரேசச் செட்டியாரவர்கள்)
மதுரை உயர்தர நீதிமன்றத்து வழக்கறிஞரும் செந்தமிழ் முதுநூற்பயிற்சியிற் சிறந்து விளங்குகின்றவர்களும் ஆகிய திருவாளர் ச. சோமசுந்தர பாரதியார் எம்.ஏ.,பி.எல்., அவர்கள் தம்மதிவலியாலாராய்ந் தெழுதிய தசரதன் குறையும் கைகேயி நிறையும் என்னுங்கட்டுரையை முற்றும் படித்துப் பார்த்தேன்.

தமிழும் ஆங்கிலமுமாகிய இரண்டு கண்களாலும் உண்மைப் பொருள்களினியலுருவத்தைக் கண்டு குணங்குற்றங்களைத் தம் நுண்மாணுழைபுலத்தா லாராய்ந்து தெளியும் மதுகை மிக்க பாரதியாரின் செவ்விய இனிய உரைநடையைப் படிக்குங் காலுண்டாய இன்பம் வரம்பிகந்தது. இக்கட்டுரை கம்பர் இன்கவிப்பகுதிகளையும் திருக்குறட் செய்யுட் பகுதிகளையும் பெரும்பாலும் இடைமடுத்து உரைத் தொடராக்கொண்டு செல்கின்றது. பரந்த ஞாபகச் சக்தியின்றேல் இங்ஙனம் எழுதலரிது. சிறந்த உரையாசிரியர்களின் உரைநடைச்செலவும் இத்தன்மைத்தே. எடுத்துக்கொண்ட பொருட்குமறுதலைப் பொருள்களைத் தெரிந் தெடுத்துத் தக்க ஏதுக்களான் மறுத்துத் தங்கோணிறுவுந்திறன் அறிவுடையார் உள்ளத்தை வியப்புறச் செய்வதாகும். உலகப் பொதுவியலாரகத்து அடிப்பட்டு நிகழும் மாறுபட்ட கொள்கைகளை அஞ்சாது நின்று தக்க காரணங்களால் மறுத்துப் புதிய உண்மைப்பொருள்களை நிலைநிறுத்துவதே மதிவலிமிக்கார் செயலாகும். விரைந்தோடும் யாற்று வெள்ளத்தையெதிர்த்து அதன் விரைவாற்றலை யறியகில்லாது அதுசென்றவாறே செல்லுதல்போல நூற்பொருள்களைப் புடைபடவைத்து நுண்ணிதின் ஆராயாது புறப்பார்வையாற் பருப்பொருள் வயப்பட உள்ளம் போக்கல் உள்ளீடற்றார் செயலாகும். இவ்விருதிறச் செயல்களுள் நம் பாரதியார் முன்னதை முற்றுங் கடைப்பிடித்தும் பின்னதை யறவே விலக்கியும் ஒழுகு நீர்மையர். இதற்குச் சான்று இக்கட்டுரையன்றி வேறு வேண்டா. தனித்தமி ழொன்றனையே தம்வாணாண் முழுதுங் கற்றாருரை நடையினும், வேற்று மொழிப்பயிற்சியாற் காலத்தின் பெரும்பகுதி செலவாக எஞ்சிய சிறு பகுதியைத் தமிழ்ப் பயிற்சிக்குப் பயன்படுத்திய பாரதியார் உரைநடை திட்பநுட்பமிக்குத் திகழுஞ்செவ்வி நம்மனோருள்ளத்தை வியப்போடுவகை மேவரச்செய்கின்றது.

இனி, இக்கட்டுரையிற்கண்ட பொருண்முடிவுகளாவன: தவத்தாதை யென்று பாராட்டப்படுந் தசரதன் இராமன்
பாலுள்ள அளவின் மிக்க அன்பினாற் பரதனை வஞ்சித்துப் பிறப் பினாலவற்குரிய நாட்டை இராமற்கு அளிக்க முயன்று தவறுபட்டா னென்பதும், மக்கள்பால் வேற்றுமையில்லா நற்குணத்தளாயினும் கௌசல்யை தசரதன் வஞ்சகச் சூழ்ச்சிக்குத் துணை நின்று இராமாபிடேகத்தில் உவகையுற்றிருந்தா ளென்பதும், மிகக் கொடிய வளென்று உலகத்தாரால் இன்றும் பழிக்கப்படும் கைகேயி, நியாயம் திறம்பாமற் பரதற்கு நாடு வேண்டியமையாலும் நாட்டின் உரிமைப் பழஞ்சொல்லை வெளிப்படுத்தாமல், வேறொரு காரணத்தைக் குறிப்பிட்டுத் தலைவன் பெருமையைப் பேணினமையாலும் கற்புக் காதல் குணங்களால் ஒரு சிறிதும் தவறுபடாதவள் என்பதும், இராமனும் பரதனும் கவிகளாற் குறிப்பிட்டபடி குண ஒழுக்கங்களாற் சிறந்தவர்களே என்பதுவும் பிறவுமாம். இம்முடிவுகளுக்கு ஆதாரமாகக் காட்டப்பட்டன கம்பர் கவிகளிற்கண்ட புதிய செம்பொருள்களும், வான்மீகியார் மதுரவாக்குக்களுமாம்.

தசரதன் பரதற்குப் பிறப்புரிமையாக உள்ள நாட்டை இராமற்கு அளிக்க நாளடைவிற் செய்துவந்த செயல்களை அறந்திறம்பின வென்பதற் குத் தன்தேயத்து மக்களியல்பை அறியாவண்ணம் பன்னெடுங்காலம் கேகயநாட்டிற் பரதனை இருக்கப் பணித்ததும், மணவிழா நிறைவேறியதும் அப்புது மணவின்பம் நுகர்தற்குச் சிறிதும் அவகாசந்தராமல் அவனைக் கேகயத்திற்கு அனுப்பியதும், அவனில்லாதபோழ்து இராமா பிடேகத்தில் விரைவு மேற்கொண்டதும், அபிடேக விழாப்பத்திரத்தைச் சேய்மைத் தென்னுங்காரணமாகக் கேகய நாட்டிற் கனுப்பாமையும், பிறவும் ஏதுக்களாகக் காட்டப்பட்டன. இவ் வேதுக்கள் திறம்பட வாராய்ந்து காட்டப்பட்டனவே. வரலாற்று முறையும் கவிகளின் குறிப்புக்களும் இவற்றை வலியுறுத்துவனவாம். திருமாலின் அவதாரமாகிய இராமன்பாற் கரையிகந்த பத்திமேலீட்டால் தசரதற்கு இத்தவறு நிகழ்ந்ததாகலான் சமயப் பார்வையுடையார் கடவுட்டன்மை வாய்ந்த இராமனை முன்னிட்டு நிகழ்ந்த இது தவறாகாதென்ப. தெய்வ பத்திமேலீட்டால் அறம் மறமாகவும் மறம் அறமாகவும் மாறுதலெய்து மென்பதனால் இஃது அமையுமாயினும், மக்கள் உலகியனீதியளவில் நோக்க அறப்பிறழ்ச்சி தசரதனைப் பற்றாமலில்லையென்பது உடன்படற்பாலதொன்றாம். கௌசல்யை தசரதன் சூழ்ச்சிக்கு அறிந்து உடன்பட்டிருந்தா ளென்பது சிறந்த நுண்ணிய குறிப்புக்களாற் கட்டப்பட்டுள்ளது. அக்குறிப்பிற்கண்ட சிறுபிழை, மும்மையின் நிறை குணத்தவ னின்னினுநல்லனால் என்று இராமன் முன்னிலையிற் பரதனை மனமாரப் பாராட்டுதன் முதலிய அவளுயர் குணங்களிடைப் பெருநெருப்பிற்பட்ட பஞ்சுத்துய்போல உருவிழந் தொழியு மாலையதாகலின், அஃது ஒரு குறையாகக் கருதற்பாலதன்று.

இனிக்கைகேயியின் நிறையளவராய்ச்சியைக் காண்பேன். அறநிலை யின் மாறுபடாக் கற்பொழுக்க நிறையும், கணவன் பாலுண்மைக் காதனிலையும் பிறவுயர் குணங்களும் கைகேயி பாலுள்ளனவென்று செவ்விதின் ஆராய்ந்து விளக்கப்பட்டன. பரதற்கு நாடுபெறுதலிற் கைகேயியின் உட்கோள் கன்னியா சுற்கமாக முன் தசரதன் சூளுற்றதெனவும், அதனைக் குறிப்பிடாமல் வரமிரண்டு பெறுமுகமாக வெளிப்படுத்திக் கேட்ட தற்குக் காரணம், பெண்ணுரிமையை இத்துணை நாளாட்சி புரிந்தானென்னும் உலகப்பழி கணவனைச்சாராமற் காத்தற் பொருட்டெனவுங் கூறப்பட்டன. பரதற்கு முடிசூட்ட வேண்டுங்கால் கன்னியா சுற்கவுண்மையைக் கைகேயி கூறாமைக்குக் காரணங் காட்டியது பாரதியாரின் மதிவன்மையைப் புலப்படுத்துவதாகும். ஈண்டுச் சமாதானம் இதனையன்றி வேறு காண்டலரிது. திறனுடையார்க்கன்றி இதனையாராய்ந்து குறிப்பிடலுமரிது. கன்னியாசுற்கச் செய்தியை விளக்கமாக வான்மீகியாரும் குறிப்பாகக் கம்பநாடரும் புலப்படுத்தினர். கவிசிகாமணியாகிய காளிதாசற்கு முற்பட்ட பாசன் என்னும் நாடகமகாகவி இராம சரிதத்தி னொருபகுதியைப் பற்றியியற்றிய வடமொழிப் பிரதிமா நாடகத்தில், கைகேயி பரதற்கு நாடு வேண்டியதற்கு ஆதாரமாகக் கன்னியாசுற்கமொன்றையே காட்டியுள்ளார். கைகேயியின் வேண்டுகோள் பேராசையின்பால்தாம் என்று வெறுத்துக் கூறிய காஞ்சுகீயற்கு இராமன் கூறியதாகப் பாசகவி சொல்லிய சுலோக மொன்று ஈண்டுக்காட்ட லியைபுடைத்தென் றெண்ணு

கின்றேன். அதன் மொழி பெயர்ப்பு வருமாறு : விவாக காலத்திற் கன்னியாசுற்கமாகக் கொடுக்கப்பட்ட இராச்சியம் உரிமையுள்ள மகன் பொருட்டு வேண்டப்படுமாயின், அதுபற்றிக் கைகேயி பேராசையுடையா ளென்பது எங்ஙனம் பெறப்படும்? உடன் பிறந்தானுக்குரிய இராச்சியத்தைக் கவர எண்ணும் நாமே பேராசையுடையேமாவேம் என்பதாம். இதனாலும் கோசலநாடு கைகேயியின் சுற்கப்பொருளென்பது நன்கு வெளியாம். இதற்கு இணங்கக் கம்பநாடர்கவிகளுக்கு நம் பாரதியார் உண்மைப் பொருள்கண்டது மிகவும் இன்புறற் பாலது. கைகேயி மாசற்ற சீல குணங்களுடையளாயினும், மண்ணேகொண்ணீ மற்றைய தொன்றும் மற வென்று கணவன் உயிர்போநிலைக்கண் இரந்ததற்குச் சற்று இரக்கங் காட்டியிருக்கலாம். இராமன் அயோத்தியிலிருந்தாற் கலக நேருமென்று கூறுதல் அத்துணைப் பொருத்தமாகத் தோன்றவில்லை. இராமனுடைய சிறந்த குணங்களைக் கைகேயி பலமுறை பாராட்டுகின்றாள். “என் பின்னவன் பெற்ற செல்வம் அடியனேன் பெற்றதன்றோ” என்றுவக்கு மிராமனாற் கலகம் நேர்த லெங்ஙனம்?1 பரதற்கு நாடுவேண்டியது முறையே. இராமனைக் காடு செலப் போக்கியதற்குக் கைகேயியின் இரக்கமின்மையே காரணமாகும். கன்னியா சுற்கத்தை வெளிப்படுத்தாமைக்கு இராம வனவாச முங்காரணமாகலாம். சுற்கச் செய்தியைக்குறிப்பிடின் நாடு பெறன் மாத்திரமமையும். காடு போக்கற்கு வேறொன்று வேண்டும். இரண்டையும் ஒருங்கு வேண்டுதற்கு முன்னைய வரங்களிரண்டும் பொருத்தமாதலறிந்து மேற்கொண்டிருக்கலாம். வரங்களிரண்டும் கற்கமொன்றும் ஆகிய மூன்று பயன்பெற விருக்க இரண்டோடு விட்டதுபற்றிக் கைகேயியைப் பாராட்ட வேண்டுமாயினும் காதற்கணவன் உயிர்க்கு இறுதி பயக்குந் துடிப்பையும், இளம்பருவத்து வளம்பொருந்திய இராமன் மெல்லியவுடலைக் கல்லினு முள்ளினுங் கிடத்தற்குத் தகாமையையும் அறிந்தும் மனங்கசியாமை இரங்கத் தக்கதே. இதுபற்றியேபோலு மிருபெருங்கவிகளும் தங்கூற்றாகப் பல விடத்துங் கைகேயியைத் தீயவை யாவையினுஞ் சிறந்த தீயாள் என்றின் னோரன்ன கடுஞ்சொற்களாற் குறிப்பிடு வாராயினர். கைகேயியின் உயர்குணங்களாகிய இரத்தினங்களிற் படிந்த இவ்விரக்க மின்மையாகிய சிறுமாசுதுடைத்தற்குத் தக்ககருவிகாண்டலரிது. அவ்விரக்கமின்மை இன்றும் இவ்வுலகங்களிராமன் பரக்குந்தொல்புக ழமுதினைப்பருகுதற்கு ஏதுவாயது பற்றிய அளவிற் பாராட்டப்படுவதாகும்.

இக்கட்டுரைக்கணிடையே தமிழ்ப்புலமுற்றிய நம் பாரதியார் கெடுத் தொழிந்தனை என்னுஞ் செய்யுளிற் போந்த, கொடுத்த பேரரசு ஒருமகற்கு என்னுஞ் சொற்களுக்குத் தடைவிடைகளில் வைத்தாராய்ந்து கூறிய தெளி பொருள்களும், மங்கையுள்ளமுங் கோசலையறிவுமொத்தவால் என்புழி விளக்கிய கருத்துக்களும், இன்னுந் தங்கோணிறுவுதற் பொருட்டுக் கம்பநாடர்கவிகளிற் கண்ட அரியகவித் தொடர்களுக்கு ஏதுவோடு ஆராய்ந்து குறிப்பிடும் நுண் பொருள்களும் நம் உள்ளத்தைப் பெரிதும் இன்புறுத்துகின்றன. நூலாசிரியர்களின் கருத்துக்களை நுனித் துணர்ந் தெழுதும் புலத்துறை முற்றிய நலத்துறைவோராகிய பண்டைத்தண்ட மிழுரையாசிரியர்களின் இயனெறி நம் பாரதியார் கட்டுரைக்கட் பலவிடத்துந் தழுவப்படுகின்றது. ஆங்காங்குப் பொருண் முடிவுகளினும் இடைப் பகுதிகளிலும் காணப்படுஞ் சிலதொடர் மொழிகள் திட்பநுட்பஞ் செறிந்தனவாகவும் என்றும் நினைந்து சுவைக்கத்தக்கனவாகவுமுள்ளன. இவையெல்லாம் எம்மனோருள்ளத்தை உவகைப் பெருங்கடலுண் மூழ்கச் செய்கின்றன.

இன்னோரன்ன சுவைநலமிக்க ஆராய்ச்சியுரைகளேஅறிஞருள்ளத்தைக் கவரவல்லுநவாம். பண்டை நூற்கருத்துக்களை யெதிர்த்துநோக்குந் திட்ப அறிவுடையார் மிகச்சிலரேயாவர். அவருள், நம் பாரதியார் மார்க்கதரிசியாக விளங்கு தலைக் கண்டும், நம்செந்தமிழன்னையின் ஆக்கத்திற்குரிய நற்காலமிது வெனக்கொண்டும் உவகைபூக்கின்றேன்.

மகிபாலன்பட்டி,
3-7-1926 .

இங்ஙனம்

மு. கதிரேசன்


(3)

(வெள்ளகால், திருவாளர், இராவ்சாகிப் ப. சுப்பிரமணியமுதலியாரவர்கள்)
சீமான் ஐக்கோர்ட் வக்கீல், எஸ். சோமசுந்தர பாரதி எம்.ஏ.பி.எல்., அவர்களுக்கு,

தங்கள் தசரதன்குறையும் கைகேயிநிறையும் என்ற வியாசத்தைப்பற்றி யான் கொண்டுள்ள அபிப்பிராயத்தைத் தெரிவிக்கும்படி விரும்பித் தாங்கள் 5.5.1926இல் அன்புடன் எழுதிவிடுத்த தபாற்சீட்டு மறுநாள்வந்தது. அதுவந்த தபாலுடன் தங்கள் வியாசத்தின் இறுதிப் பகுதியடங்கிய செந்தமிழ்ச் சஞ்சிகையும் வந்தது. அதனைப் படித்துவிட்டுத் தங்கள் வியாசப்பகுதிகள் நான்கினையும் ஒன்று சேர்த்து இரண்டாம்முறை கவனமாகப் படித்தேன்.

நான் தங்களைத் தூத்துக்குடியிற் பலமுறை சந்தித்துப் பழகிச் சல்லாபித்து மகிழ்வுற்றசமயங்கள் ஒன்றில், நான் ஆச்சரியமும் ஆனந்தமும் அடையும்படி மேற்படி வியாசத்தின் விடயத்தைத் தாங்கள் எனக்கு எடுத்துக்கூறினதும், அப்போது நான் அதனை அச்சிடுவித்து வெளிப்படுத்தல் வேண்டுமென்று சொன்னதும், இப்போது தங்களுக்கு ஞாபகத்திலிருக்கு மென்றெண்ணுகிறேன். ஆதலால், தங்கள் வியாசவிடயத்தை நான் ஒரு முறையுமன்று மும்முறை பயின்றுள்ளேனென்று தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

திருநெல்வேலியில், சிலவாரங்களுக்குமுன், (28.3.26) இலக்கிய சங்கத்தார் நிகழ்த்திய கம்பர்திருவிழா முதனாள், நான் தங்களைச் சந்தித்த சமயத்தில், மேற்படி வியாசம் செந்தமிழில் வெளியாவதை நான் பார்த்தேனா என்றும், என் அபிப்பிராயம் என்னவென்றும், தாங்கள் என்னைக் கேட்ட போது, அது மிகவும் நன்றாயிருக்கிறது; ஆட்சேபிக்கக் கூடியவைகளெல்லா வற்றையும் எதிர்பார்த்து அவைகளெல்லாவற்றுக்கும் தக்க சமாதானங்கள் கூறியிருக்கின்றீர்கள்; ஆயினும், என் மனத்தெழுந்த சில சந்தேகங்கள் நிவர்த்திசெய்யப்படவில்லையென்று நான் சொன்னதும், முழுதும்படித்த பின்பு நீங்காத சந்தேகமிருந்து தெரிவித்தால், விடையளிப்பதாகத் தாங்கள் கூறினதும், தங்களுக்கு ஞாபகத்திலிருக்கும்.

தங்கள் வியாசத்தை முதன்முறை படித்துக்கொண்டு போனபோது தோன்றிய ஆட்சேபங்களைக் குறித்துக் கொண்டே போனேன். அவற்றுட் பொருட்படுத்தற்குரியன வல்லாத சில ஆட்சேபங்கள் கிடக்க, கீழே கூறுவதொன் றொழிய, முக்கியமானவை முழுதும் அவற்றுக்குப் பின்வரும் பகுதிகளில் திருப்தியாக நிவாரணஞ் செய்யப்பட்டிருக்கக் கண்டு களிப்புற்றேன். அவ் வியாசம், எடுத்துக்கொண்ட விசயம் அரியதாயும் சிக்கலாயும் சாதாரணக் கொள்கைக் கெதிரிடை யாயுமிருந்தாலும் அதைச் சிக்கெடுத்து முறைப்படுத்தி எல்லாரும் ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு எளிதாகவும் தெளிவாகவும் இனிதாகவும் தருக்கமுறை பிறழாமற் பலவகை ஆதாரங் களுடன் வனப்புக்கள் மலியக் கவுரவமான நடையில் எழுதப்பட்டிருக் கின்றது. அதன்முடிபை ஒப்புக் கொள்ளாதாரும் அதன் முறையை ஒப்புக் கொள்வாரென்பதிற் சந்தேகமில்லை. எதிரிகளின் ஆட்சேபங்கள் யாதொன்றும் இடை நுழைய இடங் கொடாத அந்த முறை, பாரதக் கதையில் அருச்சுனன் அக்கினி தேவனுக்குக் காண்டவ வனத்தை உண்ணுதற்கு உதவியபோது, அவ் அக்கினியை அழிக்க இந்திரனேவிய மேகங்கள் பொழிந்த மழைத்தாரையொன்றும் உள்ளே நுழையாதபடி அவன் சரக்கூடம் அமைத்ததை ஞாபகமுறுத்துகின்றது. அதுவேயு மின்றி, அம்முறை, உலகப் பேரறிஞருள்ளே சிறந்தோருட் சிறந்த ஒருவராய் உயிர் நூற்புலவர் தலைவரான டார்வின் செய்த அரிய பெரிய அனைத்தும் வியாபித்து விளக்கும் முடிவுகள் தவறாய் முடிந்தொழிந்தாலும், அம் முடிவுகளைப் பெறுதற்கு அவர் செய்த வேலைத் திறம் அவருடைய உயர்வை என்றும் நிலைநிறுத்தப் போதியதென்று ஓரறிஞர் உரைத்த உண்மையை நினைவு கூரச் செய்கின்றது.

இனி, மேலே குறித்த ஏக ஆட்சேபம் யாதெனில், கைகேயி தசரதனைப் பரதனுக்கு நாடும் இராமனுக்குக் காடும் கொடுக்கும் படிகேட்குமுன், அவளைத் தெய்வக்கற்பினாளென்று சிறப்பித்த கம்பர், பின்பு எங்கும் அவளை நல்லளென்றுகூறாது விட்டமட்டோடமையாமல் சுடுமயானத்திடைதன் துணை ஏகத்தோன்றல் துயர்க் கடலின் ஏகக் கடுமையார் கானகத்துக் கருணை ஆர்கலியேகக் கழற்கால் மாயன் நெடுமையால் அன்றளந்த உலகெல்லாம் தன்மனத்தே நினைந்து செய்யும் கொடுமையால் அளந்தாளை யார் இவரென்றுரையென்னக் குரிசில் கூறும் என்று கவிக்கூற்றாகக் கூறிய பாட்டில் அவளைத் திண்ணமாகத் தீயவ ளென்று கருதும்படி செப்புகின்றா ரென்பது.

கைகேயி தோற்றத்தில் இரக்கமற்ற கொடியாளாகவும் உண்மையில் தன்னலத்தியாகஞ்செய்து தன் நாயகனைச் சத்தியந் தவறும் பாவங்களுக் குள்ளாகாமற் பாதுகாத்த பரமபதிவிரதையாகவும் கொள்ளும்படி சில காரணநிமித்தம் கம்பர் கவிகளமைத்திருக்கின்றாரென்று தங்கள் வியாசத்தில் விவகரித்து விவரித்திருப்பதற் கியைய, மேலே எடுத்துக்காட்டிய பாட்டில், கைகேயி நிலையில்லாத பூதஉடம்பழிந்து அது காரணமாக நிலையான புகழுடம்பைத் தசரதன் அடையச் செய்தாளெனவும், தன்மகன் தன்னால் உற்ற துன்பத்தினால், அவனுடைய உத்தம குணங்கள் வெளிப்பட்டு விளங்கச் செய்தாளெனவும், இராமனை வனத்துக்கனுப்பியதனால் அவன் பிரதாபம் பெருகச்செய்தாளெனவும், மாவலியின் ஆட்சியிலிருந்த மண்ணை யும் விண்ணையும் ஈரடியாற் கொண்டு மூன்றாம் அடிக்கிடமாக அம்மா வலியையாக்கிக்கொண்ட திருமாலின் நெடுமை, தோற்றத்தில் கொடுமை யாயும் உண்மையில் தன்திருவடியை அடைந்த எல்லா முக்தர்களையும் போல அம்மாவலி அவனுக்குரியன யாவற்றையும் தியாகஞ் செய்தாலன்றி யடைவொணாத அத்திருவடிக்கீழ் அவனை அவ்வாறு தியாகஞ் செய்யச் செய்து இருத்தின அருளாயும் இருப்பது போலத் திருமாலின் நெடுமை யுடனுவமிக்கப்பெற்ற கைகேயியின் கொடுமையும தோற்றத்திற்கொடுமை யாயும் உண்மையில் அருளாயு மிருப்பதாமெனவும் கம்பர் உய்த்துணர வைத்திருக்கின்றாரென்று கொண்டால், மேற்கூறிய ஒற்றை ஆட்சேபமும் இற்ற ஆட்சேபமாய் ஒழிந்துவிடும்.

12.5.1926.

இங்ஙனம்,

தங்கள் அன்புள்ள,

வெ.ப. சுப்பிரமணியன்.


தசரதன் குறையும் கைகேயி நிறையும்


பகுதி 1 : முன்னுரை

ஒழிவுநேரத்தைப் பழந்தமிழ் நூல்கள் படிப்பதிலும், அவைபற்றிச் சிந்திப்பதிலும் செலவிடுவதில் மிக விருப்பமுடையேன். சில ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒருநாள் இராமாயணக் கதைப்பாத்திரங்களின் இயல்பு நெறி ஒழுக்கங்களைச் சிந்திக்கையிற் சிறிது சந்தேகம் எழலாயிற்று. அது இராமனுக்கும் பரதனுக்குஞ் சிறுபருவ முதலே யேற்றக் குறைவற்று ஒத்த மரியாதைகள் காட்டப்பட்டதான இடங்களைக் குறித்தெழுந்தது. மன்னர் மக்களுள், பட்டத்திற்குரிய மூத்த புத்திரனுக்கு விசேச மரியாதையும், மற்றச் சோதரருக்குச் சமநலங்களு மேற்படுவதே முறையு மியல்புமாகும். இவ்வாறன்றி, இருவருக்குமேற்பட்ட பிராதாக்களுள், இருவருக்குச் சம மதிப்பும், மற்றையரனைவருக்கும் அவ்விருவருக்குக் குறையச் சமமரியாதை களும் அமைவதற்கு வேறு தக்க காரணம் வேண்டும். கௌரவர் நூற்றுவருள், சுயோதனனுக்கே தனிமுதற் பதவியும் தம்பியர் பணிவு மேற்படுவதும், பாண்டவருள் தருமனையே தம்பியர் நால்வருமொக்கத் தாழ்தலுந் தகவுடைத்தாம். தசரதன் மக்களுள் மட்டும், இராமனுக்குப் போலவே பரதனுக்குமிராச மரியாதைகளேற்பட்ட தோடமையாது, மாற்றன்னை மக்களுள்ளும் இராமனுக்கும் பரதனுக்குந் தனித்தனியே ஒவ்வொருவர் பணித்துணைவராகி யேவலேற்றி ருக்க நியாயமென்ன? தக்க நியாயமின்றி நிகழொணா விக்காரியத்துக்குக் காரணமாராய வேண்டுமென்றெண்ணினேன். உடனே கம்ப ராமாய ணத்தைச் சிறிதாழத் துருவிப் படிக்கலானேன். என் ஆராய்ச்சியிற் கிடைத்தவற்றைச் சொல்லத் துணிகின்றேன். நான் கண்டதே துணிந்த முடிபென்னுங் கொள்கையுடையனில்லை. எனக்குத் தோன்றியதை வெளிப்படுத்துவதன் மூலம், என்னிற் றகவு மிகவுடைப் புலவர் தம்பேராராய்ச்சியின் நன்முடிபு களை வெளிப்படுத்தித் தமிழுலகுக் குபகரிப்பதோடு, கற்றார் பலரையுமாழச் சிந்திக்கத் தூண்டுவதே என் முக்கிய நோக்கம். இந்நோக்கமே இத்தகைய ஆராய்ச்சிகளிலென்னை யூக்குவதோடு, எனக்குத் தோற்றியதை வெளிப் படுத்தவும் தூண்டுவதாகும்.

கம்பராமாயணத்தை நான் படித்து வருங்கால், மந்தரை சூழ்ச்சி’, கிளைகண்டுநீங்குபடலங்களிற் சில கவிகள் என் மனத்தை வலித்திழுத்து நிறுத்தி, நிறுத்தநிதானவாராய்ச்சியிற் புகுத்தின. அக்கவிகளுக்கு நான் முன் கொண்டதும் கேட்டதுமான, பொருள் பொருந்தாமையால், துருவிச் சிந்திக்கச் சில புதை பொருளுண்மை தோன்றுவதாயிற்று. ஐயமகற்ற விரும்பி முதனூலாம் வான்மீகம், பண்டிதர் பிரம்மசீ அநந்தாசாரியர் தமிழ்மொழி பெயர்ப்புடன் வெளிவந்ததை வாங்கி ஒத்து நோக்கினேன். அதன் பயனாய்க் கம்பர் கவிக்கருத்து, தெளிவும் வலிமையுமடைவதாயிற்று.

சாதாரணமாகக் கைகேயியறக்கொடியாளென்றும், தன் கணவனிடங் காதற் கிழமையும் இராமனிடத் திரக்கமுமில்லாத வன்னெஞ்சுடையா ளென்றும், நாமெண்ணுகிறோம். இவ் வெண்ணமேறி, நம்மபிப்பிராயங்களை நாமுணராமலே பேதிப்பதால், கைகேயியைப் பற்றிய கதையனைத்து மியல்நிறமாறித் தோன்றுவதாகும். வான்மீகரும், கம்பரும் ஒப்புயவர்வற்ற கற்பரசியாக் காட்டவும், அப்பெரும் புலவர் கதையமைப்பும், கவிக் கருத்து மோராது நாம் அவளைப் பழித்து நிந்திக்கின்றோம். இராகவனுக்குரிய அயோத்தியரசைப் பறித்துத் தன் மகன் பரதன்பாற் சேர்த்து, இராமனைத் தனிக்கொடுமை நசையால் வனம் புகுத்தித் தன் காதலன் மரணத்துக்குமே காரணமாய், அருளேயுமன்றிக் கற்புங் குன்றிய காதகியா நாங் கருதுங் கைகேயியைத் தெய்வக் கற்பினாள் எனக் கம்பர் பன்முறை வாயார வாழ்த்தக் காண்பாம். உண்மையிலரசு பரதனதாயின்; அவனை யூரகற்றிய வனில்லாதபோ தவனன்புடைச் சுற்ற மறியாமலவன் முடியை, உரிமை யற்றவிராமனுக்குத் தசரதன் சூட்டச் சூழ்ச்சி செய்ததை யறிந்த கைகேயி, காதனிறை கற்புமுறையாற் கணவன் சொல்லறமிறவா தோம்பி யவன்பழியைத் தனதாக்கிக் கொண்டிருப்பின்; நிந்திக்கும் நாம் அவளைத் தூயகற்பின் துறைபோய நங்கையா வந்திப்பதே யமைவுடையறமாமன்றோ? நாம் சொல்வழக்கிற் கேட்டுவைத்த கதை, பரதனுக்காகக் கைகேயி இராமனுக் குரிய அரசை வஞ்சச் சூழ்ச்சியால் வலிந்து வாங்கினதாக் கொள்ளவும், வடமொழிப் பொய்யில் புலவனும், என்றுமுள தென்தமிழ்க் கம்பனும் பரதனரசைத் தசரத னிராமன் சார்பாக வஞ்சித்துப் பறிக்க முயன்றதாகக் கூறுவரேல் நம்மதிசய மெனைத்தாகுமெனச் சிந்தியுங்கள். நாமதிசயிக்கத் தக்க விதுவே உண்மையென்பதைக் கம்பர் வான்மீகர் கவிகளா லிங்குக் காட்ட முயல்வேன்.


பகுதி 2 : கம்பர் கவிக்கருத்து

“இராமன் கோமுடி சூடுவன் நாளை என்று மந்தரை வாய்க் கேட்டதும், தூயவள் கைகேயி, இராமன்பாலுள்ள தன் பேரன்பெனு மளக்கர் ஆர்த்தெழ”, உள்ள நிகழ்ச்சி யொளியாது காட்டுந்தன் தேய்விலாமுகமதி விளங்கித் தேசுற, மிக உவகைபோய்ச் சுடர்க்கெலா நாயகமனையதோர் மாலையை மந்தரைக் கவளுரைத்த நன்மாற்றத்திற்கு வெகுமதியா “நல்கினள்”. இராமன் பாற் காழ்த்த பகையாலிதை வெறுத்து, அரசி தந்த பொன்மாலையை நிலங் குழிய வெறிந்து, வெகுண்ட கூனி இராமனையு மவன்பா லன்புடைமைக் காகக் கைகேயியையும் பலவாறு சுடும் பழி சொல்லிப் பரிவாற் பரதனுக்குப் பட்டங் கேட்கும்படி வாய்கயப்புற வழங்கிய வெஞ்சொற் கேட்ட கைகேயி பொறாதாளாய்,

“எனக்கு நல்லையுமல்லை, நீ என்மகன் பரதன்
தனக்கு நல்லையுமல்லை, தருமமே நோக்கில்
உனக்கு நல்லையுமல்லை … … . …
… … மதியிலா மனத்தோய்”

‘உன்புலைச் சிந்தையா லென்சொனாய்? தீயோய்?, நீதியல்லவு நெறிமுறையல்லவு நினைந்தாய்; நின்புன் பொறிநாவைச் சேதியா (துன் முதுமையாலி)து பொறுத்தனன் ‘… … … அறிவிலி அடங்குதி; … … … என் எதிர் நின்று போதி எனத் தன் மனத்தே மூண்டெழுங் கதங்கனற்றத் தண்ணளி பொழியுந் தன் கண்கள் சிப்புற நோக்கிக் கடிந்து கூறினள். இதற்கு மஞ்சியகன்றிலா மந்தரை, அரசி யடிமிசை வீழ்ந்து, பரதன்பாற் பரிவும் இராமன் மேல் வெறுப்புமூட்டி, அரசியலாக்கத்தைப் பரதனெய்தச் செய்ய முயலுமாறு தன்னரசிக்குப் பல்வேறு நியாயங்களைப் பலபடப் பன்னி மன்றாடவு மறுத்த வுறுதிமன மங்கையர்க்கரசி, தசரதன் ‘தேவி, தூயசிந்தையும் … … தீய மந்தரை ஓருரை செப்பலும் திரிந்தது’, என்பர் கம்பர். அறநெறி பிறழா துண்மையி லுறுதியா நிலைத்த தெய்வக் கற்பினாள் தூயசிந்தையைத் திரித்த ஊழுரை பொதிந்த கவிக் கருத்தை யீண்டுச் சிறிது துருவியாராய்வோம்:

“கெடுத் தொழிந்தனை யுனக்கரும் புதல்வனை; கிளர்நீ
ருடுத்த பாரக முடையவ னொருமகற் கெனவே
கொடுத்த பேரர சவன்குலக் கோமைந்தர் தமக்கும்,
அடுத்த தம்பிக்கு மாம்;பிறர்க் காகுமோ? வென்றாள்”

என்பதிக்கவியாகும், ஒப்பற்ற மகனாய இராமனுக் கென்றே அயோத்தி நாடுடைய தசரதமன்னன் கொடுக்கவிருக்கும் இறைமையாக்கம், அதைப் பெறு மிராமனுக்கும், அவன் வழிப் பிறக்குமிறை மக்களுக்கும், இராமனை யடுத்து நிற்குந் தம்பி இலக்குவனுக்கு முதவுமல்லால், பரதன் முதலாய பிறர்க்குதவுவதில்லை. இராமன் முடிசூடப் போவதாகக் கேட்டுமதைத் தடுக்க முயலாது மகிழ்ந்திருக்கும் நீ, உன் கையறவால் உன்னருமைப் புதல்வனாய பரதனைக் கெடுத்துவிடுவை என்ற நேர் பொருளும், அதன் சுட்டெச்சமாகப் பரதனுக்குக் கேடுறாமற் காத்து வாழ்வளிக்க விரும்புவையேல், நான் சொல்லியவண்ண மவனுக்கே முடிசூட்டுவிக்க முயலுவை”, என்ற தோற்றுவாய்த் தேற்றப் பொருளுமே இச்செய்யுளுக்குச் சாதாரணமாகக் கொள்ளக் கேட்கின்றோம். இப்பொருள் தூய்மொழி மடமான் அறங்காழ்த்த நல்லியல்புக்கும், கூனி-கைகேயி சம்வாத வமைப்பு முறைக்கும், கம்பர் செம்பொருட்டுறைக்கும், முன்பின் கவிகட்கும் முரணுவதோடு, கைகேயியின் தெய்வக் கற்புக்கும் பொருந்தாதாகும். இராமன் முடிசூடில், பரதன் அவந்தனாய், இறவாப்பிணம் போற் றிருநீக்கப்பெற் றலக்கணுறுவான்; இராமனர செய்த இளையவனும் கோசலையுந் திருவெய்துவர்; பரதனு மவன் தாயும் தஞ்சமற்ற பஞ்சையராய்த் தயங்குதல் சரதம். இராமன் வாழ்வு பரதன் தாழ்வேயாமாதலின் அது தடுக்கற்பாற்று என முன் பன்முறையுங் கூனி பன்னியதைச் செவிகொடாது வெறுத்த பெருந்தேவியின் சலியாத தூயசிந்தை, அதையே மீட்டுங் கேட்டுத் திரிந்ததென்பது பொருந்துவதாமா?

அன்றியும் கைகேயியினியல்பும், மனப்பண்பும், அறிந்து அவற்றிற்குப் பொருந்தக் கவிப்பொருள் காண்பதே முறையாம். அன்பளவிற்றசரதன் மக்கள் நால்வர்க்கும் வேற்றுமை காணாதாளிவள்; இராமனிடத்திணையற்ற அன்பும், கணவன் பாற் கரைகடந்த கற்புடைக்காதலுமுடைய சுசீலை: ஆகவே, இவள் இராமனுடைமையைப் பறித்துப் பரதனுக்குரிமை யாக்கித்தர விரும்புந் தரத்தளாவளோ! தசரதன் இராமனுக்குத் தரவிரும்புமிளவரசைத் தடுக்க எண்ணி வந்த கூனி, கடைக்கண்ணளி பொழியப் பொங்கணைமேற்(றூங்கிக்) கிடந்தாளைச் செம்பொற்சீரடி தீண்டித் துயிலெழுப்பி, உன்னைப் பேரிடர் பிணிக்க நண்ணவும், (அதற்கு) உணங்குவாயல்லை (வரும் பெருங்கேடு ணராது) உறங்குவாய்”, என்றுரைக்கத் தன்னரசிக்குரைத்தபோது, கைகேயி சொல்லும் பதிலால் அவளுண்மைக் குணமும் மனப்பான்மையும் துளக்கமற விளக்கமாகும். கொடுமனக்கூனி வந்து முதலிற்கண்ட கைகேயியின் உறக்க நிலை யொன்றே அவள் மாசுறாமனத்துறக்கஞ் சொல்லும். சிசுக்களெல்லாம் தூக்கத்தில் அழுக்கற்ற தம் அகமலர்ச்சி விளக்கி விகசிக்கு முகமுடைய: பாவம் பழகு பருவமுற்ற பின்னரே, மனிதர் அவசத்துயினிலையில், தத்தம் முகத்தியல்பால், தாம் நனவு நிலையில் மறைத்துள தம் மனப்பாங் குணர்த்துவராவர். உள்ளத் தோயா தூறு மருளுடைய கைகேயி நனவுநிலையிற் பல்லார்மாட்டும் ஒல்லும் வாயெல்லாம் இறைத்தூட்டுந் தண்ணளி, அவள் துயிலுங்காற் செலவின்றி நெஞ்சநிறைந்து, ததும்பி இரு விழிப் புறமடைக்கடை வழியுஞ் செல்வியைக் கம்பர், பாற்கடற் படுதிரைப் பவளவல்லியே - போற்கடைக் கண்ணளி பொழியப் பொங்கணை மேற் கிடந்தாள் தனை, விரைவினெய்தினள் கூனி, என் றினிது விளக்கியுள்ளார். இவ்வாறு தொடர்புபற்றி முளைத்தெழு மன்பு, நல்லியல்பால் நாளும் விளைந்து முதிர்ந்து, தொடர்பின்றி யாண்டுங் கனிந்து சுரக்கு மருளாகி யூற்றெடுத் தொழுகுமுள்ளமுடைய கைகேயி தன்னிற் றொடர்பற்ற யார் மாட்டுமே ஆர்வமுடையளாவள்: எனில், தன் காதற் கிழவனிடமும், அவனுக்குக் ‘கண்ணினும், உண்ணேராவியினு மினிய புதல்வனிடமுமா அவளுக்கு, அன்பு குன்றி, வன்கண்மை வளர்வதாகும்? இராமன் முடிசூடுதலைச் சுட்டிய வெவ்விடமனைய மந்தரை தேவியைப் பேரிடர் பிணிக்க நண்ணுவ தாய்ப் பேசியபோது தெவ்வடு சிலைக்கை என் சிறுவர் செவ்வியர்; அவ்வவர் துறைதொறு மறந்திறம்பலர், (ஆதலின்) எவ்விடர் எனக்கு வந்தடுப்பது? என்று கைகேயி உறுமுகின்றாள். தன்னொருமகவைத் தனித்து நினைக்கிலள்; மாற்றார் மக்களென்பதை யறவே மறந்தவள்; அன்பால் நால்வருந் தன் திருமக்களாத் தழுலியுவக்கு மிவள் மனப்பெருமை யிதனாற் கூறியமையாமற் கம்ப ரின்னுங் கூறுவ தறிவாம்.

பராவரும் புதல்வரைப் பயக்க, (அப் பெற்றியால்) யாவரும் உராவருந் துயரை விட்டுறுதி காண்பரால் என்ப துண்மையா மேல், விரா வரும் புவிக்கெலாம் வேதமேயென இராமனைப் பயந்த எற்கு இடருண்டோ? என்று கைகேயி முழங்குகின்றாள். “துறைதொறும் அறந்திறம்பா என் சிறுவர் (நால்வருஞ்) செவ்வியர்” எனச் சொல்லிக் கூனியின் உற்பாதமொழி கடிந்ததோடமையாமல், பின்னும் ‘அறமனைத் துக்கு மச்சாணிபோல்வான், இராமன் நால்வரினுஞ் சிறப்புடையான்; அவனைப் பெற்ற எனக் கேது குறை?’, என் றிறுமாந்துபேசி மகிழ்வாள். இதனா லிவட்கிராமன்பாலுள்ள இணையற்ற பேரன்பு விசதமாகின்றது. ஈன்ற பரதனிலுஞ் சான்றோனாகவும், தானே பெற்றுடைய பெரு மகனாகவுமே யிராமனைப் பரிந்து பாராட்டுகின்ற கைகேயி, அம்மகன் கோமுடிசூடுவன் நாளை எனக் கூனிவாயிற் கேட்டதும், எல்லையற்ற வின்ப மெய்துவதியல்பாகும். இம் மகிழ்ச்சியினியல்பு கூறியமைவதிராமனிடத் திவளன்பின் பெருக்குணர்த்தப் போதாதெனக் கண்ட கம்பர் இவள் கற்புங் காதலுங் கழிசிறந்ததென்பதை வெளிப்படுத்த விரும்பிச் சொல்லிய கவிநய மீண்டுக் கருதத்தக்கது.

“மாற்றமஃ துரைசெய மங்கை யுள்ளமும்,
ஆற்றல்சால் கோசலை யறிவு மொத்ததால்;
வேற்றுமை யுற்றிலள், வீரன் தாதைபுக்
கேற்றவ ளிருதயத் திருக்க வேகொலாம்”

என்ப தீண்டைக் கவிக்கூற்று. எனவே இதன்பொருள் கம்பருக்குகந்தகருத்தால் பெறுவாம். கம்பர் மனக்கடற் பிறந்தொளிருங் கவிமுத்துப் பொதியிற் காழ்த்து நீர்சிறந்த தலைவரிசையான சிலவற்றுளொன்றா மிக்கவியழகைக் கவனிப்போம். துதி நிந்தைச் சொற்களாலிராமனைத்தூறி, அவன் நாளை முடிசூடப் போகிறான் என்று கூனி சொல்லவந்தாள். பாறையிற் சிதறுறுந் திவலையெனக் கூனி பழிமொழி புகாத செவியால் இராமன் முடிசூடுநலங் குறிக்குஞ் செய்தியை ஆர்வமொடு மடுத்து உளம் பூரிக்குங் கைகேயியின் நிறைமனநிலைக் கேற்ற உவமை பிறிது காணாக் கம்பர், அப்பெருமகனடையப் போகுந்திருவினை அவனை யீன்ற கோசலை யுணர்ந் தெய்திய அறிவின்பத்தை ஒருபுடை யுவமையாகக் காட்ட விடையேற்பாராவர். கைகேயியனுபவித்த இன்பத்தியல்பு ஒன்று, அளவு ஒன்று; இவையிரண்டையுமுணர்த்தவல்ல அமைவுடைய தோருவமை யில்லையெனத் தெளிந்த கம்பர், ஒப்புயர்வற்ற அவளின்ப வியல்பை உவமியாதுவிட்டு, அளவுக்குமட்டும் ஏகதேச ஒப்பாக, இராமனபிசேகத்தில் கோசலையறிவாற்றுய்த்த இன்பத் தொல்லையைக் காட்டுவதானார்.

பொதுவாக, உணர்வுக்கிடம் உள்ளமும், ஓர்ப்பு சிந்தனைகளுக்கிடம் அறிவுமாம் என்பது யாவரு மறிவதேயாம். இன்பம் உணர்ச்சி வகையாகலான், அதை யனுபவிக்குமிடம் உள்ளமேயாகும். அன்பு இன்ப நுகர்ச்சிகளை நெஞ்சாலும், அரிய ஆராய்ச்சி ஆழ்ந்த சூழ்ச்சி நலங்களை யறிவாலும், அனுபவிப்பதியல்பாகவே, ஈண்டிராமன் பெருவாழ்வு கேட்டதில் உளத்தின்பம் கைகேயிக்கு மட்டுமே நிறைந்து வழிய, கோசலை தன்னறிவளவில் மகிழ்ந்ததாகக் குறிப்பாலுணர்த்தி, அவளறிவின்பமுங் கைகேயி உளத்தின்பமும் இயல்பா லொவ்வாவேனும், அளவு மட்டிலொருவாறு ஒத்ததென்றார் கம்பர். தன் மகனலங்கேட்டு ஈன்ற பொழுதிற் பெரிதுவக்குந் தாயின்பத்துக்கு, அம்மகனலம் பேணும் பிறிதெவரின்பமும் இணையாவதில்லை; அப்படியிருக்க, மகன் வாழ்வில், பெற்றவள் உற்ற அளவே, மாற்றன்னையும் பெரிதுவப்பள் என்பதே இயற்கையாகாது. அதற்குமேல், அளவாலொருபடி ஒத்தாலும் பெருநலப் பேரியல்பில், கோசலை யறிவாலனுபவித்ததினுமியல் சிறந்த வின்பம் கைகேயி உள்ளத்தா லனுபவித்தாளெனவுஞ் சுட்டிவைத்தது, முழுதும் அசம்பாவிதமன்றோ? என்றெவருங் கேட்பதியல்பாகும். இவ்வியல் வினாவுக்குத் தக்க நியாயத்துடன் விடையிறுக்கும் கடனறிந்த கம்பர், மேற்கவியின் முதலிரண்டடியில் இராமன் முடிசூடுமாற்றம் கேட்டதும், கோசலை அறிவாலனுபவித்து இன்பத்தளவே கைகேயி உளத்தாற் களித்துத் திளைத்தாள் என்று கூறி அதற்குப் பின்னிரண்டடியாற் போதிய நியாயமும் கூறிப்போந்தார்.

இராமனைப் பயந்தவள் கைகேயியாமேல் இராமன் பெருவாழ் வடைவதில் அவளே உளமுவப்ப தியல்பாமன்றோ. தான் வயிறுளைந்தீன்ற பரதனைப் போலவே, இராமனையும் தானே பயந்தமகனாக் கொள்ளு முளமாண்புடையவள் கைகேயி என்பதை, முன் இராமனைப் பயந்த எற்கிடருண்டோ? என் றவளிறுமாந்துவந்த விம்மிதங் கூறுமுகத்தாற் கம்பர் நிறுவியுள்ளார். பரதனுக்கு மிராமனுக்கும் அன்னை அன்பில் இவள் ‘வேற்றுமையுற்றிலள்’, இருவருமொருங்கே தன் சிறுவராகவே கருது மனக்கோளுடைய ளாகலின், பரதனுக்குப் பட்டம் வருவதி வளெய்து முவகை, ஈன்ற தாயின் இயலுளத்தின்பமாவது போலவே, தான் பயந்த மைந்தனாக் கருது மிராமனலத்தினும் இவள் உள்ளமள்ளு மின்ப வெள்ளத் திற்றிளைப்பதாயினள். பெறாத இராமனைத் தான் பெற்ற வளாகவே கருதுவதற்கும், பெற்ற தநயனுக்கும், தான் பெறா மகனுக்குங் கைகேயி வேற்றுமை காணாமைக்கும், காரணமென்னையெனின், அவளன்பு தன் தொடர்புடைய தில்லாமையேயாம். சாதாரணமாய் மனிதரன்பு தன்னிற் பிறந்து, தன் தொடர்புடையார்பாற் படர்வதியல்பு. கைகேயியன்பு மவ்வகைத்தாயின், அவள் தன் தொடர் பதிகமுடைய பரதனை, அத்தொடர்பு குறைந்த இராமனினுமதிகங் காதலிப்பதே முறையாக வேண்டும். இவ்வாறன்றி அவள் இவ்விருவர்மேற் செலுத்துங் காதல், அவள் தொடர்பு பற்றாது, பிறிதொரு சார்புடைத்தாமேல், அச்சார்பின் பொதுமையா லவளன்பிவ் விருவரிடை யுஞ் சமநிலையடைதல் கூடும்.

தமிழ் வழக்கில், தெய்வம் தொழாது, கொழுநற்றொழு தெழுதலே கற்பிலக்கணம். கணவனிருக்கப் பிறிது கடவுட் பேணல் கடனாக் கருதுங் காரிகையார், பிறர் நெஞ்சு சுடூஉம் பெற்றிய தாய தலைநின்ற நிறையுடைப் பெண்டிர் ஆகார்: என்பதே பொய்யில் பொருளுரையாகக் கொள்வர், பண்டைத் தமிழ்வாணர். இக்கொள்கைக்குச் சிறிதேனும் வழுவும் வான்மீக வரலாறுகளை ஆங்காங்கே திருத்தித் தமிழ்த் துறையி னிறை குறையாது நிறுத்துங் குறிப்புடையராய், வாலிக்குப்பின் தாரை வாழ்க்கையை மாற்றிச் செப்பனிட்டமைத்த கம்பர், ஈண்டுக் கைகேயி கற்பழகு காட்டத் தரும் இக்கவிக் கருத்தூன்றிச் சிந்திக்கத்தக்கது. பின் பரதனுக்குப் பட்டமெனக் கேட்ட கோசலை மனநிலை கூறுங் கம்பர், அவள் நால்வர்க்கும் மறுவிலன்பினில் வேற்றுமை மாற்றினாள் என்பார்; ஈண்டு இராமன் முடி சூடுமெனு மாற்றங் கேட்ட கைகேயி தன்தநயனினிராமன்பால் வேற்றுமையுற்றிலள்;அதனாலவன் வாழ்வில் உளமுவந்தாள்; என்று கூறிவைத்தார். ஆற்றல்சால் கோசலை யறிவால் மக்கள்பாலன்பில் வேற்றுமை மாற்றி மாண்படைவாள்; கைகேயி வேற்றுமை யறவே யுற்றிலாமையாற் றெய்வக் கற்பினளாவள்; என்று கம்பர் விதந்து கூறியுள்ளார்.

மக்கள் நால்வர்க்கும், தன் பெண்ணியல்பிற் பிறந்து மாசுபடுத்தும் அன்பு வேற்றுமையை, அறிவால் அறமோர்ந்து மாசிலாவாறு மாற்றவல்ல ஆற்றல்சால் கோசலை போலாது, கைகேயி யுள்ளத்தன்பில் வேற்றுமை யுணர்வே யுற்றிலாதாள். ஏனெனில், மக்கள்மேற் காதல் கைகேயிக்குத் தன் தொடர் பாலன்றித் தன் காதற்கிழவனாய தசரதன் காரணமாய்ப் பிறக்கு மாதலின், அன்பிற்கிடனாய உள்ளமுழுதையு முன்னரே கைகேயி தன் காதலனுக்கு அர்ப்பணம் பண்ணிவிட்டவளாகையால், அவன்வழித்தன்றிப் பிறிதெத் தொடர்பு பற்றி யெழுமன்புக்கு மவள் நெஞ்சிடமில்லையாகும். பிள்ளையாசையால் அணையாடையை மோந்து மகிழ்வது, முதுமொழி கொண்ட உண்மையன்றோ? உள்ள முழுதையுந் தலைவனொருவனுக்கே தந்துவக்கும் தேவி நெஞ்சில் அவன் தொடர்பு பற்றி வருவார்க்கன்றிப் பிறிதெவர்க்கும் நுழைபுலனில்லை. தலைவன் விருப்பாலன்றித் தன்னையே பேணாப் பெற்றியளுள்ளத்தில், தன்சே யென்றொரு தொடர்பெழாது. பரதனைக் கைகேயி காதலிப்பதுண்மை. அதன் காரணம், தன்னைப் பற்றிய தொடர்புடைமையன்று. தசரதனுக்குத் தநயனாதல் பற்றியேயாம். அனைய தொடர்பேகொண்டு, அத் தசரதன் மகனேயான இராமன்பாலு மவளன்பால் வேற்றுமை யுறுமாறில்லையன்றோ? பரதனிடத் தன்பு தன் மகனென்ப தாலாயின், இராமனிடத்து அவளன்பு குறைவது முறையாம். அன்றி யவளன்புக்குத் தசரதனே தனிமுதற் காரணமாகில், இருவரும் அத்தசரதன் மக்களே யாதலின், அவரிடையன்பில் அவள் வேற்றுமையுறினன்றோ வியப்பாக வேண்டும்; உறாமையியல்பேயாமன்றோ?

இவள், கற்பின்வழித்தாய காதற்செவ்வியை யினிது காட்ட வந்த கம்பர், கைகேயி இராமனிடத்தே தான் பெறாமகனாக வேற்றுமையுறாமைக்குக் காரணங் கூறுமுகத்தாற் சொல்லுவதிதுவே:

“வேற்றுமை யுற்றிலள் வீரன் தாதைபுக்கு,
ஏற்றவள் இருதயத் திருக்கவே கொலாம்”

வீரனாய இராமன் தாதை, முன் அவளிதயத்தில் விரும்பிப் புகுந்தார். அவளும் விரும்பி ஏற்றாள். இவ்வாறிருவரும் பரசுபர விருப்பமுடையவராய், மனங்கலந்தாலும், பின் ஒரோவழிக் காதல் குறைபவரைப் போலாது, தசரதன் கைகேயி உள்ளத்துள் உவந்திருந்து இகவாது நிலைத்தான்; அவளும் நெகிழவிடா திறுகப்பற்றி யிருத்தி மகிழ்வாள். இவ்வா றவளுளமுழுதுங் கணவனுடைமையேயாகியதால், அவன் சார்பாக அவள் நெஞ்சிடம் பெறுவார்க்கன்றிப் பிறர் புகுமாறில்லை. இராமனும் பரதனும் தசரதன் காதற்றநயராகவே, இருவரு மவள் உள்ளத்தே ஒரு தன்மையராய் ஒத்திடம் பெறுவதானார். அதனா லவர்பாலன் பிற் கைகேயி வேற்றுமை யுற்றிளள் : என் றேதமறவாத முறை வகுத்திவள் கற்புடைக் காதலின் பெட்பும் திட்பமும் விளக்கினர் கம்பர். இத்தகைய மாசற்றகாத லிராமனிடத்தும், இடம் பிறிதெவர்க்குமிலா துளமுழுதுங் காதற் கிழவனாய கணவனிடத்துந் தந்துவைத்த பெற்றியளாய பீடுடைப் பெருநிறை யும் பேரருளுமே பேணுங் கைகேயி, இராமனுடைமை பறித்துப் பரதனுக்குப் புது வாழ்வளிக்க விரும்புவளென்பது பொருந்துவதெங்ஙனம்?

மேலும், தன் சூழ்ச்சிக் கிணங்கொணாத் தேவியைத் தன் கருத்துக் கிணங்க வேண்டி, அரசி மனமுங் குணமும் நன்கறிந்த மந்தரை படிப்படியே அவளுக்குச் சொல்லிப் போந்த நியாயங்களினியல்பு முறையுஞ் சிந்திப் பார்க்குக் கற்பரசி கைகேயியின் அறங்காழ்த்த மனத்திட்பமும், அருணிறைந்த நெஞ்சத்தழகும் விசதமாகும். இராமன்பாற் பகையாற் புகையும் வெகுளி கவர்ந்த மனக்கூனி, சிந்தியாமல் முதலில், மனை மாற்றார் வீறுகூறச் சீறும் பெண்ணியல்பு கருதித்தான் பேசிய தரசி செவியேறாதது கண்டு, பின் அவள் சுபாவங்களை நினைந்து, முறையே பெண்டிர் தந்நல விருப்பையும், மாற்றார்பால் வெறுப்பையும், சுதன்பாலன்பையும், சுற்றத்தார் மீதன்பையுமளந் தவ்வவற்றிற் கேற்பன சொல்லி யவையும் பயனிலவாகவே, ஒல்லும் வாயெல்லா மோவா தறவினை செல்லும் வாயெல்லாஞ் செயக் காமுறும் கைகேயி அறத்தாசையைச் சுட்டி, அதற்கிராமன் முடிசூட லிடை யூறாமெனக் கூறினள்; அப்பருப்பும் வேகாது போகவே, மேற்கவியின்படி பரதன் அரசெய்தத் தேவியை ஒருப்படுத்துகிறாள். எனவே, முன் கூனி சொல்லிழந்த பலவற்றினு மதிக மவள்மனத்திற் பதிவதும், அவையிற்றின் வேறானது மாவதோர் புது நியாய மிக்கவியாற் சுட்டப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஏனெனில், பொதுவாய் ஒருவரை யிணக்க விரும்பிப் பேசுங்கால், சொன்னதொன்றவர் மனங்கொளாவிடில், அதிலதிகம் பதிவுபெறு முறுதிகளெடுத்துரைப்பதே முறையோடு பயன் பயப்பதன்றி, முன்னதினும் நயங்குறைந்த நியாயம் பேசல் பயனில் கூற்றாமன்றோ? தன்னலங் கருதா அறவியலுடைய கைகேயிக்கு, அவள் குணமறிந்த கூனி முறையே மேன்மேல் அறத்துறை யதிகரிக்கு நியாயங்களை யொன்றிழந்தொன்றாய்ச் சொல்லியும் அவையெலா மேற்காதவளை, இறுதியிலேற்றிணங்கச் செய்தது அறத்தாறழுங்காத நெறிமுறை நியாயமாயிருத்தல் வேண்டு மென்ப தொருதலையன்றோ? முதலிற் றான்கேட்க மறுத்து வெறுத்த கேவலம் தன் மகனலம் ஒன்றையே கருதி இறுதியிற்றன் சிந்தையின் தூய்மையைக் கைகேயி துறந்தனளாகக் கொள்ளுதல், வேறு வழியற்றவிடத்தன்றி முறையாமா? அவளறச்சிந்தைக்கும் அருங்கற்புக்கும் பொருந்துவதான பொருள் வேறிக்கவி வருத்தமின்றித் தருமாயின், அதைக்கொண்டு பொருந் தாப் புன்பொருள் போகவிடல் கடனாம்; முறையும் அஃதேயாமன்றோ?

இன்னு மிப்பொரு ளிச்செய்யுணடை, தொடரமைப்பு, சொல்லிணக்கம், மொழியியல்புகளுக்கும் பொருந்தாமை காண்போம். ‘ஒரு மகற்கெனவே கொடுத்த பேரரசு’ என்ற தொடரை எடுப்போம். இராமனுக்கு மறுநாள் இளவரசபிடேகத் திருநாளாய்த் தசரத மன்னன் சங்கல்பித்திருக்க, அதைச் சுட்டுங் கூனி பொருட்கமையக் கொடுக்கும் என்னாது கொடுத்த எனப் பொருந்தா விறந்தகாலச் சொற்பிரயோகிக்கவிடமில்லை. ‘கோமுடி சூடுவனாளை’, என முன்னுங் கவனித்துப் பேசியவள், ஈண்டிலக்கணத்தோ டியல்வழக்குங் கடிசொற்பெயு மடியாகக் காரணமில்லை. இங்கிதனைக் காலவழுவமைதியாக் கொள்வாமெனின், சொல்லின் செம்பொருளமையாது வழுக்காணுமிடத்தன்றே வழுநீக்க வழுவமைதி யிலக்கணத்தில் வழிதேட வேண்டும்? நேர்பொருளே ஏற்புடைத்தாமிடத்துக், கவி யினியழகைப் பழுதாக்கி, வழுவமைத் தழுதலைவதேன்? இனி இளவர சபிசேகமே மன்னவன் செய்விக்க முயன்றதாக வான்மீகத்தில் வலியுறுத்தப்பட்டிருக்க, தேவபாடையினிக் கதை செய்தவர், மூவர் தம்முளு முந்திய நாவினார் உரை யறிந்ததன் படியே தமிழ்ப் பாவினாலுணர்த்த வந்த கம்பர் ஈண்டு இராமனுக் குத் தரப்போவதைக் குறிப்பரேல், தகவு மறந்து பேரரசென்றதனைச் சுட்டியிராரன்றே! அன்றியும், கூனி இராமன்பால் வெறுப்புமவதிப்பு முடையவள். இராமனையும் சீதை கோசலையையும் மதியாமற் பேசும் வழக்கமுடையவள்; தன் தலைவியை அரசரிற் பிறந்து, அரசரில் வளர்ந்து, அரசரிற் புகுந்து, பேரரசி யானவளென்றும், அதற்கு மாறாகக் கோசலை அத்தகைய குலநலப் பெருமை குன்றியவளெனவுங் கருதுபவள்.

“ஆடவர் நகையுற, ஆண்மை மாசுறத்
தாடகை யெனும்பெயர்த் தைய லாள்படக்
கோடிய வரிசிலை யிராமன்……”

என்றும்,

“சிவந்தவாய்ச் சீதையும் கரிய செம்மலும்
நிவந்த வாசனைத் தினிதிருப்ப.”

என்றும்,

துதி நிந்தைச் சொற்களா லிராமனைச் சுட்டுஞ் சுபாவமுடைய மந்தரை, மனமார அவனை ஒருமகன் எனவும், அவனெய்தப்போகும் இளவரசைப் பேரரசு என்றும், அவன் மக்களைக் கோமைந்த ரெனவுங் கூறுவாளா? ஈண்டிக் கவிமுழுதுங் கூனிவாய்க் கூற்றாகவே, அவள் குணத் தோடமைந்த சொற்பிரயோகமன்றோ கம்பரிட மெதிர்பார்க்க வேண்டும். தனை யெதிர்த்த மானவரிட மிராவணனுக்குள்ள அலட்சிய புத்திக் கேற்ப, அவ னவரைக் குறிக்குந்தொறும் மனிதர் என்னாது மனிசர் என் றவன்வாயிற்சொற் பெய்யுங் கம்பர், மறந்தும் தகவு தவிரார். ஆதலால், கூனிவாயிலிச் சொற்க ளிராமனைக் குறித் தெழா என்பதைக் கம்பர் மறந்து இக்கவி செயக் காரணமில்லை. மேலும், இராமனெய்து மரசினாக்கம், அவன் குலமைந்தர்க் கவன் வழித்தாவ தியல்பாகலாம்; மக்களில்வழி, இளையரில் மூத்த பரதனுக்குதவாமல்,இலக்குவனுக்குமட்டாவ தெப்படி? கவியிற் கூனி பேரரசு மைந்தர் தமக்கும்”, அடுத்த தம்பிக்கு மாம் என்று விதந்து கூறுவதால், இராமனையடுத்திருக்கு மிலக்குவனை யீண்டவள் குறிப்பதா யெண்ணில், பரதனுள்ளிட்ட பிறரனைவர்க்கும் அரசுரிமையாக்க மில்லை யென்பாளாகும். வழிமுறை வரிசையில் அரசுரிமையைக் குறியாது. இராமனரசியலில் இலக்குவனெய்தும் இராசபோகானுபவங்களையே குறிப்பதாக்கொண்டு, அவ்வாக்கம் பரதன் முதலிய பிறருக்கு இல்லை என்றதாக் கொள்வோ மெனில், அதுவு மமைவுடைத் தன்றாம். ஏனெனில், அப்போ தனுபவித்தற் கிடமின்றிப் பின்பிறக்க விருக்கும் இராமன் கோமைந்தர் தமையுமிங்குச் சுட்டி, அவர்க்கும் அப் பேரரசு ஆம் என்பதாலும், அம்மைந்தர் இலக்கு வனைப் போலக் கேவலம் போகனுபவங்களை மட்டுமன்றி அரசுரிமையை யுமே அடைபவராதலானும், ஈண்டுப்பேரரசு இராமனும் அவனுக்குப் பின்னடையு முரிமையுடையாருமெய்தும் அரசுடைமையையே நுதலியதாக வேண்டும். இனிப் பரதனையே அடுத்த தம்பி எனக் கூனியிங்குச் சுட்டுவதாக் கொள்ளற்கு மிடமில்லை. ஏனெனில், முன் பலமுறையும், இராமனரசெய்தில், இதனாற் கோசலையு மிலக்குவனுமே வீறுபெறுவ ரென்றும், பரத னவந்தனாய் வறுமையு மானக்குறைவு மெய்துவன் என்றும் வலியுறுத்துங் கூனி, இங்கு இராமனடையு மரசினாக்கம் பரதனுக்கும் பின் ஆகுமெனப் பேசாள். அப்படிப் பேசுவதாகக் கொள்ளுவது, முன்கொண்ட பொருளொடு முரணுவதோடு, ஈண்டவள் வலியுறுத்தவந்த கருத்துக்கும் பொருந்தாதாகும். இராமன் வாழ்வு பரதன் தாழ்வேயாமெனக் காட்டிக், கைகேயியை யிணக்கப் பேசுமிடையே, இராமனிறைமையாற் பரதனுங் குறைவின்றி நன்மை பெறுவதுண்டாகக் கூனி சொல்லுவ தமைவுடைத்தன்றாம். எனைத் தானுமிச்செய்யுள் வாக்கியம் நாமுதலிற் கொண்ட பொருளொடு சிறந்து பொருந்தாமை தெளிவாகின்றது.

இதுவேயுமன்றி, இராமன் சேச்டனிலையிலுரிய தன்னரசைத் தானெய்துவ தியல்பென நாங் கருதுகின்றோம். உரிமையற்ற பரதன் தசரதன் கொடுத்தாலன்றி யரசு பெறு மாறில்லை. இராமனுக்கோ அரசு பிறப்புரிமையாகும். கவியில் ஒருமகன் என்ப திராமனைக் குறிக்குமாயின், உடையவன் ஒரு மகற்கெனவே கொடுத்த பேரரசு என்று விசேடித் திருப்பதற்கு நியாயமில்லை. பிறப்புரிமை யற்றவர் அரசு பெறுவதற்குத் தான், கொடையும் கொடுப்பாற்குடைமையும் இன்றியமையாதனவாம். மூத்தவனான இராமன் வரன் முறையிற் பிறப்புரிமை யுடையனாகவே, ஈண்டுக் கூனி அவனுக் கிளவரசபிடேகம் பண்ணுவதைச் சுட்டுவதாக் கொள்ளுங்கால், தசரதனை ‘உடையவனா’கவும், அவன் கொடையாலிராமன் பேரரசு பெறுவதாயுஞ் சிறப்பித்தல் பொருளும் பயனுமின்றாம். இன்னும், இராமன் தன் உரிமையை உள்ளபடி தானெய்தப் போவதிலும், உரிமையற்ற பரதனுக்கு வர வேண்டாததை அவனடையாமையிலும், பரதன் கெடு மாறில்லையன்றே! இப்படியிருக்க, கெடுத்தொழிந்தனை யுனக்கரும் புதல்வனை என்று கடுமொழிகூறிக் கூனி பழிப்பதற்குப் பொருளுண்டோ? புதையல் பெற்றான்போலத் தனக் குரித்தில்லா ஒன்றை ஒருவனடையின், அதனால் அவனுக்கிலாப முண்டாகலாம். உரியதொன்றைக் கையறவாலோ, கவனக் குறைவாலோ, யிழக்க நேரினதனாலவன் கேடெய்தலாம். கிடைக்க வேண்டாதது கிட்டாததாற் புத்தூதியம் பெறுவதற் கில்லையாமேயன்றிக் கேடுறுவ தெப்படியாகும்? கிரமமற்ற பேரரசை வஞ்சவலியால் வாங்கித் தர விசையாமைக்காகப் பரதன் நற்றாய் தீயளா வதெப்படி? வரன் முறையி லிராமனுக்குரியதையவனுக் களிப்பதால், தந்தையுங் கொடியனா வதுண்டோ? இதனாற்றசரதன் அந்தரம் தீர்ந்துலகளிக்குநீர் மையனாவதுதா னெப்படி? கோசலை மதியினால் வாழ்ந்தனளாவதெவ்வாறு? அவள் மகன் தன்னுரிமையைத் தானடைவதில் அவளுக்குச் சிந்தனை விரிவானேன்? பாட்டனைப் பார்க்கக் கேகயத்துக்குப் பரதனை. . . அரசன் ஆணையால்… சேணிடைப் போக்கிய தில், கூனி இன்று கண்ட புதுப்பொருள்தானென்ன? மந்தரைவாயிற் கம்பரித்தனையும் பொருளின்றி வீணே புகுத்திவைப்பரா? இனைய பலவாற்றானும் நாமறியக்கிடப்பது, இக்கவியிற் கூனிகூற்றிற்கு இத்துணை முரணுடைப்பொருள் கொள்வது பொருந்தாது. வேறு தகவு மிகவுடையதோர் செம்பொருள் காண்பதறிவா மென்பதேயாம். அத்தகைய பொருந்தும் பொருள் வேறுளதாவென விசாரிக்கப் புகுவாம்.

இது சம்பந்தமா யூன்றி நாஞ் சிந்திக்க வேண்டிய கவிகளினின்னு மிரண்டொன்று கிளைகண்டு நீங்குபடலத் திலுண்டு. கூனிகூற்றாய மேற்கவியோடியைபும், அதன் பொருளா ராய்ச்சிக்குத் துணையுமாமச் செய்யுள் களையுஞ் சிறி திங்குக் கவனிப்போம், பசைந்த சிந்தைப் பரதன் இராமனை மீண்டழைத்து வந்து அரசனாக்கும் நோக்கத்தால் வனம் போந்தனன். அவன்வாய்த் தன் தந்தையார் மரண மறிந்து இராமன் வருந்தித் தேறியபின், அவர்க் கீமக்கடன் முறை யாற்றினான். மற்றைநா ளிராமன், வற்கலையுடுத்தி, மெய்ம்மாசுடன், நகை யிழந்த முகத்திற் கற்கனியக் கனிகின்ற துயர்ததும்ப அவலமீதென எழுதிய படிவமொத்த விரதவேடப் பரதனைப் பார்த்து, **“வரதன் (தசரதன்) துஞ்சினான்; வையம்** அவன் ஆணையால் சரத நின்னதே மகுடந்தாங்கலாய், என்கொல்? கூறெனாப் பரிந்து கூறினான்”. இது கேட்டதும், ‘பதைத் தெழுந்து, தொழுது நின்று இராமனை நெடிது நோக்கி, வரன் முறையுமறனும் பிறழ்ந்து வசைகொள்வனோ? முதற் பிறப்பாலுனக் குரியதரசு; தந்தைபால் என்தாய் வரங்கொண்டு தரணி வௌவித் தரி னதைவாங்கத் தரியேன். மீண்டுவந் துன்னரசைநீ யாண்டு வசை நீக்கிக் காத்தல் (நின்) கடன்”, என்று கரவில் சிந்தையன் கதறலாகினன். ஈண்டுக் கம்பர் பரதன்வாய்ப் பெய்து வைத்த சொற்கள் கவனிக்கற்பாலன.

பிறந்து நீயுடைப்பிரிவில் தொல்பதம்… நீதியிற்றிறம்பி, வாளினாற் கொன்று அறந்தின்றாலென, அரசதாள்வனோ? எந்தை … மீண்டரசு செய்கெனா (தன்) சிந்தையாவதுந் தெரியக் கூறினான் என்பது கவிவாக்கு. தசரதன் ஆணையால், சரதம், அயோத்திநாடு பரதனது, என் றிராமன் முதற்கூறியதை யொவ்வாத தம்பி, தமையன் பிறப்பின் சிறப்புரிமையை வற்புறுத்திக்காட்டி, மீண்டரசு செய்து”, தன்னைப் பழியாழிக் கரையேற்றி யுதவும் படி குறையிரக்கின்றான்; அதன்மேல், அறத்துறையாற்றி முறை யிறவாத தம்பியின் தூய்மனத்துணிவும், தந்தை மரணத்தாலும் தமையன் பிரிவாலும் இருமுதுகுரவரால் வந்த வசையாலுமிற்ற அவன் மனப் பான்மையும் நன்கறிந்த இராமன், பரதன்பாற் பழியின்மையும், அவனுக்கு அரசுரிமை யறத்தாறுண்மையு மெடுத்துக் காட்டி யவனைத் தெருட்டுமாறு பின்னுஞ் செப்புவான்:

“வரனி லுந்தைசொல் மரபினா லுடைத்
தரணி நின்னதென் றியைந்த தன்மையால்,
உரனில் நீபிறந் துரிமை யாதலால்,
அரசு நின்னதே, ஆள்க; என்னவே”

இராம னிதுசொல்லவும் பரதன் பருவரல் நீங்கித் தன் னெண்ண மீடேறியது; இராம னினித் தனக் கிணங்காதரசை மறுக்குமாறில்லை யெனக் கண்டுவகை கொண்டு தாழாதுடனே, பார் என்னதாகில், யானின்று தந்தனன்; மன்ன! போந்து நீ மகுடஞ் சூடெனாவிரைந்து பணித்து இராமனை யற்புத்தளையாற் பிணிக்கின்றான். அதினின்று நெகிழ்ந்து நழுவ வழிகாணா திராமன்,

“எந்தை யேவ, ஆண்டு ஏழொடேழெனா
வந்த காலம்நான் வனத்துள் வைக,நீ
தந்த பாரகந் தன்னை மெய்ம் மையால்
அந்த நாளெலா மாள்,என் ஆணையால்”
+

என்று கூறி, அதனையே வானவரும் அசரீரியா வற்புறுத்தல் காட்டி, இனி நீ மறுக்கற்பாலதன்று; யான் உனையிரந்தனன்: (வரதன் ஆணை யாலன்றி இனி என் ஆணையால், ஆனதோர் அமைதியின் அளித்திபார் எனாத் தன் துணைவன் துணை மலர்த் தடக்கைபற்றி வேண்டலாயினான், தன் பெருவிருப்பிற் கிணங்கி இவ்வாறு தகவுரைத்த தமையன் சொற்கிசைந்து பசைந்த சிந்தையான், ஆம் (அப்படியாகட்டும்) எனில், ஏழிரண்டாண்டில், ஐய, நீ… நகர் நண்ணி, நானிலங் கோமுறை புரிகிலையென்னில், (நானி) கூர், எரி (புகுந்து) சாம்; இது சரதம்: நின்னாணை என்பது சொல்லி”ப்பின், (இதுவரை) துன்பம் ஒரு முடிவிலாதான் யாதுமோர் துன்பிலனாய்”, இராமனது முடிவுரையை எதிர்பார்த்து நோக்கினன், அன்பினனி ராமன் ‘உருகினனாய், “அன்ன தாகெ”னப் பரதனுக்குப் பதிலளித்தான். சம்மதித்த பரதன் இராமன் பாதுகையை யிரந்து பெற்று மீண்டான்.

ஈண் டிச்சோதரர் சம்வாதத்திற் றெளியக் கிடப்பன சில குறிப்பாம். வரமிரந்த கைகேயிக்கு வாக்குத் தந்த தசரதன் “ஆணையால்” (அயோத்தி) அரசுக்குரிய வையம் நின்னதே சரதம் என்றிராமனாரம்பத்திற் கூறவு மதனைத் தகவிலதாய்த் தவிர்த்து மறுத்து, முதல்வனாய்ப் பிறந்ததனால் தமையனுக்குடைமையாம் அரசு தனதாமாறில்லையெனவிலக்கிய பரதனே பின்னிறுதியி லிராமன் உந்தை சொல் மரபினால் தரணி நின்னது, உரனில் நீ பிறந்துரிமை யாதலால் அரசு நின்னதே, ஆள்க என்று கூறக் கேட்டதும், நாடு தனதாகக் கொண்டு, மீண்டதனைத் தமையனுக்குத் தானே தருவதாய்ச் சொல்ல லுற்றான். மூத்தவனாய்ப் பிறந்த தன்மையால், நீயுடைத் தொல்லரசை நீயே மீண்டு பெற்றாளுக,” என்று மன்றாடிய பரதன் சொல்லை நிராகரித்த இராமனே, பார் என்னதாகில், யானின்று தந்தனென், போந்துநீ மகுடஞ்சூடு, எனப் பரதன் சொன்னது மிசைந் தரசையேற்றுத், தான் பதினாலாண்டு வனமிருந்து திரும்பிவரும் வரை ‘தன் ஆணையால்’ நாட்டைப் பரதன் பரிபாலித்து வரும்படி பணிக்கலாயினன். கைகேயி வர மிரக்கத் தசரதன் தந்த ஆணையால் அயோத்தியரசு தனதாகக் கொள்ள விசையாத பரதன், ‘என் ஆணையால் ஆள்க’ என்றிராமனேவவு மிசைகின்றான். இவ்வா றிராமனும் பரதனும் ஒருவருக்கொருவர் முறையே முதலிற்கூறிய விவகாரங்களேற் கொணாதனவாய் மறுத்து விலக்கியவர்கள், இறுதியிலெடுத் துரைத்த நியாயத்தாலிணங்கியிசைவதற்கு, இவர் பின்னைய கூற்று முன்னதின் வேறுபட்டதும் வலியுந் தகவும் வாய்ந்ததுமா யிருத்த லின்றியமையாத தென்பது விசதமன்றோ? தசரதன் தன் தாய்க்கு வரமாத் தந்ததால் தான் தரணி பெறுமாறில்லை யென்பதும், இராமன் பின் உந்தை சொல் மரபினால், உரனில் நீ பிறந்துரிமையாதலால், அரச நின்னதென்னச் சுட்டிய நியாயத்தால் தந்தை நாடு தனக்கா மென்பதும், பரதன், கருத்தாகக் காட்டினர் கம்பர். எனவே, முதற்பிறந்ததால் இராமனெய்த வேண்டுமரசு தாய்க்கு வரமாத் தந்தைதந்த ஆணையால் தனதாகாதென்று துணிந்து நின்ற பரதன் தான் பிறந்ததாலுரிமை யெய்தும்படி தந்தை சொன்னதொரு சொன்மரபுண்மையை இராமன் சொல்லக் கேட்டதும், நாடு தனதாமாறு கண்டு, உடையனான தானே தமையனுக்கு அதைத் தருவதற்கு முன் வரலாயினான். தமையனுக்குத் தான் தருமுன், தனதுடைமை அறத் தாறழுங்கா நல்லுரிமை யானாலன்றித் தருமத்தின்தேவும், செம்மையின் ஆணியுமான பரத னிராமனுக்குத் தான் அரசு தருவதாகப்பேசத் துணியா னென்ப தொருதலையன்றோ? முன் பிறந்ததால், தமையனதா மரசைத் தாய் வௌவியதாக்கருதி வெறுத்த பரதனெண்ணம் தவறென்றும்… பிறந்த தன்மையாற் பரதனுக்கே அரசுரிமையைத் தசரதன் சொல்லிய பழைய சொன்மர புண்டென்றும் எடுத்துரைத்து அதுவரையிணங்காப் பரதன் தூயமனத்தை யறத்துறைக்காட்டி இராமனிணக் கியதாகக் காண்போம். இதனாற் றசரதன் கைகேயிக்குக் கேட்கத் தந்த வரச்சொல் வேறு; பரதனுக்குப் பிறப்பாலரசுரிமையாம் படி சொன்ன மரபுச்சொல் வேறு; என்று தெளிகின்றோம். முன்னதை அறங்கொல்லும் பழிதருவதாய் வெறுத்து மறுத்த தருமத்தினதேவான பரதனே, பின்னதை நெறிமுறை திறம்பா அறத்துறை நிற்பதா யங்கீகரிக்கின்றான். அவ்வாறவன் பிறந்ததனாலுரிமையெய்தும்படி தசரதன் சொன்ன மரபுடைச் சொல் யாதாயினுமாகுக; அச்சொல் பரதன் பிறக்குமுன் சொன்ன சொல்லாதல் வேண்டுமென்பதுமட்டும் வெள்ளிடை மலையாம். அன்றேல், இராமன் பிறப்பாலுரிமை பெறாது, அறத் துறையாற் பரதனுக்கரசு பிறப்புரிமையாமாறில்லை; ஏனெனில், இராமன் பிறந்துரிமை யெய்தியபின் தந்தை சொன்ன எந்தச் சொல்லாலும் அரசுரிமையை இராமனுக்கு விலக்கித் தான் கொள்வது நீதியிற் றிறம்பி அறங்கொன்று தின்பதாகு மென்னுந் துணிவுடைய பரதன், தாதை தன் தாய்க்கு வரமாயளித்த சொற்கேட்டு மதனைக் கடக்கொணாப் பழியாக்கருதி அறவே வெறுக்கின்றான்: பின் னிராமன்வாயி லும் மரபுடைச் சொல் லுண்மை கேட்டுப் பிறப்பாற் றனக்கரசுரிமையாவது கண்டு, அறத்துறையிலது தனதாகலாற்றா னேற்கின்றான்: ஏற்ற தன்னுடைமையை அற்புக் கையுறையாகத் தமையனுக்குத் தான் சமர்ப்பிக்கத் துணிகின்றான். “பிறந்து நீயுடைப்பிரிவில் தொல்பதம்” அயோத்தி அரசு - என்ற பரதன் கூற்றை அறமாக்கொள்ளாத இராமனும், முன் தன் தந்தை தந்ததோர் அறம் வழாமரபாக்கச் சொல்லுண்மையும், அதனால் அரசு பரதனுக்கே பிறப்புரிமை யாவதும் தம்பிக்குத் தெரிவித்து, அதன்மேல் அறமுறையா லரசுக்குரியனாய பரதன் தன்பால் உழுவலன்பால் உவகையோடுதவ மறுக்கொணாது தான் அதைப் பெறுவதற்கிசயலுற்றான். பிறப்பால், இராமனுக்கின்றிப் பரதனுக்கே அறத்தா றரசமையும் மரபு வழுவாததோர் பண்டைச்சொல்லுண்மை ஈண்டுப் பசுமரத் தாணியாக வலியுறுத்தப்படுகின்றது.

‘தயாமுதலறமான’ இராமன், ‘நியாயமத்தனைக்கு மோர் நிலையமான’ பரதன் புனிதமனமிசைய, இறுதி யிலெடுத்
துரைத் திணக்கிய மரபு வழா அறமமைந்து பொருள்பொதிந்த தசரதன் சோரொணாச் சொல்லுண்மையைத் தாசரதிவாய்க்கேட்டு அவன் தெருட்டத் தெளிந்த பரதனுடன் நாமுஞ் சிறிது தெளிவு காண்போம். வரதன் வரத்தால் அரசு நினதென்ற தமையன்சொல் தகவிலதாக விலக்கி மனமுளைந்த பரதன், பின் தந்தை முன் சொல்மரபினால் அவனுடைத்தரணி தன்னதென்றியைந்த தன்மையை இராமன் காட்டக்கண்டு, நாடு தனதாக் கொண்டான். அதுவேபோல், தெய்வக்கற்பினளாய கைகேயியின் வரன்முறை அறத்திற் பதிந்து சலியாது நின்ற தூயசிந்தையும் மந்தரையிறுதிக் கூற்றாம் மேற்கவிக்கருத்துணர்ந்த பிறகே திரிவதாயிற்று. அதனால், அரசு பரதனுக்கே பிறப்புரிமையென்பதையும், இராமனுள்ளிட்டார் பிறர்க் காமாறில்லை யென்பதையும் தெரிவிக்குமோர் சொன்மரபையே இக்கவியும் சுட்டினதாக வேண்டும். இல்லையாமேல், அவள் தூயசிந்தை இராமனரசைப் பரதன் தாக்கும் பழி வழியிற்றிரியுமாறில்லை. இதுவரை கம்பர் கவிகளையே கொண்டு இம்முடிபுகண்ட நாம் இனி இது சம்பந்தமாய் வடமொழியில் வான்மீகர் சொல்லுமிடங்களையுஞ் சிறிது கவனிக்கப் புகுவாம்.


பகுதி 3 : வால்மீகர் சுல்க வரலாறு

முதலில் மேற்குறித்த,

“வரனில் உந்தைசொன் மரபி னால்உடைத்
தரணி நின்னதென் றியைந்த தன்மையால்
உரனில் நீபிறந் துரிமை யாதலால்
அரசு நின்னதே; ஆள்க என்றனன்”

என்ற கிளைகண்டு நீங்குபடலக் கவிக்கு நேரான வான்மீகி, அயோத்தியா காண்டம் 107ஆவது சர்க்கம், 3ஆவது சுலோகத்தைச் சிந்திப்போம். உடன் பிறந்தவனே! முற்காலத்தில் உனது தாயாரை நமது பிதா விவாகம் செய்து கொள்ளும் பொழுது உனது பாட்டனார் (கேகயர்) இடம் (அவர் பெண் வயிற்றுப் பேரனுக் காமாறு) தனது ராச்சியத்தைக் கன்யா சுல்கமாகப் பிரதிக்ஞை செய்து கொடுத்தார்”, என்று இந்தச் சுலோகத்தை மொழிபெயர்த்துரைப்பவர் தமிழில் தருகின்றனர். சொற்கள் சிலவற்றை எவ்வாறு மாற்றிக் கூட்டிக் குறைப்பினும் பொருளளவில் இச் சுலோகக்கருத் திதுவாகவே அனைவர்க்கும் ஒப்பமுடியுமென்பது இதுவரை வெளிவந்த எல்லா வான்மீக மொழிபெயர்ப்புக்களாலும் விசதமாகும். கம்பரின் மேற்கவியும் இச்சுலோகமும் சந்தர்ப்பத்தாலும், இடம் துறை இயைபுகளாலும் ஒரே பொருணுதலியவென்பது தெளியக்கிடக்கின்றது. தன்னைத் தேடிக் காடுபோந்த பரதன் பரிதாப மாற்றி, நாடவன தாமென்றவனைத் தேற்றுமிடத் திராமன் வாயெழுந்த திவ் விருகவிக் கூற்றும், முறையே முன் இராமன் கூறிப்போந்த பல நியாயங்களையும் ஒவ்வாத பரதன், இது கேட்டதும், நாடு அறத்துறையிற்றன்னதென்பதை மறுக்ககில்லனா யேற்பவ னாகிறான். கம்பரைப் போலவே வான்மீகியும் இவ்விடத்திற் பிறப்பாற் பரதனுக்கே அரசரிமையாக்கந் தருவதோர் தசரதன் மரபுடை முன்சொல் உண்மையை இராமன்வாய்ப் பெய் தமைத்து வைத்துள்ளார். ஆனால் புதைபொருளாக விசாரித் தாய்பவரறியும்படி கம்பர் விட்டு வைத்த அத்தொல்லறச் சொல்லின் இடம் பொருள் காலம் இயை பொடு பயன்களை யாவருமுணரும் வண்ணம் வான்மீகி விளக்கியுள்ளார்.

இச் சுலோகக்கருத்தை ஊன்றி விசாரிக்குமுன் நாம், தெளிந்து கொள்ள வேண்டிய தொன்றுண்டு; கன்யா சுல்கம் என்ற சொற்றொடரும் அதன் பொருளும் கவனிக்க வேண்டும். மனுவாதி வழக்கற நூற் பழக்கமுடைய வாதம் வல்லுநர் பலரும் இவ் 1வறத் தொடர்புடைய சொற்றொட ராக்கமும் பயனும் நன்கறிவர். 2வழக்கிடை வழுக்கியுமிழுக்கப்படாத் தமிழர் இச்சொற்பொருள் கேட்டிருக்கக் காரணமில்லை. கன்னி யொருத்தியை மணக்குங் காதலன், மணமகள் தன்னகம் விழைந்து வருமாறு, விரும்பித்தரும் பொருளே சுல்க மெனப்படுவது. சீதனம் எனும் பொதுப் பெயர்கொண்ட பெண்டிர் நிதி வகுப்பி லொன்றே ‘சுல்க’மாகும். யாடக அயாடக சீதனம், சௌடயீக சீதனம், சுல்க சீதனம் எனச் சீதனம் பல திறப்படும். பெண்டிர்க்குப் பெற்றோர், அவர் சுற்றத்தார், வேட்போர் அவரொக்கல், நட்பாளர் பலரும் மணங்கருதித் தரும் கொடைப்பொருளும், மணவினை கருதாமலே தரப் பெறும் திருவும், தந்தொடர்புடைச் சுற்றத்தார் இறந்தவரிடமிருந்திறங்கப் பெண்டிர் பெறுநிதியும், தம் தாளாண்மை முதலியவற்றாற் றையலார் தாமே யீட்டுந் தேட்டும், இன்னு மெனைத்து வகையானும் அவரடையுமெப் பொருளும், வகைமுறையால் வெவ்வேறு பெயர் பெறினும், தொகை நிலையிற் சீதனம் எனும் பொதுப் பெயர்க்குரியதாகும்; எனினும் சீதன சிரீதன மெல்லாம், ஒருபடித்தாம் ஆட்சி அனுபவம் வாரிசுக் கிரம வீழ்ச்சியுரிமைகளை யுடைத்தில்லை. யாடக சௌடயீக சீதனங்கள் அவையுடைய பெண்டிர்தமைக் கொண்டவர் கவர்ச்சிக்குட்படுவன. கொண்டவர் தேவைக்குட் பட்டுப் பெண்டிர்க் கவற்றிற் பராதீனபாத்தியம் வரையறுக்கப் பட்டுள்ளது. உடைய பெண்டிர் காலத்துக்குப்பின் அவற்றை யடைதற்குரியார் வரிசைமுறையும் வேறுபடுவதாகும். நம தாராய்ச்சிக்கியைபுடைய சுல்கமோ மகளிர்க்கு மணவாளர் மணக்குங்கால் விரும்பித் தரும் நிதியாம். இதிற் பெண்டிர் எல்லையிகந்த முற்றுரிமை யுடையராவர். வரம்பிறந்த நிறையாட்சி, கொடையுரிமை எல்லாம் இதிற் பெண்டிர்க்கு உண்டு. உடையமடவார்க்குப் பின் அவர் மக்கள் அடைதற்கு உரியர். மக்க ளில்வழி அவர் கணவர் பெற்றோர்க்கின்றி, அவருடன் பிறந்த சோதரரே அவர் சுல்க நிதியடைய முதலுரிமை யுடையர். இனைய ஆட்சி வீழ்ச்சி உரிமை விசேடங்களுடைய சீதனமே ‘சுல்க’மாகும்.

"தசரதசக்கரவர்த்தி கைகேயியைத் தான் விரும்பி வேட்குங்கால், தன் அயோத்தியரசாக்கத்தை அவளுக்குக் சுல்க மாகத் தந்தனன் என்று வான்மீகியின் மேற்கவிதை தெரிவிக் கின்றது. பண்டைத் தமிழர் போலாது ஆரியருள் ஆடவர் மடந்தையரை மணமாடத்தன்றி முன்காண்கில்லாராகவே, மணமகளான கைகேயிக்காக அவள் தந்தையான கேகய மகாராசனிடம் தசரதன் சல்கப் பிரதிக்ஞை பண்ணித் தந்ததாக வான்மீகி விசதமாகக் கூறியுள்ளார். ஆகவே, ஆரிய தர்ம சாத்திரக்கிரமப்படி, அயோத்தியரசு அன்றுமுதல் கைகேயியின் சுல்க சீதனச் சொத்தாகி அவளுக்காக அவள் கணவனார் ஆளப்பட்டதாக வேண்டுவதன்றி, தன்னிலையிற் றசரதனுக்கு அவ்வரசில் எவ்வித சுவாதீனமும் ஏற்படுமாறில்லை. கொடுக்கு முன் அவனுடைமையான அயோத்தியரசு, முற்றுடைமை யாட்சி முறைக்கதி பனான தசரதனாற் கைகேயிக்கு அவளை அவன் மணக்குங்கால் சுல்கதிரவியமாகப் பிரதிக்ஞையுடன் பாத்தியப் படுத்திக் கொடுக்கப் பட்டுளது. அப்படிக் கொடுபட்ட பின், அதிற் றசரதனுக்கு யாதொரு கொடையுரிமை யுங் கிடையாது. கைகேயி வயிற்றுதிக்குந் தநயனுக்கும், அவன் மைந்தருக்குமே, அவள் சுல்க நிதியாம் அவ்வரசு வரன்முறை1 வழக்கால்2 உரிமையாகும். அவட்குச் சந்ததியற்றவழி, அயோத்தி யரசு அவளுடன் பிறந்த யுதாசித்து ராசகுமாரனுக் குரித்தா மல்லால், கைகேயியின் தொடர்பற்ற தசரதகுலத்தாரெவருக்கும் ஆமாறில்லை.

“தள்ளரிய பெருநீதித் தனியாறு புகமண்டும்
பள்ளமெனுந் தகையானைப் பரதனெனும் பெயரானைக்”

கேகயர் கோன்மகள் பயந்தபிறகு பரதனும் அடுத்தகிரம வாரிசான யுதாசித்தும் உயிருடனிருக்க, அயோத்தியரசுக்குத் தசரதன் உடையவனு மில்லை; அதை யவன் கோசலை மகனான இராகவனுக்குக் கொடுக்கும் பெற்றியுமில்லை.

வான்மீகி விதந்தோதிய சுல்கக் கொடைச்சூளையே மேற்கவி துலக்குவதாகும். அன்றி, முந்திய சுல்கப் பிரதிக்ஞையைக் குறியாது, தசரதன் பால் வரமாகப் பிந்திக் கைகேயி கேட்டுப் பெற்ற சொல்லையே இக்கவி சுட்டுவதாகக் கொண்டால், “வரதன், ஆணையால் வையம் சரதம் நின்னதே என்ற இராமன் சொல்லை யேற்கொணாதாய் வெறுத்த பரதன் தூயமனத்தை இணக்கும் நியாயம் பொதிந்திலதாகும்.

வான்மீகி விளங்கவைத்த இவ்வுண்மையையே கம்பர் தம் கவிகளிலும் அமைத்துள்ளார் என்பது இனி அக்கவிகளை ஊன்றிநோக்க விசதமாகும். கிளைகண்டு நீங்குபடலத் திராமன் வாய்க்கூற்றாம் மேற்கவி வான்மீகியின் இக்கருத்தையே காட்டுவதாகக் காண்போம். வரனில் உந்தை உடைத்தரணி, (அவன் சுல்கப்பிரதிக்ஞைச்) சொல்மரபினால், நின்னதென் றியைந்த தன்மை யால், (அதன்பிறகு) உரனில் நீ பிறந்து (உனக்கு) உரிமையாதலால் (அவ்வயோத்தி) அரசு நின்னதே; ஆள்க என்று பரதனுக்கு இராமன், முன் வரலாறும் அதன்வழி அரசு அவனதாதலும், விளங்கச் சொல்லிப், பசைந்தசிந்தைப் பரதனைத் தேற்றினான். பரதனும் உண்மைதெளிந்து, அரசு அறத்துறை யாற் றனதாவதறிந்து, அதனை அங்கீகரிக்கலானான்.

முன் நாம் நேர்பொருள் காணாது இடர்ப்பட்ட மந்தரை வாயெழுந்த கவிகளும் இனிச் செம்பாகமான தெளிபொருள் தரக் காண்போம். அறத்துறையிறந்து பரதனுக்குரிய நாட்டைத் தசரதன் அந்நியமாக இராமனுக்குத்தர விரும்புந் தன்மையால், தந்தையும் பரதன்பாற் கொடுமையுடையன். இவ்வாறு பரதனுடைமையை அவனில்லாதபோது அவன் அறியாமலே பிறர்க் காக்க முயலுந் தயரதனைத் தடுக்காமற் கணவன் விருப்பே தன் கடனாகக் கருதி இராமன் நன்மையையே எப்போதும் விரும்பின கைகேயி, பரதனுரிமை மறந்து, இராமன் அரசு பெறுவதையே விரும்புவதால், பரதனுக்குத் தாயும் தீங்கிழைப்பவளாவள். காத்தற்குரிய தன்னையீன்ற இரு முதுகுரவராலுமே தன்னுரிமை பாதுகாக்கப்படாமற் பறிக்கப்படும் பரதன் பரிதாபத்தை என் சொல்வேன்’, என்று அவன்பாற் பரிவுடைய மந்தரை பரிந்து கரைந்து கூறுங் கவி இது:

“அந்தரந் தீர்ந்துல களிக்கும் நீரினால்
தந்தையுங் கொடியன்; நற் றாயுந் தீயளால்;
எந்தையே! பரதனே!! என்செய்வாய்?” என்றாள்

இனி, தசரதன் சுல்கச் சூளால் விவாக காலமுதற் கைகேயிக்கும், அவள் தநயனாய்ப் பிறந்தது முதற் பரதனுக்கும் அறமுறையால் அரசு உரியதாயிருக்கவும் அவ்வுண்மை யறிந்த கோசலை அரசாக்கம் தன் மகனை அடையப்பெரிதும் அவாவுகின்றாள். முதுமையில் முதற் பிறந்த இராமன், பரதனைப் போற் பலகாலும் பிரியாமலிடையறா துடனுறையத் தசரதனுக் கவன்பாற் காத லளவிறந்து வளர்வதாயிற்று. அறிவும் ஆற்றலுமுடைய கோசலை தன் விருப்பத்திற்கு அரசன் பெருங்காதல் அருந்துணையாவது கண்டு, அதனைப்பேணிப் பெருக்கிப் பரதனுக்குரிய பூதலமெல்லாம் தன் மகனுக்கும் தனக்கும் உடைமையாமாறு தன் விரியுஞ் சிந்தையால் விழைந்து சூழ்கின்றாள். அவள் சூழ்ச்சியும் அரசன் மகவாசையும் சேர்ந்ததன் பலனாய்ப் பரதனில்லாதபோது இராமனுக்கு முடி சூட்டுவிழாக் குறிக்கப்படுகின்றது. இவ்வாறு பரதனுரிமையான அயோத்தியரசை அவனறியாத இராமனுடை மையாக்கித் தன் சூழ்ச்சியால் வாழ்க்கைபெற்று மகிழும் கோசலை யின்றிறத்தை வியந்து, வாழ்ந்தனள் கோசலை மதியினால் என மந்தரை வாயாற் கூறியதனோடமையாது, இராமன் கோமுடிசூடும் நன்மாற்றத்தைக் கேட்ட கோசலை மகனாக்கங் கேட்ட ஈன்றாளே போல உளமுவப்ப தல்லாமல், அவ்வாக்கத்தைத் தன் மதியினாற் கூட்டுவித்த தன் ஆற்றலையும் நினைந்து அறிவால் இன்புற்றனள் என்பதைக் குறித்தே, கம்பர், - கூனி,

“மாற்றமஃ துரைசெய மங்கை யுள்ளமும்
ஆற்றல்சால் கோசலை யறிவு மொத்ததால்”

எனத் தன்கூற்றாயும், விரியுஞ் சிந்தனைக் கோசலை எனக் கூனி கூற்றாயும், கூறிவைத்துள்ளார். உன் வயிற்றுதிக்கும் ஒரு மகற்கெனவே கொடுத்த பேரரசு இராமனன்ன உன் தொடர்பற்ற பிறர்க்காவதில்லை எனும் மந்தரை மாற்றங் குறித்த கம்பர் கவிக்கருத்தை, இதே சந்தர்ப்பத்தில் வான்மீகர் கூனி வாய்க்கொடுத்துள்ள வாக்கியமும் வலியுறுத்துகின்றது. இராச்சியத்தில் உரிமையுள்ள பரதரைக் கண்டு, நமக்கு அது கிடைக்குமோ மாட்டாதோ என்று அஞ்சும் இராமருடைய அச்சத்துக்கு நான் அஞ்சுகின்றேன்; ஏனெனிற் பயந்தவரிடத்தினின்றே பயமுண்டாவது இயல்பன்றோ? என்று இவ்விடத்தில் வான்மீகர் மந்தரைவாய்ப் பெய்து வைத்துள்ளார்.

வான்மீகர் விளங்கவைத்த உண்மையை இதனினும் விசத மாக்குவது, கூனியின் இறுதிக் கூற்றாய்த் தேவி தூயசிந்தையைத் திருப்பியதான கம்பர்கவி. தசரதன் பரதனுடைமையைப் பறிக்க முயலவும் தடுத்தற்குரிய நீ தடாமற் பார்த்திருப்பதால், கெடுத் தொழிந்தனை யுனக்கரும் புதல்வனை, கிளர்நீர் உடுத்தபாரகம் உடையவனாயிருந்த தசரதன் உன் வயிற்றிற் பிறக்கும் ஒருமகற் கெனவே, முன் சுல்க மாகப் பிரதிக்ஞையுடன் கொடுத்த அயோத்திப் பேரரசு, உன் வயிற்றுதித்த பரதனா மொரு மகனுக்கும், இருவழியும் பேரரசர் மரபின்வந்த உபய குலோத்துங்கனான அப்பரதன் குலக் கோமைந்தர் தமக்கும், அவனும் அவன் வழித்தோன்றினாரும் இல்வழி அடுத்த சுல்கக்கிரம வாரிசான உன் தம்பி யுதாசித்துக்கும் ஆவது அறமுறை யாகும்; இவரல்லாப் பிறர்க்காவது அறமில்லை என்று முன் சுல்கப் பிரதிக்ஞை வரலாற்றுண்மை யெடுத்துரைத்து, அதனை மறந்து வரன்முறைக் கிரமத்தில் இராமனுக்காம் அரசை அன்று அவனுக்குத் தசரதன் தரப்போவதா யெண்ணி அன்னானாக்கத்தில் மகிழ்ந்த மங்கையை மந்தரை தெருட்டி, “பரதனுரிமையைப் பாதுகாத்து, அரசன் பிரதிக்ஞை யையும் அறத்துறையை யும் நிலைநிறுத்துங் கடன் நின்னதேயாகும்” என்று அவட்கு அறிவுறுத்துவாள் கூற்று இது:

“கெடுத்தொ ழிந்தனை உனக்கரும் புதல்வனைக் கிளர்நீர்
உடுத்த பாரகம் உடையவன் ஒருமகற் கெனவே
கொடுத்த பேரரசு, அவன்குலக் கோமைந்தர் தமக்கும்
அடுத்த தம்பிக்கும் ஆம் : பிறர்க் காகுமோ? என்றாள்.”

இப்பொருள் தெளியுங்கால், இக்கவியிற் சொற்களினமைவும், கூனி கைகேயி சம்வாதமுறை முன்பின் கதையொழுக்குக் கவிகளோடித னியைபும் விசதமாவதோடு, வரலாற்று முறையும் கைகேயி கற்புடைக் காதற்கடனாற்று மியல்பும் இச்செம்பாகப் பொருளோடு இனிதியைவதாகும். இராமனுக்குத் தரும் அரசாக்கம் பரதனுக் காமாறில்லை; அதனால் அவன் முடி சூடுதலைத் தடுக்க விரைதி என்று கூனி கூறியதால் முன்கொண்ட பொருளுக்கு நாம் கண்ட இடர்ப்பாடொன்றும் ஈண்டிலதாவ தோடு, பரதன் பாற் பரிவேனும் இராமன்பாற் பட்சக் குறைவேனுமின்றி நிறைகற்பினிலைத்த காதல் காரணமாக மட்டும் மந்தரை மாற்றம் மனங்கொளற்கிசைந்த தேவியின் தூயதன்மைக்கும் அவள் தெய்வக் கற்புக்கும் இதுவே பொருந்துவதாகும். சுல்கமாகக் கொடுத்த தசரதன் சொல்லால் மட்டும், சுல்கமாகப்பெற்ற தேவியின் வயிற்றுதித்த பரதனுக்கு அரசு அமைவதாகும். இராமனுக்கோ, தசரதன் கொடாமலே மூத்தவன் நிலைமையில் உரிமை சிந்திக்கத் தக்கது. ஆகவே அவனுக்குக் கொடுத்த பேரரசு என்பதிற் பொருத்தம் ஒன்று மில்லை. பரதனுக்கு முன் சுல்கக் கொடையால் மட்டுமே அரசு உரியதாகும். அஃதில்வழி இளையனான பரதனுக்கு அரசு ஆமாறில்லை. மேலும், கொடுப்பவன் உடையனாயிருந்தா லன்றிக் கொடையால் உரிமையடைய முடியாது. கைகேயிக்கு விவாக காலத்தில் அயோத்தியைத் தசரதன் சுல்கமாகத் தத்தஞ் செய்தபோது அவனுக்கு அரசு தனிமுற்றுரிமை பிந்தித் தன் முதல் மைந்தனுக்கு அதைக்கொடுக்க விரும்பினபோது தசரதனுக்கு நாட்டிற் சொந்த மெதுவுமில்லை; அதனால் அதை அவன் கொடுக்க அருகனுமல்லன். வான்மீகி விளக்கிய சுல்கப் பிரதிக்ஞைச் சொல்லையும் அதன் அறப்பயனீடுகளையுமே யீண்டுக் குறிப்பதானால் மட்டும், இக்கவியிற் கெடுத் தொழிந்தனை உடையவன் ஒருமகற்கெனவே கொடுத்த பேரரசு அவன் குலக் கோமைந்தர் தமக்கும் - அடுத்த தம்பிக்குமாம் பிறர்க் காகுமோ என்ற பல தொடர்களுக்கும் அவ்வவற்றிற் கியல்பும் இயைபுமான பொருள் கிடைக்கும்; அல்லாக்கால் இவையனைத்தும் பொருந்தா வெற்றுரை களாய் முடியும். அதுவே போல் இவ்வுண்மை வரலாற்றின் குறியீடாக் கொண்டாலன்றி, வாழ்ந்தனள் கோசலை மதியினால் விரியுஞ் சிந்தனைக் கோசலை ஆற்றல்சால் கோசலை யறிவு மொத்ததால், பரதனைக் கடிது போக்கிய பொருளெனக்கின்று போந்தது தந்தையும் கொடியன், தாயும் தீயள் என்ற பல கவித் தொடர்களும் பொருளின்றி நின்றுவற்றும்.


பகுதி 4 : கைகேயி கற்புக் கடனாற்றல்

தன்னலவிருப்பாலேனும் தன்னொருமகன் ஆக்கத் தாசையாலேனு மன்று, கைகேயி இராமன் முடிசூடுதலைத் தடுக்கத்துணிந்தது. இந் நலங்களைச் சுட்டிக் கூனி முன்கூறியவனைத்தையும் உளங்கொளாது சீரிய உத்தமி, தான் நினையாத தசரதன் சுல்கப் பிரதிக்ஞையைக் கூனிவாய்க் கேட்டதும், பிறிதுபேசாது மனமிழந்து மாழ்கலாயினள். கொண்டவனன்றிக் கும்பிடத் தெய்வங்குறியாக் கோப்பெருந்தேவி தசரதனைத் தலைநின்ற தனியறக் கடவுளாகக் கொண்டொழுகுபவள். கழிபெருங்காதற்குரிய தன் கணவன் அழிவறம் பேணிப் பழிவினை சூழ்வனெனக் கனவிலுங் கருதுகிற்றிலள். உயிரோவியமனைய இராமன்பா லளவிறந்த அன்பால் நாயகன் தீவினைநயந்து செய்வ துணர்ந்ததும், தெய்வகற்பினள் தூயசிந்தை தெருமரலுற்றது. அறனிழுக்கா தல்லவை நீக்கி, மறனிழுக்கா மானமுடைய பேரரசன், காதன்மை கந்தாக் கொண்டு, மகவாசையால் வஞ்சிக்கப்பட் டஞ்சுவதாம் அறம் துறந்து, செய்தக்க வல்ல செயத் துணிந்து நின்ற நிலையுணர்ந்ததும், நெஞ்சுடைந்து நினைவழிந் தயர்ந்தாள். பிறர்பழியுந் தன்பழியாப் பேணி விலக்கும் நாணுக்குறைபதி யான நங்கை, தன்னுயிர்க்குயிரான தசரதன் தன் தொல்லைச் சொல்லறம் துறந்து பாவமும் பழியுந்தருஞ் செயலை ஆவலுறுவதாக அறிந்ததும், அவலமெய்தினள். தாய்கையில் வளர்ந்திலன் தவத்தால் தான் வளர்த்து வந்த இராமனபிடேகத்திலழுக்காறற்று வந்த கைகேயி, தன் தலைவன் மகன்பாற் காதலே தங் கைக்கொண்டு, அறவூதியம் போகவிட்டு, அறத்தோடு அன்புக்கிடனாய தன்னையும் வஞ்சிக்கத் துணிந்து நின்ற செயல்கேட்டுளமுளைந்து எளியளானாள். அரியகற் றாசற்ற தன் கணவன்பாலும் வெளிறின்மை அரிதெனக்கருதா மன மாண்புடைய கைகேயி அறம் பிறர்பாலுமோம்பு மரசன் தீமையைத் தானே செய்யுமாறு அவன் அறிவைச் சிதைத்துப் பேதைப்படுக்கு மிழவூழின் திறமறிந்து தியங்குவதியல் பன்றோ? தெய்வமெனத் தான் கொண்டு நின்ற கணவன் தீவினை நயப்பன் எனக்கேட்டு அவ் வின்னல் (தன்) உள்ளத்தின் ஊன்ற, உணர்வுற்றிலள் ஒன்றும்”, தசரதனின் இப்புதுநிலை அவள் செவ்விய மனத்தைக் கவ்விப் புண்படுத்தியது. இதுவரை கருதிலாப் புதுநிலை தன் கணவன்பாற் காண மாழ்கி மனமுடைந்திடைந்தாள். தன்னுள் முறைந்த தலைவ னறவுருவப் படம் அவன் மருட்கைச் செயலெழுப்பிய இருட்புகையுண்டு மாசுபடவும், மங்கை உயிரற்ற ஓவியம்போ லுணங்கிக் கோடிழந்த கொடியென்ன மறுகலானாள். தலைவன் தவற்றாற் றறியுண்டு தளர்ந்த உணர்வினள், பின் தன் அறவுளத்தறிவு தெருட்டத் தேர்வாள். மன்னறத்தையும் தன்னையும் வஞ்சித்து வேந்தன் மேற்கொண்டு நின்ற செயல் கண்கூடாக் கண்டபிறகு, மந்தரையை வைது பயனில்லை யென்றுணர்ந்தாள். தன் நெஞ்சிலற நிலை தலைநின்ற காதற்கணவனின் வீழ்ச்சி காணப்பொறாது நைந்துள மயர்ந்த தேவி, உற்றது முறுவது மெண்ணித் தெளியலுற்றாள். தசரதன் தனதெண்ண முடித்து அறக்கொல்லும் பாவமும் தரணியிற்பழியு மெய்தாமற் றடுத்தோம்பும் தன் காதற்கடனாற்று மறனும், அதுமுடிக்கும் வினையும், வினையாடல் நெறியு முறையே தன் மனத்தூன்றி வகையறச் சூழ்ந்து தெளிந்து, செயத்தக்க தேர்ந்தெண்ணித் துணியலானாள். கற்புறழ்காதல் கவினுமுளக் கைகேயி, தன் கணவன் காதல்நிலையும், அதன் விளைவும், தன் கற்பறமும் சிந்தித்து, செய்வினை தேர்ந்து, தன்னறம் தழையு மறிவாற்றளர்ச்சி நீக்கி, வாளாவருந்தும் கையறவு களைந்து, அறதுறையிற் றாளாண்மை மேற்கொள்வாளாயினள். தன் சோர்வும், தான் வளர்த்த காதற்றிருமகன் இராமன்பாற் பரிவும், தன் கற்பறக்கடனாற்றுதற் கிடையுறச் சகியாள்; தன் காதற்கிழவன் பழியொடு பாவமெய்தி அறங்கொன்றழிவதைத் தடுப்பதே தன்னொரு கடனாக் கருதி நிற்பாள். தசரதன்பா லன்பும், அவன் பழியில் நாணும் யார்மாட்டும் ஒப்புரவும், அறத்துறையிற் கண்ணோட்டமும், எஞ்ஞான்றும் வாய்மையும் குன்றாக் குணக்குன்றான கைகேயி, அன்பு நாணொப்புரவு கண்ணோட்டம் வாய்மையோடைந்துசால் பூன்றிய தூண் ஆவளன்றோ? அதனால், தான் தேர்ந்து தெளிந்த அறக்கடனாற்றத் துணிகின்றாள்.

தான் வாளாவிருப்பின், தசரதன் இராமனுக்கு முடிசூட்டி அரசு தருவன். தரின், தன் கணவன் பாவமும் பழியும் எய்துவது உறுதி. அதனாற் றாழாது பிரிதிக்ஞாபங்க தோசத்தினின்றும் கொழுநனைக்காத்து, அவன் முன் மரபுடைச் சொல்லையும் அறநெறியையும் ஓம்பல் அவன்பால் நிறைவளர் காதலுடைய தன் கற்பறக் கடனாக் கண்ட கைகேயி, அக்கடனாற்ற இராமா பிடேகம் நடவாது இடைநின்று தடுப்பதன்றி வேறு வழி காணாமையால், தானதனைத் தடுக்கத் துணிகின்றாள். துணிந்ததும், செயன்முறை தெளிந்து, தன் காதற் றனிக் கிழவனான தசரதன்பாற் பழிவிலக்க அவனிடம் தான் முன்பெற்று வைத்த வரங்களை முன்னிட்டு, அரசை அவன் முன் மரபுடையறச் சொல்லால் அதற்குப் பிறந்துரிய பரதனதாக்கவும், எனைத் தானும் அதற்குப் பங்கமேற்படாது காக்கவும், ஆவன தேர்ந்து, மிகவும் ஓர்ந்து, செயல் சீர்தூக்கி, வினைமேற் கொள்கின்றாள்.

அரசன் இராகவனுக்கு முடிசூட்டுவதாக அனைவருக்கும் அறிவித்துவிட்டான். உழைஞரும் குடிகளும் விழவு காணக் குழுமியதோடு, தூய முனிவரும் நேயநிருபருமாய பலப்பலர் ஆண்டு வந்துற்றுளார். குறித்தபடி இராமன் கோமுடி சூடாமற் றடுப்பதை யறனாக்கண்ட கைகேயி இந்நிலையிற் செயத்தகுவது என்னை? உண்மையை வெளிப்படுத்திக் கணவன் சொல்லறம் பேணுவதொன்று; அன்றிக் கையறவுபூண்டு தான் வாளா விருப்பதொன்று; இரண்டும் தேவி தூயசிந்தைக்கு உகந்தவன்றே. குறித்த திருநாளை வெறுநாளாக்காவிடின் தசரதன் பழியொடு பாவமேற்பது சரதமெனத் தெளிந்தபின், யாது செய்தும் அறந்திறம்பாதவனை நெறிநிறுத்தல் நிவர்த்தியற்ற முதற் கடனாகக் கொண்டாள். எனினும், உண்மை வெளிப்பாட்டுக்குத் தானுடம்படுவது, காக்கக்கருதிய பழியைக் கணவனுக்குச் சேர்ப்பிக்கும் உறுதி வழியாமெனக் கண்டாள்; என் செய்வாள்? இராமன் முடிசூடில், தசரதன் சூளறங் கொன்ற பாவத்திற்கு ஆளாவன். அதைத் தடுக்கக் கருதி அவன் மரபுடை முன் சுல்கப் பிரதிக்ஞை அறச் சொல்லுண்மையை வெளிப்படுத்தின், இராமன் அபிடேக மட்டும் நடவாது நிற்கும். ஆனால், தன் சொல்லற மறந்து நெறிதுறந்து முறையிறந்தான் என்னும் பழியினின்றும் தசரதன் தப்புமாறில்லை. தன் மகனாக்கமே இராமாபிடேகத்தை நிறுத்தத் தேவியைத் தூண்டியிருப்பின், ஒருகால் தான் முன்னைய சுல்கச்சூளும் அதனாற் பரதன் பிறப்புரிமை வரலாறும் கூறி அவனுக்கு அரசு பெற முயலக்கூடும். பரதன்பாற் பரிவு பற்றிக் கைகேயி அரசிரக்க நினைத்தாளல்லள்; நினைக்கவு மொல்லள்; என்பதை மேல் அவள் குணநலங் குறித்த பல கவிகளால் ஆராய்ந்து தெளிந்துள்ளோம். காதற்கிழவனைப் பாவமும் பழியும் அணுகாவாறு காத்த லொன்றே, அவள் கற்புறுசிந்தைக் காதற் கருத்து. உண்மை வெளிப்படின், முன்னாளின்மன்னவன் கேகயனிடம் அறச்சூழ் செய்த தறியா மாந்தர் பலரும், அம்மரபுடைச் சொல்லறந் துறந்து கழிபெருங்காதன் மிகையால் தன் முதன் மகனான இராமனுக்குத் தசரதன், தனக்குரிமையில்லாது, பிறந்துரிய பரதனுக்குடைமையான தனியரசை, அவனை நாடகற்றி, அவனில்லாத போது அளிக்க முயன்றனன் என்று அரசனைப் பழிப்பதற்கு இடனாம், தாசரதி முடிசூடுவிழவைத் தான் தடாதவரை பாவமும், உண்மை சொல்லித் தடுப்பின் பழியும், தசரதனைச் சாருவதாகும். தன் கணவனுக்கு எவ்வகை யூறும் எவ்வமுமின்றிக் காப்பதையே காதனிறைக் கடனாக் கருதியுள்ள கைகேயி, இவ்விரண்டுக்கும் உடம்பட இசைகிலள். மன்னரும் மற்றைமக்களும் வந்து கூடியபின், என்ன சொல்லி இராமாபிடேகத்தை நிறுத்தித் தன் காதலன் புகழோடு சொல்லறமும் நிறுவலாகுமென்பதே அவள் மனங்கவர்ந்த கவற்சியாகும். தக்க நியாயங்கூறினன்றிக் குறித்து வைத்த முடிசூட்டு விழாவைத் தடுக்குமாறில்லை.

தசரதன் தவறு தக்கதோர் கழுவாய்1 அல்லது பரித்தியாகம் பெறினன்றித் தீருவதன்று. பாவமெனைத்தேனும் அதற்குரிய வொறுப்பின்றிக் கழிவதில்லை. முதுமையில் முதற்பெற்ற மகவாசை மயக்கத் தன் சொல்லறத் துறந்த தசரதன் பாவத்துக்குப் பழியவனையடைய வேண்டும்; அன்றேல், அவற்கினியார் பலிபெற்று அவரையேனும் சாரவேண்டும். கணவனறத்தைப் பேணுவதிற் பழி அவனைச் சாராமல் தான் தாங்கக் கூடுமாயின், அதனினுங் கைகேயி காமுறுவதுலகிலில்லை. பொருகளத்தும் புரவலனைப் பிரிந்திருக்கச் சகியாது அவன் தேரிற் சாரதியாயமைந்து தன்னுயிருமவன் வெற்றிக்குச் சமயநேரிற் பலி கொடுக்க, மணந்த சிறுபருவத்தே துணிந்து நின்ற நிறைகாதல் நிறையுடையாள்; முன் வேட்டவன் வெற்றிக்குயிர் கொடுப்பாள், இன்றவனறப்பெற்றிக் குயிரினு மோம்பத் தகுந் தன் புகழை அவனலங் கருதித் தியாகிக்கத் துணிவது அவளறங்காழ்த்த நல்லியல் நீர்மையதன்றோ? தம்மிற் றமக்கினியார் தாம்வீழ்வார்’”, எனவே தம் உண்மைக் காதலர்க் கூறுநீக்கி, அவர் நன்மை கருதி உயிரையும் உற்றவிடத் துயிரினினிய மானத்தையும் உதவுவதே நல்லறமாகக் கொள்வா ருயர்வுள்வார். அறமும் காதற்கிழவன்பால் அன்புமன்றிப் பிறிதறியா உள்ளமுடைய கைகேயி, தன் கணவனுக் கூறுதவிர்ப்பாள், தன்புகழைப் பரித்தியாகிக்கத் துணிவதில் விந்தையில்லையே? வேந்தன் விழவு காணவழைக்க வந்தாரனைவருக்கும், இராகவன் நட்பினர்க்கும், அவ்விழாத் தடையுறத் தக்கதோர் சமாதானம் காட்டவேண்டும். மன்னவன் முன்னற மரபுடைச் சொல்லுண்மை வரலாறு கூறுவது போதிய சமாதானமாமேனும், அஃது அவன் பழிவளர்க்குஞ் செவிலியாகும். அவன் பழியஞ்சி யவ்வுண்மையை மறைப்பின், ஒன்று இராமன் முடிசூடித் தசரதன் தவறுடையனாக வேண்டும்; அன்றேல், அவ்விழாவை நிறுத்திய பழியொருவர் சுமக்க வேண்டும். பழிபரிப்பாரில் வழி மன்னவன் பாவந் தவிர்க்கும்வழி வேறில்லை. அதனால், தனக்கினிய தசரதன் புகழ்பரிக்க, அவன் படிறோம்பித் தானே பழிசுமக்கத் துணிந்தாள், அவன் கற்புறு காதன்மனையாள். சம்பரன் போரிற் புண்பட்டுக் களைத்த மயங்கிய தன் கணவனுயிரோம்பித் தன்னுயிரைப் பேணாது இரவனைத்தும் ஊக்கத்துடன் தேரில் அவன் இறவாமற் காத்தகாலைத் தசரதன் விரும்பித் தந்த வரமிரண்டையும், அவன் வழித் தன்றித் தனக்கென ஓர் நலம் அறிகிலாமையால், இதுவரை யுபயோகப் படுத்திலாதாள், இன்று அவனறம் பேணுவதற்குரிய கருவிதுருவுவாள், அவ்வரங்களையே முன்னிட்டு, தன் புகழைப் பலியாக்கி, மன்னற்கறத்தொடு புகழ் நிறுத்தக் கைகேயி துணிவதானாள். தன்னெண்ணத்திற் கிடைநின்று தடை செய்வதற்குக் கைகேயியை வைது வெறுத்துறத்த தசரதன், தன் பெருவெகுளிக்கிடையும், அவளை நோக்கி நீ எப்பொழுதும் எனக்கு நன்மையையே விரும்பும் சுபாவமுடையவள்,” 1நீ இதற்கு முன் எனக்குக் கொஞ்சமாயினும் அயுக்தமாகவாவது அப்பிரியமாக வாவது செய்ததில்லை… அப்படிச் செய்வாயென்று நான் இப்பொழுதும் நம்பவில்லை… … நீ தர்மத்தை உல்லங்கனம் செய்யப் பயப்படுந்தன்மையள்,” என்று பல முறையவளறவியல் சுட்டிப் புகழ்வதாக வான்மீகி கூறுகின்றார். அறஞ்சூழாது தன் மகவாசையால் தன்னை யொன்று பாவம் அன்றேற் பழிக்கிலக்காக்கி நின்ற மன்னனைப் பாவம் நீக்கிப் பழியும் விலக்கிப் பாதுகாக்க விரும்பிய பெருந்தேவி, அவனாற் பிழைக்கப்பட்ட அறத்துக்குத் தன் புகழையே இரையாக்கத் துணிகின்றாள். புறவினுயி ரோம்பத் தன்னுடலரிந்துதவிய மானவன் வழிப்பிறந்த மன்னன் அறமனை யாள், தன் புருடன் புகழோம்பத் தான்பழி சுமக்க அஞ்சுவளோ? இவ்வாறு மந்தமதிவிருப்பால் தசரதனெய் தவிருக்கும் பாவமும் பழியும் நீக்கி, அதனாற் றன் கற்பும் கணவனறத்தொடு புகழுங் காத்து, அவனறஞ் சான்ற மரபுடைச் சொல்லும் ஓம்பத் துணிந்தவழி, பழிக்கும் அஞ்சித் தளராது நிறைக்கடனை நெஞ்சறி கரியாய் நெறியாற்றித் தன் பெண்மையறம் பேணுங் கைகேயி, தற்காத்துத் தற்கொண்டாற் பேணித் தகைசான்ற சொற்காத்துச் சோர்விலாள் பெண் என்னும் பொய்யில் புலவன் பொருளுரைக்கு முற்று முதலிலக்காக நிற்றற்குரியள்.

இவ்வாறு மன்னவன் முன்சொல்லறம் திறம்பாமற் காத்தலை மேற்கொண்ட மங்கையர்க்கரசி, பாவமொடு பழியும் அவனையணுகா வண்ணம் வினைசூழ்ந்து துணியலானாள். தொல்லைச் சுல்கப் பிரதிக்ஞை வரலாற்றை யறவே தான் மறைக்க நினைத்தாள். தனக்கவன் முன்கொடுத்து வைத்த வரமிரந் திராமனபிடேகத்தை நிறுத்துவதாற் கொடும்பழி தனக்கும், பெரும்புகழ் மன்னனுக்கும் வளர்வதோர்ந்தாள். “மகவாசையால், பேதை, பெற்றிருந்த வரங்கோலிப் பரதனுக் கரசிரந்தாள்;தந்த தன் சொல் மாற்றவாற்றாத் தகையாளன் தசரதனாகையால் அவள் கேட்டதை மறுக்க அஞ்சி, வண்மை எஞ்சாது வளர்த்து, வள்ளல் துஞ்சுவதானான்,” என்று எவரும் அன்று முதற் பேசலானார். பெண்டிர் பேரரசி, பெண்ணற மோம்பித் தானே விரும்பிப் பெரும்பழி தேடிக் கொண்டாள்”. மன்னவன் புகழை மாசுபடுத்தும் இம் முன்வரலாற்றுண்மையை அவன் நலம்விரும்பி மறைக்கத் துணிந்த தேவி, தானே அவனிடம் வரமிரந்து, மகவாசையால் மதிமயங்கித் தசரதன் வரந்தரத் தாழ்த்தபோது அறங்கூறி வற்புறுத்தி வாங்கலாயினள்.1 அவனுக்கு உண்மையை அறிவுறுத்தித் தன் விருப்பத்தை எளிதில் முடித்திருக்கலாமே? அதை விடுத்து, அவனிடமும் வரத்தை வியாச்யமாக்கி, வாதித்து வாதைப்படுவானேன்? என்று ஈண்டுச் சிலர் வினைவுவது இயல்பு. அவளியல்புங் கொள்கையும் அவ்வாறு அவளைச் செய்யவிடா. அனைவருக்கும் உண்மையை மறைத்து, தன் ஒரு மகன் பரதனுக்கு அரசுதர விரும்பித்தானே வரமிரந்து மன்றாடி வாங்கினதாய் அறிவிக்கத் துணிந்தாள். வேந்தன் புகழோம்ப வேறு வழி காணாக் கற்பரசி. இப்படித் துணிந்த பிறகு தசரதனுக்கு மட்டும் அவன் உண்மையைச் சொல்லுவானேன்? சொன்னாலவன் செயலும் பின்விளைவும் என்னாமோ? தசரதன் அறப்புகழ் நலத்தையே விரும்புமவட்கு, அவ்விருப்பம் அரிது முடிவதாயின், அதற்கு அஞ்சிச் சோர்ந்து எளிது வழி தேடிப் பெண்ணறம் பிழைப்பளோ பெருந்தேவி. பரிந்தோம்பிக் காக்கத் தகும் மனையற ஒழுக்கத்தின் ஒல்குவளோ உரவுடைய கைகேயி, இழுக்கத்தி னேதம்படுபாக் கறிந்து வைத்தும், மேலும் பரதனது ஆக்கமேனும் இராமன் கேடேனும் அவள் விரும்புவதாயினன்றோ, அவள் அதை எளிதில் முடிக்க வழி தேடவேண்டும்? அதற்கு மாறாகக் கணவனைப் பிறரெவரும் சொல்லறம் பிறழ்ந்தானென வசைகூறப் பொறாது. அவன்பாற் காதலாற் பசைந்தசிந்தையள், தானே அவன் முன் அப்பழி தூறத் தருக்குவளோ? பிறர்தீமை சொல்லா நலத்ததே சால்பன்றோ? அச்சால்புடையாள், பிறர் அனைவருக்கும் தான் வரத்தை வற்புறுத்தி இரமாபிடேகத்திற் கிடை யூறிழைப்பதாய்த் தெரிவிக்கத் துணிந்தபின்னர், தன் கணவனிடம் அதனை யொழித்து, அவனுள் முளைந்து நாணொடு வெகுளியால் நலிந்து மாழ்க, வேறு கூறுவளோ? கூறுவதில், யார்க்கேனும் யாதேனும் புரை தீர்ந்த நன்மை பயக்கும் ஆக்கமும் அறமும் உண்டா? தூயசிந்தையள், தன் கற்பறக் காதலாற் கருதியதை முட்டின்றி முடிக்க நிறைகுறையா நேசமுறையால் தக்கவினை தேர்ந்த மெல்லியலாள், அறநெறியிற் சிந்தை காழ்த்துச் சோர்விலளாய்க் காதற்கற்பறமாற்றிய செவ்வி கருதியன்றோ, கம்பர், அவள் தெரிந்து செயல்வகைச் செய்தி கூறும் பகுதிக்கு, அவள் சூழ்வினைப்படலம் என்று பொருந்தப் பெயர்புனைந்துள்ளார்? செம்மாந்து செருக்கிய திமிருடைப் பெண்டிரின் தேராச் சிறுசெயலன்று, தெய்வக் கற்பினள் ஆழ்ந்து சூழ்ந்து தெளிந்து துணிந்த அறவினை கூறும் பகுதி, என்பதைத் தலைப்பெயராலேயே நம் கவியரசர் நன்கு அறிவித்துப் போந்தார்.

இனிக் கருணைக்கடலும் கற்பினுக் குறைபதியுமான கைகேயிக்குக் கணவன் புகழுறமோம்புதலே கருத்தும், பரதனிடம் போலவே இராமனிடம் காதலும் உண்மையாயின், வரமென வாங்குமரசை இராமனுக்குத் தானே தந்துவக்கத் தசரதன் வேண்டியபோது விரைந்துதவ விரும்பாதிருந்ததேன்? எனில் கூறுவன். சிறந்த குணப் பரதன் பிறந்துரியனாகலான், அவனுடைமையா மயோத்தியரசில் அவனறியா தவள் கொடையுரிமை மேற்கொள்வ தறமெனக் கருதகில்லள். கைகேயி தன்னிடம் நிலைத்த அன்புடையளாகவும், தனக் கரசுதரு மாசையால் வேந்தனைத் தூண்டி அவளே தன் அபிசேகத்தை விரைவுபண்ணுவ தாகவும் இராமன் சீதைக் குரைத்துள்ளதை1 வான்மீகர் கூற அறிந்த நாம், அவளை இராமனாக் கத்திலழுக்காறுடையலளாக் கருதற் கிடனில்லை. அறத்தி லூன்றிய அவளுளத்திறத்தையும் நன்கறிவோம். சுல்கக் கொடைக்கு முன் தானுடைய தனியரசைத் தசரதன் விவாக காலத்தில் விரும்பி மரபுடைச் சொல்லுடன் தந்ததாலும், சுல்கச் சூளற முறையாலும், பரதன் பிறந்ததும் அரசு அவனதாகிவிட்ட தென்பதை, "வரனில் உந்தைசொன் மரபினாலுடைத் தரணி நின்ன தென்றியைந்த தன்மையால், உரனில் நீபிறந் துரிமையாதலால் அரசு நின்னதேயாள்க எனக் கம்பரும் நமது பிதா உன் மாதா மகரிடம் அவர் மகள் வயிற்றுப் பேரனுக்காமாறு அயோத்தியரசைப் பிரதிக்ஞையுடன் சுல்கமாகக் கொடுத்தார்: ஆனபடியால் நாடு உனதேயாகும் என வான்மீகரும், பரதனுக்கு இராமன் வாயால் விளக்கியுள்ள விவரமு மறிவோம். கணவன்பாற் கழிபெறுங் காதல் காரணமாய் அவன் விருப்பமே தன் அறமாக் கொண்டொழுகிய கைகேயி, தன்னலம் வேறுணராமையால், மணந்தபின் தனக்கு அவன்தந்த வரங்களை மறந்தது போலவே அதற்குமுன் நிகழ்ந்த சுல்க சம்பவத்தையும் மறந்திருந்தாள். மந்தரை சொல்லக் கேட்ட பிறகே இவைகளினுண்மை யுணரலானாள். உரிய மகனை யூரகற்றிப் பிரிய மகனுக் குடைமையற்ற நாடளிக்கப் பரபரக்கும் தசரதன், றவறறிந்ததனைத் தடுக்க விரும்புந் தகையணங்கு, தானு மத்தவறிழைக்க விழைவ தெங்ஙனமாகும்? அறம்புரத்தலன்றிப் பரதனே பட்டமெய்தி யிராமனுக் கரசில்லா திருப்ப தொன்றே அவள் விருப்பமன்று என்பதற்கு, பரதனில்லாதபோது தான் தரத் துணியாதவள் பிற, கிராமனுக்குப் பரதன் தருவதைத் தடுக்காமையே தக்க சான்றாம். பரதனுக்குப் பிறப்பாற் பாத்தியமின்றித் தரணி தன் தனியுடைமை யாகில் இராமனரசு பெறுவதை எனைத்தானும் தடுப்பதே அவள் திருவுளமாகில், கைகேயி பின் பரதன் இராமனுக்கு அரசு தருவதையும் தடுக்க முயன்றிருப்பாளன்றோ? இராமனை யழைத்துவந்து முடிசூட்ட விரும்பிய பரதனுளக்கோள் அறிந்த தேவி, அதைத் தடுக்காம லவனுடன் இராமனை யழைக்கச் சென்ற தொன்றே அவள் மாசற்ற மனத்தூய்மையை யும், இராமனாக்கத்தில் அவளுண்மையார்வத்தையும் இனிது விளக்குவ தாகும்.


பகுதி 5 : தசரதன் தவறு

இனித் தசரதனியலு மிதுபற்றிய அவன் செயலும் சிறிது ஆராய்வாம். முன் தான் கேகயனிடம் செய்த அறச்சூளை அவன் அறவே மறந்தவனாய்ப் பின் இராமனுக்கு முடிசூட முயன்றிருக்கலாம். எனினும், அவன் தவறுகண்ட போது அவன் அறமனையாள் அவனை நெறி நிறுவுவது அவளுக்கு அறமும் அழகுமாமன்றித் தவறாமா றில்லை. ஆனால், அவன் முழுதுங் குற்றமற்ற சிந்தையனாக் கருதற் கிடந்தரா திடர்ப்படுத்துஞ் சில சான்றுகளு மீண்டுக் கருதற்பாற்றாம். முதற்கண், மக்கள் நால்வர்க்கும் வேற்றுமையுணர்வே யுற்றிலாக் கைகேயி போலாது. பெண்ணியல்பால் உளத்தரும்பும் வேற்றுமை யுணர்வை அறிவாற்றலால் அறவேமாற்றிய கோசலைபோலாது, தசரதன் தன்மக்களுள் இராமனிடம் அதிகப்பற்றுடையன். இதை வான்மீகர் அயோத்தியா காண்டம் 1,2 சருக்கங்களிற் கவிக்கூற்றாயும், 8ஆவது சருக்கத் திற் கூனிகூற்றாயும், 11ஆவது சருக்கத்திற் றசரதன் றன்வாய்க் கூற்றாயும் கூறி வற்புறுத்தியுள்ளார். மகவின்றி நெடுங்காலம் வருந்திய மன்னவன், முதுமையில் முதற்கிடைக்கப் பெற்ற மகனிடத்து விசேடப்பிரியம் பாராட்ட வேறுகாரணம் வேண்டாவே. அப்படியிருக்கப் பரதனினும் இராமனிடம் இவன் தந்தையன்பதிகரிக்கப் பிறிதொரு நியாயமும் மந்தரை வாயால் வான்மீகர் தந்துள்ளார். இளமையிலேயே பரதனை யவன் பாட்டன் கேகயனிடம் நெட்டிடைநிற்க விரும்பி விட்டுவைத்த கைகேயி செயலும், விரும்பா அதன் விளைவுஞ் சுட்டிக் கூனிகூறும் இயலழகு சிந்திக்கத்தக்கது. தாவரங்களிற்கூட அண்மை நெருக்கத்தால் ஒன்றையொன்று தழுவிப் பற்றுடையதாகும். அப்படியிருக்க, அவ்வித நெருக்கத்தாற் சேதனங்களுக் குண்டாம் நேசத்தைச் சொல்லவும் வேண்டுமா? மன்னவன் பக்கத் திடையறாதிருக்கு மிராமன்பால் அவனுக்கு ஊறுமன்பளவு பரதனிடத் தெழாவாறு, சிறுபருவத்தே தந்தைக்கவனைச் சேட்படுத்திவைத்ததொன்றே செய்து முடித்தது”1 என்ற மந்தரை விநய வாக்கு மக்கள் மனப்பற்றின் பண்பும் மூலமும் பகுத்தெடுத் துரைக்குமோ ருண்மையின் நுண்மை காட்டும். இவ்வாறு இயல்பில் முளைத்து, அண்மை நெருக்கப்பற்றால் தழையும் அரசன் பெருங்காதல், பரதன் பிரியப் பக்கமகலா இராகவனின் இளமை எழில் குணவியல்புகளால் நாளும் காழ்த்து, வயிரமேறி முதிர்வதாயிற்று. காரண மெதுவாயினும், மன்னனுக்கு மற்றை மக்களினும், இராமனிடம் அதிகநேசமும் ஆசாபாசமும் இருந்தது உண்மை.

இரண்டாவதாக, மிதிலையில் மக்கள் மணவிழாக் கண்டு மகிழ்ந்து திரும்பியவுடன், தசரதன் பரதனை வேறுவிசேட காரணமின்றிக் கேகயத்துக் கேகென ஏவி, விரைந்தனுப்புகின்றான். நாகநீ ரயோத்திமாநகர்… நண்ணின (புதுமணப் புதல்வர் நால்வ) ரின்பத்துவைகு நாளிடை, … அண்ணல் அப்பரதனை நோக்கி’… நின் முதுதாதை நிற்காணிய விழைவ தோர் கருத்தனாதலின்… கேகயம்புக… நீபோதியென்றனன் என்ற பரசுராமப் படலக்கவிகள், தசரதன் பரதனை நாடகற்றும் பரபரப்பைக் குறிக்கும். வம்ப மணவாழ்க்கை நலம்திளைக்கும் இளம்பருவத்தே, சல்லாப மணப்பாயல் குளிராமுன் அதனைச் சுருட்டி மடக்கிச் சொருகச்செய்து பரதனைமட்டும் நெட்டிடை போக்கிப் பாட்டன் பக்கலுய்க்க மன்னன் நினைத்ததற்குக் காரணம், பண்டு பலகாலும் பழகிய கிழப்பாட்ட னவனைப் பார்க்க விரும்பியதாக முன் மிதிலையிற் கேட்டு வைத்ததன்றி வேறில்லை. மற்றை மக்களுக்கு மாதா மகரில்லையோ? அன்றி, அவர்தம் பேரரைக்காணிய விழைவாரில்லைகொல்லோ? இராமனும், இளையவனும் அருகிருக்கப் பரதனுங் கடையனும் புறம்பெயரச் சக்கரவர்த்தி திருவுளங் கொண்ட தன்மை யென்னோ? அன்றியும், சத்துருக்கனுக்குக் கேகயம் மாதுலர் மனையன்றாகவே, அவனுந் தன் புதுமணப்பாயல் நலத்தை அவ்வளவு விரைவில் வெறுத் தொதுக்கப் பரபரக்கப் போதிய நியாயமில்லை. இவ்விரு மக்களையும் மணப்புதுமகிழ்ச்சிக்கிடையே தூரமான கேகயத்துக்கு விரைந்தனுப்ப மன்னவன் கொண்ட விபரீத விருப்பத்தை வான்மீகரும், பாலகாண்டம் 77ஆவது சருக்கத்திற் குறித்திருக்கின்றார். பரதர் இருந்தால் இராம பட்டாபிடேகத்துக்கு இடையூறுண்டாகுமென்று அஞ்சி, அவரை மெதுவாக மாமன்வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டு, அந்தப் பயத்தை விலக்கிக் கொண்டு இராமனுக்குப் பட்டாபிடேகத்தைப் பண்ணி வைக்கப் போகின்றார்1 என்று கைகேயிக்குக் கூனிவாயால் இதனையே மிண்டும் வான்மீகர் வற்புறுத்தி வைத்துள்ளார். அன்னாரை ஆங்கு அன்று கடிது “போக்கிய பொரு ளெனக் கின்று போந்தது” என்ற கம்பர் கூனிவாய்க் கூற்றும் இதுவே குறிக்கும்.

இனி மூன்றாவதாக, இதனோடியைந்துளதான மற்றொரு செய்தியும் மறக்கற்பாற்றில்லை. பரதன் நகர்விட்டகன்றதும், தசரதன் தன்னாட்சியில் இராமனைப் புகுத்தி இறைமைத்துறையிற் பிணைக்கின்றான்; இஃது, அவனை இளவரசாக்குந் தன்விருப்பத்தை வெளிப்படுத்துமுன் தசரதன் செய்த காரியம்.2 சிறிதுகாலம் அபிடேகமாவது வெளிப்படையான ஆட்சித் தொடர்பாவது இன்றி அரசியலதிகாரங்களைத் தந்தை சார்பிற் செலுத்தி, உழைஞரையும் குடிகளையும் தான் அறிந்தும் அவருக்குத் தன்னையறி வித்தும் நெருக்கம்பற்றியெழும் நேசத் தொடர்பு செய்து கொண்ட பின்னரே, மன்னவன் அவனை முடிசூட்ட வேட்குந் தன்னுளத்துண்மையை உற்ற சுற்றத்தவருக்கும் உழைஞருக்கும் தெரிவிக்கலானான். ஆட்சிக்குரிய இராமன் ஆளுநாளெய்துமுன் ஆளப்பழகும்படி பண்ணுவதில் என்ன புதுமை யென்பார்க்குப், பரதனில்லாத காலமே அதற்குரியதாகத் தசரதன் கருதக் காரணந்தா னென்னோவென்று அவரைச் சிறிது சிந்திக்கக்கேட்போம்.

இப்படித் தான் கருதியபடி இராமன் குடிகள் அரசியலதிகாரிகளின் அபிமானத்தையடையும்வரை, அவனுக்கு அரசு தருவதற் குள்ள தன் ஆசையைத் தசரதன் மறைத்து வைத்தான். பின் நாளடைவில் அந்நிலை அவனடைந்தானென்று கண்டதும், வேந்தன் தன் விருப்பை வெளிப்படுத்தி நிறைவேற்ற விரைகின்றான். இது நான்காவதாக நாம் கருதத்தக்கது.

முதலில் இராமன் அரசியற்றுறை பழகுவதற்குத் தான் பரதன் ஊர்ப்பக்கத்தும் இருக்கப்படாதாயிற்று. பிறகு இராகவனுக்கு முடிசூட்டி அரசை அவன்பாற் படுத்தவிரும்புவதாக வெளிப்படுத்திய புரவலன், பட்டாபிடேகத்துக்கும் பரதனில்லாத சமயமே பொருத்தமுடையதாகக் கருது வானேன்? அதுவே தன் திருவுளமென்பதை அவனே இராமனிடம் ஏகாந்த சல்லாபத்தில் வெளிப்படுத்துவதாக வான்மீகத்தால் அறிகின்றோம். பரதன் தேசாந்தரம் போயிருக்கின்றான். என்றைக்குப் பரதன் மாமன்வீட்டுக்குப் போனானோ அன்று முதல் உன் அபிடேகத்துக்குத் தக்ககாலம் என்பது என் கருத்து. அவன் இப்பட்டணத்துக்குத் திரும்ப வராதிருக்கும் வரைதான் உன் பட்டா பிடேகத்துக்குத் தகுந்த காலம் என்று எனக்குத் தோற்றுகிறது, … ஆகையால்தான் நாளையே உனக்கு இளவரசபிடேகம் செய்ய நிச்சயித் திருக்கிறேன் என்று இதனை வான்மீகர் அவன்வாயிற் பெய்து வைத் துள்ளார்.1 முதலிற்றாகவும் பதவியுமுடைய பலரையும் அழைத்து இராமனர செய்துவதிலவர் சம்மதமும் சார்பும் அறிந்து கொண்டு, பிறகு இராமனை யழைத்து அத்துணைவலார் கூட்டத்தே அவனைப் பாராட்டி அவர்க்கினி யனாக்கி, பொதுமுறையிற்சில நீதிகூறி, அவனுக்கு அபிடேகம் மறுநாள் நடக்கப்போவதால் அதற்கு வேண்டிய விரதாதிகளையனுட்டிக்கத் தூண்டிவிடுத்த தசரதன், யாவரும் போயபின் மறுபடி இராமனையழைத்து வரச்செய்து தனியிருந்து கலக்கலானான். மன்றத் திடைப் பலரறியப் பேசியனுப்பியபிறகு, திரும்பவும் இராமனை வருவிப்பானேன்? வருவித்தாலும் தனியிருந்து பேசவிரும்புங் குறிப்புத்தான் எதுவோ? இவ்விரண்டாவதான தனித்த சல்லாபத்திற்றான், பரதனில்லாமையே பட்டத்துக்குப் பக்குவகாலமெனத் தசரதன் தன் அகங்கரந்த கருத்தை வெளிப்படுத்தினதும்.

இதுவுமன்றி, இராமன் முடிசூடும் விழாவைத் தன் குடிகளோடு பிறநாட்டு மன்னவருக்கும் அறிவித்து அவரனைவரையும் வருவித்து அள வளாவி ஆலோசித்த மன்னன், கேகயனுக்கும் அவன்பாலுள்ள சிறியன் பரதனுக்கும் அறிவியாததும் சிறிது காரணங்கேட்குங் காரியமாகும். சேய்மையன் கேகயன் என்றால், இராமபிடேக விடயமாக முதன்முதல் தன் விருப்பத்தை வெளியிடு முன்னரே பலவூர்களுக்கும் நாடுகளுக்கும் பத்திரிகைகள் விடுத்து வேற்று வேந்தரையும பிறரையும் வேறுவேறாக அழைத்துச் சபைகூட்டிப் பேசநினைத்த மன்னவன், கேகயனுக்கு மட்டும் தெரிவிக்க வேண்டாமை புறக்கணித்தொதுக்கத்தக்கதில்லை. இதை முதற்சருக்கத்திலேயே குறிக்கும் வான்மீகர், “கேகயனையும், சனகனையும் தூரதேசத்தரானது பற்றி வர வழைக்க அவகாசம் நேராமையால், அரசன் ’இக்காரியம் நடந்தபின் அவர்கள் பிரியமான இக்காரியத்தைக் கேட்கலாகும், என்று நினைத்து, அவசரப் பட்டாயினும் அவர்களை வரவழைக்க முயலவில்லை என்று சமாதானங்கருதி யமைதிகண்டதாகக் கூறிப்போவார். இச்சமாதான நிறையுரைகளைப் பின் விசாரிப்போம் இதனை ஐந்தாவதாகக் கருதவேண்டிய தொன்றெனக் குறித்துக் கொள்வோம்.

இனி ஆறாவதாக, நாம் ஈண்டெண்ணத்தகுவது இதுவாம். இராமர் பட்டாபிடேகத்தைப் புறநாட்டு நட்பு வேந்தருக்கும் பிறர் பலருக்கும் அழைப் பனுப்பி வருத்தி அறிவித்து விழவயர விரும்பும் சக்கரவர்த்தி, தன் அரண் மனையில் தனைப்பிரியாப் பிரியை கைகேயிக்கு மட்டும் அறிவியாத தேனோ? இராமா பிடேகத்துக்குத் தானெண்ணியாங்கு எல்லாம் முற்றுப் பெற்று முடியும்வரை மன்னவன் கைகேயிக்கு அதனை மறைத்தானென்பதை வான்மீகர் விதந்து கூறியுள்ளார். அபிடேகத்துக்குச் செய்ய வேண்டிய எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்து முடித்து, அமைச்சராதி யோரனைவருக்கும் விடை கொடுத்தனுப்பி, (இராமனை இரண்டாமுறை யழைத்து ஏகாந்தத்தில் எச்சரித்தனுப்பி விட்டுத்) தன் மாடமெய்தியிருந்த தசரதன், இனித்தான் நமது நட்பிற்குப் பாத்திரமாய கைகேயி அறிவாள் என்று எண்ணியவனாய், அவள் மாளிகைக்குள் முதலிற் புகுந்தான்”. என வான்மீகர் விசதப்படுத்தியுள்ள இந்தவாக்கியம் அவள் அதை அறியாதபடி வெகு சாக்கிரதையுடன் தசரதனால் வேண்டும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டதை வெளியாக்குகிறது. இனித்தான் இராமாபிடேகத்தைப் பற்றிக் கைகேயி கேட்கக்கடவள் (கேட்கலாகும்) என்று ஈண்டுத் தசரதன் வெளியிட்ட திருவுளப் பெரு விருப்பின் குறிப்பினை விரிக்கவேண்டா. த்ரீகளில் உன்னிலும் அன்பிற்கிட மானவள் எனக்கு மற்றொருத்தியும் கிடையாது1, நீ எப்போதும் எனக்கு நன்மையையே விரும்பும் சுபாவமுடையவள்”2 உனக்கு இராமன் மகானு பாவனாகிய பரதனோடு சமானமாயிருப்பவன்… நீ தர்மத்தை உல்லங்கனஞ் செய்யப் பயப்படுந்தன்மையள்”3, தேவீ! நீ நல்ல சுபாவ முடையவள்”4 என்று பலமுறை பலவாறு அவள் உண்மை யன்பையும் உளத்தூய்மை புனிதவியல்பு களையும் மனமாரப் பாராட்டி வியக்கும் மன்னவன்; வள்ளலிராமன் உன் மைந்தன், என்று அவள் முன் வழங்குபவன்; அவ்விராமனுக்குத் தான் முடிசூட விரும்புவதை மட்டும் அவளுக்கு உணர்த்தினானில்லை. அது மட்டோ? கைகேயி யினரண்மனையில் அவளோடிருந் திராமனைப் பார்ப்பதையும் அளவளாவுவதையுமே காதலிக்கும் முன் வழக்கமுடைய மன்னவன், சபையில் இராமனுக்குத் தன்னினைப்புணர்த்தி நீதிகளும் போதித்தனுப்பிய பிறகு மீண்டும் அவனைப் பார்க்க அழைத்தபோது, தாய்கையில் வளர்ந்திலாதவனைத் தான் வளர்த்த அன்னையாம் கைகேயி அறியாமல் தான் தனியிருந்து பேச ஆசைப்படுவானேன்? கைகேயி தன் காதலுக்குரிய பிரியை; தன்னலமே காமுறுங் காதலி கற்பினாற் றொழுதற்கொத்த தேவி; தன் முழுக்காதற்குரிய இராமனை மாற்றவள் மகனென்றுணராமல், தானே பயந்த தவப்பயனாக் கருதி மகிழும் மங்கை. இவையனைத்தும் தானே நேரில் நன்கறிந்து வைத்தும், தசரதன் இராமாபிடேகத்தைச் சபையிற் சொல்லுமுன்னும், சொல்லி மறுநாள் முகூர்த்தமென்று அனைவருக்கும் வெளியிட்ட பின்னும் கைகேயிக்கு மட்டும் மறைத்து வைக்கக் காரணமிருக்க வேண்டும்.

இன்னும் ஏழாவதாக நாம் அறிவதாவது: கோசலைக்கும் சுமித் திரைக்கும் சீதைக்கும் முறையே இராமன் முடிசூட முகூர்த்தம் வைக்கப் பட்டது உணர்த்தப்படுகிறது. கோசலை கேட்டுத் தானங்கள் வழங்கி, மகனலம் விரும்பி அவனபிடேகம் இடையூறுபெறாது நிறைவேறுவதற்காக மௌனத்துடன் தன்னிட்டதேவதையைத் தியானிக்கலாயினள். அவள் அரண்மனையில் அவளைச்சூழ இராமனாக்கத்தை யறிவித்தழைக்கப்பட்ட சுமித்திரை இளையவன் சீதை முதலிய பலரும் வந்து கூடிக்குலாவிக் களித்திருந்தார்கள். இவர்களிடை இராமன், தந்தை தனக்குத் தனித்துச் சொன்ன இதமொழிகளைப் பருகினபின் வந்து, தனக்கினியராய் அங்குக் குழுமியுள்ளார் யாவரொடும் சல்லாபித்து மகிழ்கின்றான்.1 இவ்வாறிச் சுற்றத்தார் பலரும் ஊரில் மற்ற ஏதிலார் அனைவரும் இராமாபிடேகத்தை யறிவிக்கக் கேட்டுரையாடியிருக்க, கற்பரசி கைகேயியை மட்டும் உண்மையொன்று முணராதே பொங்கணை மேற்றனியே தூங்கவைத்ததேனோ? இராமன் பேராக்கப் பெருமகிழ்ச்சி மிகுதியில் யாருமே இத்தேவியை மறந்தார் போலும்! தெருவிற் கலகலப்பை யும் திருவிழாக்கோல முழக்கையுங்கண்ட கூனி, தன்னருகுற்ற கோசலை நேசமுடைய ஓர் செவிலியைக் கேட்டுணர்ந்தாள். பிறகு அவள் சொல்லவே கைகேயி முதன்முதல் அறிவதானாள். இராமாபிடேகத்தை மந்தரைக்குச் சொல்லக்கூடாத ஒன்றாயுணர்ந்த அச்செவிலி, தன் சந்தோடமிகையால் அவசமுற்றுத் தான் அதை மறைக்குங்கடனை மறந்து மந்தரைக் குரைத்ததாக வடமொழியில் நூலார் விசதமாக்கியுள்ளார்.

இறுதியாய் இதுபற்றி நாம் கவனிக்கத் தகுவது இன்னுமொன்றுளது. இராமாபிடேகத்துக்குத் தடையேற்படக் கூடுமென்று அதை விரும்புங் கொற்றவனும் கோசலையும் எதிர்பார்த்து அஞ்ச ஏதோ நியாய மிருப்பதாக வான்மீக வரலாறுகள் விசதமாக்கும். இராகவனோடு தன் இரண்டாவது ஏகாந்த சல்லாபத்திடைச் சக்கரவர்த்தி கூறுவது இது: உனக்கு நாளை இளவரசபிடேகம் செய்யப் போகிறேன். இதுமுதல் அதற்காக நீ உபவாச விரதாதிகளை அனுட்டிக்கவேண்டும். இத்தகைய காரியங்களுக்கு விக்கினங்கள் பல உண்டாம். ஆகையால் உனது நட்பிற்குரியார் ஏமாந்து விடாமற் சோர்வின்றி ஊக்கத்துடன் உன்னைச் சூழ்ந்துநின்று இன்று எல்லா விதத்தாலும் பாதுகாத்திருக்கட்டும்.” இவ்வளவு முன்னெச்சரிப்புக்கும் பாது காவலுக்கும் அவசியமிருந்தாலன்றி, மன்னவன் இவ்விதம் பயப்பட நியாயமில்லை. மறுநாள் பட்டங்கட்டப்போவதாயும் அதற்கு அன்று உபவாச மிருக்கும்படியும் சொல்லுவதற்குத் தனியிடத் திரகசியம் வேண்டாம். இடையூறெதிர் பார்ப்பதாயும், அதுபற்றி உண்மை நட்பாளர் காவலிற் றநயனைச் சர்வ சாக்கிரதையாயிருந்து தற்காக்கும்படிக்கும் சொல்லும் போதுதான் ஏதோ அந்தரங்கத்துக்கு இடமிருப்பதாக வெளியாகிறது. அயோத்திப்பதியில் அரசன தரண்மனையில் அபிடேகம் நடக்கப்போகிறது. அதுவரை அரண்மனை யிற்றான் இராமன் இருந்து விரதாதிகளை மேகொள்ளப் போகிறான். இராமனுக்குற்ற சுற்றத்தாரே அவனைச் சுற்றியிருப்பர். இதற்கிடையே அவன் சரீரப்பாது

காப்புக்கு அவனுக்கு உற்ற நண்பர்களுள்ளும் ஏமாறவொண்ணாத் திட்பவினையாளரைத் தெரிந்து பொறுக்கி அவனுக்கணுகப் புடைசூழ நிறுத்தி, எச்சரிக்கையோடிருக்கு மாறேவ ஏது வென்னை? இராமனுக்கு இளவரசு தர விரும்புபவனோ தரணிக்கு அதிபதி; பெறுபவனோ அது பெறற்குரிய அவன் திருமகன்; அதனையே அமைச்சரும் உழைஞரும் ஆமோதித்துளார். குடிகளோ அதனை அரசனும் எதிர்பாராவண்ணம் உவந்து கொண்டாடுகின்றார். அதற்கென அழைத்துவந்தோர், வேந்தரும் பிறரும் வேறுகூறிலர். கோசலையும் மருகியும் சுமித்திரையன்ன சுற்றத்தாரெவரும் மகிழ்ந்து வாழ்த்தலாயினர். இலக்குவன் உவகையால் இறுமாந்திருப்பன். இவ்வாறு ஒருங்கே இவரெல்லோரும் உவகைக் கடலிலிருக்க இராமன் முடிசூடலுக்கு யாரால் இடையூறு நேரலாமென்று இறைவன் எதிர்பார்க் கலானான். அமானுச்யவிக்கினங்களை ஈண்டுத் தசரதன் கருதினதாயில்லை. அது கருத்தாயின், மகன் சரீரப் பாதுகாப்புக்கு இத்தனை எச்சரிக்க நியாயமில்லை. கோமைந்தன் முடிசூடலைத் தடைசெய்ய முயலுவார் சிலருளரென்று எதிர்பார்த்தாலன்றி, இத்துணை அச்ச எச்சரிப்பும் விரிவான ஏற்பாடுகளும் ஏகாந்தத்தில் அரசன் இராமனுக்குச் சொல்லுவானேன்?

இப்படியே இராமனபிடேக நற்செய்தி கேட்ட கோசலை, அதற்குத் தடையேற்படாதிருக்கத் தெய்வங்களைத் தொழுகின்றாள்; வானுறையுந் தெய்வங்கட்குச் சிறப்பொடு பூசனை செய்து, இராமாபிடேகம் எவ்விதப் பகைவராலும் இடையினிற்றடை பெறாமல் ஈடேறட்டுமென்று வாழ்த்தெடுக் கின்றாள். இவ்வாறு தந்தையொடு தாயும் எதிர்பார்க்கும் தடையச்சம் எதன்காரணம் எழுந்ததாகும்? தசரதன் இப்படி நட்பாளரால் இராமன் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளும்படி சொல்லும்போதே அதையடுத்துத் தொடர்பாகக் கூறுவதனாலும், அவன் தன் விருப்பத்திற்கு ஊறு எதிர்பார்ப்பது பரதன் சார்பாயிருக்க வேண்டுமென்பது தொனிக்கின்றது. உன்னைச் சிநேகிதர் ஜாகரூகராய்ச் சூழ்ந்து சோராமல் நின்று பாதுகாக் கட்டும் என்று கூறியதனோடமையாமல், அதன் தொடர்பாகவே பரதன் தேசாந்தரம் போயிருக்கிறான், அவன் அயோத்திக்குத் திரும்பி வராதிருக்கு மளவுதான் உனதபிடேகத் துக்குத் தகுந்த காலமென்று எனக்குத் தோன்றுகிறது”1 எனத் தசரதன் இங்குக் கூட்டி முடித்திருப்பதைச் சிறிது ஆழச் சிந்திக்கின், பரதன் காரணமாக இராமாபிடேகத்துக்குப் பங்க மேற்படலாமெனப் பார்த்திவன் பயப்படுவதும், அதனால் அவ்வபிடேகம் முடியும் வரை பரதன் றொடர்புடையார் யாருமே அதை அறியாமலிருக்கத் தான் விரும்புவதும் விளக்கமாகிறது.

இனைய பலவானும், வான்மீகர் விதந்தோறும் பிற வசனங்களாலும் விசதமானவற்றை யீண்டுத் தொகுத்து நோக்குவோம். இராமாபிடேகத்தைப் பரதனுக்கும் அவன் பற்றுடையாருக்குமே தெரிவியாது மறைக்க மன்னவன் விரும்புகிறான். கோசலையாதியோர் அதனைக் கைகேயிக்கும், அவள் சீதனச்சேடியான மந்தரைக்கும் மறையாகப் பொதிந்து போற்றுகின்றார். தனதெண்ணம் ஈடேறி முடிந்த பின்னரே இராமன் முடிசூடலைக் கேகயன் கேட்பது உசிதமெனக்கருதி அவனுக்குத் தெரியாமலும், நல்லனாயினும் பரதனைத் தருவியாமலும், வேந்தன் அதை முடிக்க விரைகின்றான். இது கேகயன் கேட்டு மகிழ்வதொன்றாயின் அவனுக்கு அறிவிக்கப்பொறா அவசரமும், அபிடேகவிடயமாகத் தன் எண்ணத்தைத் தான் முதலில் வெளியிட்ட மறுநாளே விரைந்து அதை முடிக்கும் அரசன் வேகமும், விளங்கவில்லை. பரதனோ ஊரில் இல்லை; கேகயனும் இதைக்கேட்டு மகிழ்வன்; என்றாற்பின் யாரால் எவ்விதத் தடை இதற்கு உண்டாகக்கூடும்? அரசனும் பிறரும் இடையூறெழுமென்று அஞ்சுவானேன்? ஏதிலர் ஏனையர் யாவரும் அறிந்தபின்னும் கேகயன் மகளுக்கும் அவள் சார்பினருக்கும் மட்டும் இதை முடியும் வரை மறைத்துவைக்க இவரனைவரும் ஆவலுறுவானேன்? இராமனிடத்து இதுபற்றி மன்னவன் மீட்டும் தனித்திருந்து பேசுவானேன்? பரதனைப் போக்கிய பின்னரே இது கருதப்படுவானேன்? அவன் இது முடியும் முன் வரலாகாதென்று அஞ்சி வேந்தன் விரைவானேன்?

பரதன் அரசுவிரும்பித் துராசையால் வலிந்து அதை வெளவவருவான், அன்றி அவனையீன்றாள் மகனுக்கு அரசாக்கம் அடைவிக்கு மாசையால் இராமனபிடேகத்துக்கு ஊறிழைப்பள் என்று தசரதன் எண்ணக்கூடுமாயின், ஒருகால் அரசனாதியோரச்சத்துக்கும் அவசரத்துக்கும் சிறிது நியாயம் எழலாம். ஆனால், கைகேயிக்கு இராமனிடத்துள்ள உண்மைப்பற்றும், நிகரற்ற நிலைத்த தூயகாதலும் கம்பர் கவிகளால் மேலே நிறுவப்பெற்றது.1 தசரதனுமே அதைப் பாராட்டிப் பேசுவதை வான்மீகர் வற்புறுத்த மேலே கண்டோம்.2 பின்னும் தசரதனே கைகேயியைப் பார்த்து, உனக்கு உயிர் வாழ்வினும் சிறந்தவனாயிருக்கும் இராமன்”,1 இராமன்தான் எனக்கு மூத்த குமாரன் என்று பல தடவைகளில் நீயே சொல்லுபவள்2 எனப்பேசுகின்றான். இன்னும், இவள் தன்பால் வைத்துள்ள மெய்யன்பின் நெருக்கையும் பெருக்கத்தையும் இராமனே சீதையிடம் பாராட்டி வற்புறுத்துகிறான். கைகேயி எனக்கு இதத்தையே விரும்புந் தன்மையள்; என்னிடத்தில் மிகுந்த விருப்பமுடையவள் … …. …. உலகத்தில் மேன்மையை விரும்பி உயர்வுள்ளுவள்”3 எனக்கு நன்மை செய்ய விரும்புபவளும், சமர்த்தையும், நான் ஆக்கம் பெறுவதில் அபிலாசையுடையவளும், எனக்கு அன்னையுமா யிருக்கும் கைகேயி, தன் கணவன் கருத்தறிந்து உவகையுடன் எனக்கு அபிடேகத்தை நடத்திவைக்க அரசனைத் தூண்டிக் கொண்டிருப்பாள் என்று இராமன், மாற்றன்னை மனையிலிருந்து, சுமந்திரனழைக்க வந்தது கண்டு சந்தேகித்த சீதை குறிப்புணர்ந்து கைகேயி பண்பையும் தன்பால் அவளுக் குள்ள பட்சத்தையும் கணவனிடமுள்ள கற்பு மேம்படுகாதலையும் இவ்வாறு விசதமாக்கினாள். இன்னும், இராமாபிடேகத்திற் கைகேயிக்குள்ள உண்மை யுவகையைப் புகழ்ந்து தாய்கையில் வளர்ந்திலன், தவத்தா லிவனை வளர்த்தவள் கேகயன்மாது என்று பேசிய ஊரவர்மாற்றமும், தனிச்சல்லா பத்திற் காதலன் தன் பெயர் தருமெனுங் குறிப்பால் என்னின்னுயிர்மென் கிளிக்கியார் பெயரீகேன்மன்ன? என்ற சீதைக்கு, மாசறு கேகயன்மாது என் அன்னைதன் பெயராகென இராமன் அன்பினோடு அந்நாட் சொன்ன மெய்ம்மொழியும், இராமன் கைகேயி இவர் ஒருவர்மேல் ஒருவர் வைத்துள உண்மைக் காதலின் வன்மையைக் காட்டும். தசரதனைப் போலவே இராகவனும் இவளுக்குள்ள இராமாபிமானத்தைப் பலவாறு பாராட்டி யிருப்பதோடு, கைகேயி தர்மத்தை உல்லங்கனஞ் செய்யப்பயப் படுந்தன்மையள் என்ற தன் தந்தை கருத்தையே உலகத்திலுயர் நெறி யிலேயே விருப்பமுடையவளிவ ளெனத் தன் மனைவியிடம் கூறி, இவள் அறவியலை வலியுறுத்துகின்றான். இவள் மாசற்ற மனத்துண்மையை யும், நேரற்ற இராமாபிமானத்தையும் நினைத்தே, இராமனைப் பயந்த எற்கு இடருண்டோ என்றவள்வாய்ப் பெய்துவைத்ததோடமையாது கம்பர், “வேற்றுமையுற்றிலள்…” என்ற தன்னழகிய பாட்டிற் கவிக்கூற்றாயிவ ளீடிலாப்பீடுபேணி விளக்கி வைத்துள்ளார்.

இனிப் பங்கமில்குணத்துப் பரதன் பெருங்குணத்தைச் சங்கிப்பாரு முண்டோ? அரசனா லேவப்பட்டு, மாதுலன் மனைமேவிக் கேகய மன்னனாற் சகலசத்காரமும் உபசரிப்பும் விரும்பிய விரும்பியாங்கெய்தி யனுபவிக்கும் பெற்றியு முற்றதோடு, அவன் பெருங்காதலும் பெட்பொடு பேணும் பிரியமும் பெற்று வாழும் பரதன், அப்பெருவாழ்விடை யதை மகிழாமல், தந்தை வயோதிகர், அரசியற் பாரத்தைச் சுமக்க முடியாமற் றளர்ந் திருப்பவர், அவர்பக்கம் விட்டகலா தவருக்குப் பணிவிடை செய்யவேண்டு மிக்காலமிங்கு வீண்கழிகின்றதே என்றனவரதம் தன் பரிவுடைச் சிந்தையி னினைந்து பரிதாபப்படுவதாக வான்மீகர் கூறுகின்றார்.1 இதனாலிவன் பிதுர்பக்தி விகசிக்கிறது. இவனிறை குணத்தவன் என்பதை யிருபெரும்புலவரும் தசரதன் வாயால் விளக்கியுள்ளனர். உன்தம்பி பரதன், சான்றோர் நெறியிற் சால நிலைத்த வுள்ளத்தன்; உன்னை யநுசரித்தே நடக்கும் தன்மையன்; தருமத்திற்றானே தன்மனஞ் செலும் பெற்றியன் அடியோடு ஐந்தவித்து விளங்கும் சிதேந்திரியன் என்று மன்னவ னிராமனிட மவனை வாயார வாழ்த்துகின்றான்.2 பின்னுங் கைகேயிக்கவனைக் குறித்து வேந்தன் கூறுவதிது: நீ நினைக்கிறபடி பரதன் அரசை அங்கீகரிப்பனா? அவன் தருமத்தி லிராமனைக்காட்டிலும் மேலானவனென்று நானுணர்வேன். அறப்பெருந்தகையான பரதன், நீ யாது செய்தபோதிலும், இராமனை விலக்கி நாட்டைத் தானங்கீகரிக்கமாட்டான்”, என்று பரதனைப் பற்றிய தன்னுள்ளத் தூன்றிய வுணர்வை வேந்தன் வெளிப்படுத்துகின்றான்.3 கொள்ளான் நின்சேய் இவ்வரசு,”4 என்று, கம்பருமவன் வாயாலிதே சந்தர்ப்பத்திற் பரதனுயர்குண மனத்தூய்மைகளை வலியுறுத்தியுள்ளார். இவற்றாற் றசரதன் பரதனுள்ளக் கிடை நன்கறி வானென்று புலப்படுகிறது. அப்படியிருக்க, அவனில்லாத காலமே இராமாபிடேகத்துக்கு நல்ல சமயமென்றும், அவன் வந்தா லதற்குத் தடைநேருமென் றஞ்சி வருமுன் முடித்துவிட வேண்டுமெனவும் தசரதன் அந்தரங்கத்தி லிராமனிடம் பேசுவதற்கு, அறமற்றதோர் சார்பு தன்னெண்ணமாகலான் அறவள்ளலான பரதன் காரணமாக அது தடைப்படலா மென்று தன் குற்ற நெஞ்சிற்றானே யஞ்சலாயினா னென்ப தன்றிப் பிறிதுகாரணம் காண்பதரிது.

அன்றியும், பரதன் பாவமேறொணாப் புனிதமனப் பாங்கை மிகப்பாராட்டி, பரதன் தருமசுபாவனல்லவா? அதனாலவன் நெறிநின்று அறஞ்சொல்லித் தந்தைதாயரை யாற்றுவான் என இராம னேகாந்த நிலையிற் றனக்குத்தானே அமைதி காண்பதாக வான்மீகர் கூறுகின்றார்.1 இன்னும் காட்டிற்கு வரும் பரதனைக் கருத்தறியாது சந்தேகப்பட்டு வெகுண்ட இளையவனுக்கு, இராமன் பரதனியல்புகூறி யமைதிபுகட்டு நயத்தை யுணர்வோம். எனக்குப் பிராணனிலும் பிரியத்திற்குரிய பரதன், பிராதாக்களிடத்தில் மிகுந்த பிரியமுடையவன்; அவன் நாம் வனம்பெயர்ந்து கேட்டுத் தந்தைக்குப் பணியாற்றும் தருமத்தை விரும்பி மாதுலனகர் நீங்கி அயோத்தி வந்திருப்பான் ….. என் பிரிவாற்றாமையாற் புலன் கலங்கி நம்மைப் பார்க்க வருவதல்லால் வேறில்லை; எனக் கரசு கொடுப்பதற்காகவே இங்கு அவன்வருகின்றான்; பரதன் மனத்தாலுங்கூட நமக்கு அபகாரத்தை நினைக்ககில்லன்; …. உனக்கரசைக் கொடுக்கும்படி நான் மனமின்றி வாய்மாத்திரமாகச் சொன்னாலு முடனே கொடுக்க இசைவானன்றி வேறுரையான்”;2 என்றவன் நல்லியல்பும் அறம் படிந்த மனப்பான்மையும் நன்கறிந்த இராமன் எடுத்துரைத்துப் பாராட்டு கின்றான்.

“எனைத்துள மறையவை யியம்பற் பாலன
பனைத்திரள் கடக்கரிப் பரதன் செய்கையே
அனைத்திறம்; அல்லன அல்ல; அன்னது
நினைத்திலை; என்வயின் நேய நெஞ்சினால்”

(கிளைகண்டு நீங்குபடலம் : கவி - 44)

“பெருமக னென்வயிற் பிறந்த காதலின்
வரும்; ……. மண்ணை என்வயிற்
றரும்; என நினைகை…… தவிரத் தானையால்
பொரும்என நினைகையும் புலமைப் பாலதே”

(மேற்படி 45)

“சேணுயர் தருமத்தின் தேவைச் செம்மையின்
ஆணியை (நீ) அன்னது நினைக்க லாகுமே?”

(மேற்படி 47)

பரதன் போந்தது ஈண்டு எனைக்காணிய, நீ யிது பின்னுங்காண்டி என் றிவ்விடத்திற் கம்பரு மிராமன்வாய் மொழிந்து வைத்துளர். இன்னும், எத்தாயர் வயிற்றினும் பின் பிறந்தார்களெல்லாம் ஒத்தாற் பரதன் பெரிதுந் தமனாவதுண்டோ?1 என்றிலக்குவனுக் கறிவுறுத் தடக்குமிடத் திராமன் பரதனைப் பாராட்டியுள்ள பாட்டு மறிவோம். மேலும், எனக்கபிடேகமில்லை; நின்காதற் றிருமகன் பரதனுக்கே பட்டமென்று வந்து சொன்ன தன் மகன் மொழிகேட்ட கோசலை, அவன் நிறைகுணத்தவன்; நின்னினுநல்லன்”2 என்றிராமனிடம் பரதனறவியல்புகூறிப் புகழ்ந்ததையும், பின் இராமன் குறித்த எல்லையிகந்து வராமைகண்டு தீப்பாயமுயலும் பரதனைத் தடுப்பவள்.

“எண்ணில் கோடி இராமர்கள் என்னினும்,
அண்ணல்! நின்னருளுக் கருகா வரோ?
புண்ணி யம் எனும் நின்னுயிர் போயினால்,
மண்ணும் வானும் உயிர்களும் வாழுமோ?”

(மீட்சிப்படலம், செய் - 232)

என்று தன்னுளங்கசிந் துருகி யாற்றியதையு மறியாதா ரில்லையே! இன்னும் பரதன் பின்னொழுக்கமுழுதும் அவனைச் சந்தேகிக்க நியாயமே கிடையாதென்பதைப் பறையறைகின்றதே.

இவ்வாறு வேந்தனும் கோசலையும் இராமனும் பரதனைக் கோதில் அறக்குணக்குரிசிலாப் பன்முறையுங் கொண்டாடக்காணும் நாம், பரதன் காரணமாக இராமாபிடேகத்துக்கு ஊறுநேருமென்று தசரதனஞ்சவும், அவனில்லாதபோததைமுடிக்க வெகுவேகப்படவும், இராமனை அபிடேகப்பேச்சு வெளியிடப் பட்டபின் அது முடியும் வரை சோர்வின்றித் தற்காத்துக் கொள்ளும்படி யவனிடம் தனித்துக்கூறவுங் காரணம் காண்ப தரிதன்று. மகவின்றி நெடுங்காலம் வருந்திய மன்னவன், முதுமையிற் றனக்கு முதற்கிடைத்த மகனான இராமனிடத்திலன்பு மிகுதி வைப்பதியல்பு. அடிக்கடியகலப் போகும் பரதனைப் போலாது அனவரதம் அருகிருந்து வளருமவனிடத் தன்பு தந்தைக்கு வளர்ந்து பெருகுவது மியல்பே. இவ்வாறு பரதனிலுமிராமனிடம் தனக்குக் காதலதிகமென்பதைத் தசரதனே கூறியுள்ளதையும் மேற் கவிகளாலறிந்தோம். இப்படி நாளடைவி லிராமன்மீ தன்புகாழ்த்த சிந்தையில், தசரதன் அவனுக் கரசியலாக்கத்தையடைவிக்க விரும்பலாவது மியல்பேயாகும். ஆனால், கைகேயி திருமணத்திலரசுரிமையை அவளுக்குக் கல்கச் சீதனமாய்த் தான் முன் கேகயனிடம் அறச்சூளுடன் வழங்கியதன் உண்மையும், அதன் விளைவியல்புகளும், தசரதன் முற்றும் மறக்கற் பாற்றில்லை. தன் முன்மரபுடை அறச்சொல்லு மதன் பயன் முறையு மவன் மனத்திருந்தவனைச் சுடுவதால், தன்னுள்ள முறுத்துஞ் சஞ்சலத்தைப் பிறருக் குரைக்கவும் அறத்துறையாற் குறைக்கவு மொல்லாமல், அவன் தத்தளிக்கு நிலையை நாமெளிதிலுணரலாகும். தூரிய கேகயநாட்டில் நெடும் பல்லாண்டு களுக்கு முன் தான்செய்த சுல்கப் பிரதிக்ஞை பின் தன்னாட்சியைப் பாதிக்காமல், கற்புறு சிந்தைக் கைகேயி கணவனாகவே தானே சுவாதீனன் போல் அரசுபுரிந்து, ஆக்கத்தோடாதிக்கமு மனுபவித்துள்ளான். அது கொண்டு தன் முன் அறச்சொல்லின் விளைவாற் பின் தன் பிற விருப்பங்கள் பீடிக்கப்படாமல் முடிக்கலாகுமென் றெண்ணலானான். தன் சூளறச் சுல்கக் கொடையாற் பரதனுக்குப் பிறப்புரிமையாய் விட்ட அரசாக்கத்தை, இராமன்பாற் காதல் மிகையா லவனுக் கெய்துவிக்க விரும்பினான். மிகச் சிலரன்றித் தன் முன் சொல்லறச்சூளை யறிந்தவரில்லை யென்றுணர்வான். தன் பெருமகளுக்காகச் சுல்க சூள் பெற்று வைத்தவனும், அதைப் போற்றவல்லவனுமான கேகயனோ தூரதேசத்தான். அவ்வறச் சொல்லைத் தான் துறப்பதாயறியி னொருகால் அவன் பரதனுரிமைபேண வருவனாகையா லவனுக்குத் தன்னெண்ணம் முடியும்வரை தகவலெட்டா திருக்கத் தசரதனாத்திரப் படுகிறான். கேகயனுக்கு மட்டும் அழைப்பனுப்பாதிருந்தாற் கைகேயி சந்தேகத்திற் கிடனாகும்; கேகயனும் குறைகூறுவான். அவனுக் காளனுப் பாமைக் கோர் வியாசம் வேண்டும். அஃதவனாடு சேய்மையதாவதிற் சமைக்கப்பட்டது. மிதிலைக்கு அறிவித்துக் கேகயனுக்கு அறிவியாமை விபரீதவுணர்ச்சியையுடனே விளைக்கும். மேலும், கைகேயிக்குச் சேய்மை பற்றிய வியாசத்தைப் பொருந்தப் புனைவதற்கு, மிதிலையார்க் கறிவியாமை பொருந்துமோர் கருவியாகும். மிதிலையர்கோன் பின் உண்மையறியுங்கால், தாமதம் தன் மருகனபிடேகத்திற் கிடையூறாமென்ப துணர்ந்து, தனக்குரை யாமையை வெறுக்காமல், தன் மருகனாக்கத்தை முடித்து வைத்த சூழ்ச்சித் திறம் வியந்து அதன்பயன்பற்றி நயப்பதுங் கூடும் எனத் தசரதன் கருதினான். சனகனையு மழைத்திலாமைகூறிப் பின் கேகயனுக்குச் சமாதானங்காட்டவு மியையும். விளைவும் பயனுஞ் சீர்தூக்கி, சனகனுக்கும் கேகயனுக்கு மறியாமல் இளவரசபிடேகத்தை இராமனுக்கு விரைந்து செய்வதே தனதெண்ணத்தை முட்டின்றி முடிக்கு முறுதிவழி யெனக்கருதி, தசரதன் அவ்விரு சம்பந்தியசருக்கும் இராமாபிடேகத்தை யறிவியாமலிருக்கத் துணிந்தான்.


பகுதி 6 : கோசலை மனக்கோள்

இனிப் பண்டறிகிழவி கைகேயி சீதனச் சேடியான கூனி கேகயத்தில் அரசன் அறச்சூளறிவளாகவே, அதை மறைக்க விரும்பும் கோசலையாதி யோர் வேந்தன் தன் சுல்கச்சூளறங் கொன்று இராமனுக்கு அரசுதர முயலுவதை அவளறியாது மறைக்க அவாவுகின்றனர். கைகேயி முன் நேரில் இதையறியாள் என்பது உய்த்துணரலாகும். மணவறையில் மணச்சடங்குக்குமுன் வரனைக்காணல் ஆரியவழக்கன்மையானும், சுல்கச்சூள் கைகேயிக்காகக் கேகயனிடம் தசரதனாற் செய்யப்பட்டதாக வான்மீகர் விசதமாக்குவதானும், கூனிவாயால் அதைக்கேட்டறியும் வரை பரதனுக்கு அரசாமாறில்லையென்று மறுத்து இராமன் அபிடேகத்தை ஆமோதித்த கோமகள் மந்தரைவாயால் முன் வரலாறு கேட்டபிறகே அபிடேகத்தைத் தடுக்க இசைந்துதள்ளதானும், ஒன்று அவள் முன் அவ்விவரம் அறிகிலள். அன்றேல் அதனை மறந்தனள், என்பது வெள்ளிடை மலையா விளங்குவதாகும். ஒருகாற் பரதன்பாற் பரிவுடைய பிறர்யாரும் அதையறிந்தவர், இராமனபிடேக முயற்சிகண்டு, பரதன் சார்பாக வரக்கூடும்; அவ்வாறு எதிர்பாராவண்ணம் யாராவது வருவரேல் அவர் முயற்சியை விலக்கி இராமனுக்கு அபிடேக பூர்த்தியாக்க விரும்பியே அவனைச் சோர்வில் தோழராற் றற்காத்துக் கொள்ளும்படி அரசன் எச்சரிக்க லாயினன்.

கோசலையும் இப்பழஞ்சரிதம் அறிந்திருக்க வேண்டுமெனவே தோன்றுகிறது. அல்லளேல், வேந்தனைப் போலவே இவளும் இராமன் அரசெய்துவதற்கு ஊறு நேருமென்று அஞ்சக் காரணமில்லை. இவள் சேடிமார், இராமாபி டேகத்தைச் சுமித்திரையாதியோர்க் கறிவித் தழைத்தவர், கைகேயிக்கும் மந்தரை முதலிய அவள் சார்பினருக்கும் மட்டும் அதை மறைக்க விரும்பார். இராமனுக்கு இளவரசபிடேகம் பிறப்புரிமை; அதனால் அவனுக்கு அது திட்டமாகச் சித்திக்கு மெனத் தெரிந்த கோப் பெருந்தேவி நிலைமைக்கு மாறாகக் கோசலை தன் மகனுக்கு அதைக் கூட்டுவிக்கப் பெரிதும் தான் ஆசையும் தாளாண்மையும் உடையவளாகவும், முடிவிற்றன் முயற்சி முற்றுப்பெறுங்காலம் அணுகியதுணர்ந்தபோது தன் அறிவாற்றலால் ஆக்கிய ஆக்கத்துக்கு அவள் தன் அறிவளவில் திளைத்துக் களித்ததாகவும், வான்மீகர் விசதமாகவும் கம்பர் சிறிது விநயமாகவும் சுட்டியுள்ளனர். இராமனுக்கு அரசில்லையெனக் கேட்டு அவள் அலக்கணுற்றரற்றியதா வடமொழிப்புலவர் அவளியல் விளங்க வழங்கிவைத்த படிற்றுரை பலவற்றைக் கம்பர் குறைத்து மறைத்தனர். பரதனுக்கு அரசு தர இசைந்த தன்தாதையைக் கொன்றேனும் சிறைசெறித்தேனும் தமயனுக்கு முடிபுனையப் போவதாய்க் கோபவெறி கொண்டு பிதற்றிய இளையவன் பீழைபடுமாற்றத்தைக் கடியாது கோசலை அதனைச் சிறிது செவியேற்குமாறு இராமனையும் தூண்டினதாயும், அதைமறுத்து இராகவன் அறமொழி யெடுத்தோதி அறிவுறுத்திய பிறகே அவள் கணவனுக்குத் தான் கற்பறமாற்றுங் கடமையை நினைந்து அதற்கு இசைந்ததாயும், பின் பரதனைச் சந்தித்து நிந்தித்ததாயும் மெய்ம்மறையா வான்மீகர் கூறுகின்றார்.1 பரதனைப் பாராட்டிப் பேசி, அவனுக்கு ஆசிகூறி, அவன் பட்டாபிடேகத்தை வெறுக்காமல் இராகவன் வனம்போகாது தன்னோடிருக்கமட்டும் வேண்டினளாகக் கம்பர் கோசலை குணத்தைச் சிறிது மாற்றிச் செப்பனிட்டு மாற்றேற்றி வைத்துள்ளார். கோசலை மன்னவன் சுல்க அறச்சூள் அறிந்திருக்க வேண்டுமெனச் சுட்டற்குரிய துணைச் சான்று இன்னு மொன்றுளது. இவ்வரலாற் றுண்மையை இராமனே பரதனுக்கு முதலில் வெளியிடுவதாக இருமொழிப் பெருங்கவிகளும் முறையே வலியுறுத்தக் காண்கின்றோம். தனக்குத் தந்தையார் முடிசூட முயன்ற போது இராமன் இஃதுணரானென்பதே பொருத்தமாகும். முன்னரே பரதன் பிறப்புரிமையைத் தான் அறிந்திருப்பின், செப்பருங்குணத் திராமன் தந்தை விருப்பத்திற் கிணங்கி இத்துணை விபரீதவிளைவுக்கு இடந்தரானன்றோ? அறிந்துவைத்தும் அறத்துறை திறம்பிப் பரதனுக்குரிய அரசைத் தான் அடையவிரும்பினன், என்பது தாய்மையுமன்றித் தருமமும் தழுவிநின்றா னியல்புக்கும் பெருங்குணத்துக்கும் பொருந்தா தன்றே? பின் பரதனுக்கு இதை அவனே பகர்வதால், யார்மாட்டிதனை அவன் கேட்டறிந்தான்? தந்தையொடு தன் பட்டாபிடேக விடயமாய்ப் பேசிவந்தபின் நகர் நீங்கும்வரை தசரதனுடன் இராமன் மீண்டும் சல்லாபித்திலன் என்பர் கம்பர். இருவரையும் மூன்று முறை சந்திக்கச் செய்த வான்மீகரும், தசரதன் தநயனுக்கு இவ்விவரமறிவிக்க இடம்தரக் காணேம். அதனால் வேந்தன் மூலம் இதனை இராமன் அறிந்தபாடில்லை. கோவிந்தராசராதி உரைகாரர், சுமந்திரராதியரால் இராமன் இதைக் கேட்டிருக்கலாமென்று ஊகிக்கின்றனர். ஆனால், தென் மொழி வடமொழிகளில் மன்னிய இருபெருங்காவியக் கதையும் சுமந்திரராதி யோர் இதனைச் சொல்லகில்லாமையைத் தெளித்து வைத்திருக்கின்றது.2 ஆகவே, பழமையுணர்ந்த தன் அன்னையாலாதல் அன்றேல் அவள் சார்பினராலாதல் இவ்வுண்மையை இராகவன் கேட்டிருக்கவேண்டுமென்று அறியக்கிடக்கின்றது.

கோசலைக்குச் சுல்கப்பழஞ்சரிதம் தெரிந்திருக்க வேண்டு மென்பது இன்னுமொரு காரணத்தாலும் ஊகிக்கலாகும். கைகேயி வரம் கேட்டு இராமாபிடேகம் தடைப்பட்டபிறகு முன்னவனரசைப் பின்னவனுக்கு ஆக்கு வது முறையன்று என வசிட்டமுனியும் இலக்குவனும் சித்தார்த்தராதி மந்திரிமாரெல்லவரும் முழங்கவும், குணமணப் படுத்தப்பட்ட கம்பரின் கோசலைகூட (முதல்மகனிருக்க) அரசைப் பின்னவனுக்குக் கொடுப்பது முறைமையன்றென்பதொன்றுண்டு என்று இலேசாகச் சுட்டிப் போந்த தல்லாமல், அஃது அறமற்ற தென்றேனும் பரதனுக்கு அது செல்லாதென்றேனும் சொன்னதில்லை. யாண்டும் தன்னியலிழவாத வான்மீகரின் கோசலையோ, கோபத்தாலும் தாபத்தாலும் அறிவுமயங்கினவிடத்தும், இறைவனைச் சீறிய இலக்குவன் இன்னாச்சொல்லைத் தனக்கு இதமெனிற் செவிக்கொளும்படி தன் தநயனைத் தூண்டினளல்லால், இராமன் அரசை இளைய பரதனுக்குத் தருவது அறமன்றென்று ஒருவார்த்தையேனும் அவள் பிதற்றற் பிரலாபப் பிரத்தாப முழுவதிலும் பேசாமை சிறிது சிந்திக்கத்தக்கதாம். பர்த்தாவையும் பரதனையும் பிற பல தூறிநொந்து கூறுமவள் பிறர்போல இதனைத் தவறெனச் சுட்டாமையால், பரதன் அரசு பெறுவது அறமற்றதென்றவள் கருதவில்லையென்று கொள்ள லாகும். இவ்வுண்மையறியாத இலக்குவனுக் கும் ஏனையருக்கும் பரதன்அரசு பெறுவது தவறாகவே படுவது இயல்பாகலான் அவர்தம் உள்ளக்கிடையை அவ்வாறே வெளிப்படுத்திய வான்மீகர், உண்மையுணரவல்ல அறிவுடனாற்றல்சால் கோசலைவாயில் அனையசொல் லொன்றுங் கொடுத்திலர். பழைய சுல்க வரலாறறிந்த வளுளத்திற் பரதன் அரசெய்வது அறத் துறையன் றெனத் தோன்றாதா கலானும், முறையெனவே தெரியு மாகலானும் வான்மீக ருண்மைக் கோசலை தன் கோப தாபப் பிரலாபத்திலும் அதனை முறையன்றென மொழிந் தாளில்லை போலும்.

இவை பலவாற்றானும் பண்டையறத் துறையிற் கைகேயிக்குச் சுல்கசீதமான அயோத்தியரசு பரதனுக்கே பிறப்புரிமை; அதனை இராமன் பாலுய்க்க விரும்பிய மன்னவனும் அவன் கோப்பெருந் தேவியுமே தவறிழைக்க விரும்பினவர்; தந்தவ றுறுத்துஞ் சிந்தையராகையால், அவ்விரு வருக்கும் இடையூறு எழுமென்ற அச்சமும், பரதன்சார்பின ரறியாமல் இராமாபிடேகத்தை விரைவில் முடித்துவிட வேண்டுமென்ற வேட்கை வேகமும் கரைகடந்து கைம்மிகுந்தது; என காண்போம்.


பகுதி 7 : முடிந்ததுகடியா முதுமுறைவிரகாத் தன்னவா முடிக்கும் மன்னவன்முயற்சி

சொல்லறந்தொலைந்து மகவாசையால் ஒருகால் மன்னவன் இராமனுக்கு அரசுதர மனங்கொண்டாலும், பரதனில்லாதபோது இராமனுக்கு அபிடேகம்பண்ணிவிட நினைத்தாலும், உரிமையற்ற இராகவனுக்கு அது நிலைப்பதில்லையாகவே அவ்வீண்முயற்சியிற் பிரவேசித்துத்தன்னைப் பாவம் அல்லது பழிக்கு இடமாக்கிக் கொள்வனோ வேந்தன்? என்ற வினா எழலாம். இவ்வினாவையெழுப்பி, இவ்வளவறியா தானல்லாத பார்த்திவன் செயத் துணிந்த இராமாபிடேகம் செம்மையற வுரிமை இராமன் பாலுண்மையை வலியுறுத்துமென எளிதிற்கூறி, அறத்துறைக்கு அளவாகும் பரதனும் இராமனும் விதந்து கூறி விளக்கிய வரலாற்றைப் புறக்கணிக்க விரைவாரும் சிலர் உளர். ஆற்றலும் அறிவும் ஏற்றம்பயக்கத் தங் காதற்றிரு மகனுக்கு ஆக்கமும் புகழும் ஆக்கமுயலும் கோசலையும் கோமானும் குறுகிய நோக்குடையரல்லர். ஆற்றல்சால் கோசலையோ விரியுஞ் சிந்தனையுடையள் ஏந்தலும் ஏற்பனவோர்ந்த தெண்ணிய முடிக்கும் விரகுடையான். இருவரும் நன்கு ஆழ்ந்து சூழ்ந்து எட்டநோக்கி ஆவன தேர்ந்து ஆற்றவல்லார். தசரதன் சுல்க அறச்சூளால் இராமன் அயோத்தி யரசுக்குரியனல்லன், என்பதை நன்கறிவார். தம் கான்முளையான இராகவன்பால் அனுராகம் மிகவுடையார். அவனுக்கு அரசுரிமையாக்கி வைக்க ஆவல் அளவிறந்து வளரும் உளமுடையார்; நடந்து முடிந்ததை நன்றெனக் கொள்ளும் ஆரியர் தொல்லறத் துறையிவரறிவார்.” முடிந்தபின்னதனைக் கடிந்திகப்பதில்லை அறமுறை சிறிது திறம்புவதேனும் முற்றுப் பெற்றதை முடிந்ததாக்கொள்வதே முறை, என்பது ஆரியர் அறநூல் விதியொன்றாகும். இன்றுவரை இவ்விதி இந்து சமுதாயத்தவர் வழக்குத்துறையில்1 வழக்காற்றில்2 இருந்து வருகிறது. இதையே ஆங்கில வழக்கறிஞர் (குயஉவரஅ ஏயடநவ) முடிந்தது முறை எனும் பெயரால் வாதத்துறையில் வழங்கி வருகின்றனர். இவ்விதியுணர்ந்த இறையவனும் இராமாபிடேகத்தை அரசுக் குரிமையுடைய பரதன் பக்கத்தவரால் இடையூ றெழுந்து தடைப்படுமுன் முடித்துவிட முயலுகின்றான். முடிந்தபின் அதனைக் கடிந்திட லருமையென்றறிவானாகலின், முடியுமுன்னர் அப்பரதன் பண்டையறவுரிமை யறிந்தார் வந்து ஆட்சேபித்திடில் இராமனுக்கு அரசு உதவாமலே போகும்; ஆட்சேபிக்க அவசியமும் அவாவும் உடையவர் அறிந்து வந்து தடுக்குமுன் இராமனுக்கு முடிசூடி முடிந்துவிட்டாற் பின் அதனைப் பேதிக்க யாரும் முயலார்; முடிந்த முடிசூட்டை முறையென நாட்டி நிறுத்துவது சுலபமாகும் என்று தெரிந்துள தசரதன் அவ்விதியை ஆதர வாக்கித் தன் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற முயலுகின்றானென்பதை அவன் வாய்வந்த மாற்றத்தாலேயே வான்மீகர் விளக்கியுள்ளார்.

பரதனையும் கேகயன் முதலிய பரதன்பாற் பரிவுடை யாரையும் பற்றி மட்டுமில்லை தயரதனுக்குண்டான பயம்; இராமனைப் பற்றியும் உளதாகும். இவன் பெருங்குணப் பெருமிதமுடையவன். அறத்தை மறத்தலும் துறத்தலும் அறியாச்சிந்தையன். அறக்கடவுளனைய பரதனியல்பைப் பாராட்டி அவன்பால் மதிப்பும் காதலும் மிகவுடையவன். தன்பால் அன்பாலேனும் தவறு நினைத்துழித் தம்பி இலக்குவனையும் தன்தாயையுமே தடுத்து, இடித்து, அறம் அறிவுறுத்தி நெறிநிறுத்த விரும்பும் நேர்மையும் திட்பமும் நிலைத்த சிந்தையன். பரதனோ தமயனைத் தந்தையினும் அதிகம் பாராட்டி அன்பு செய்பவன். இராமனுக்குரியதன்றென்று அவனால் அறமுறையிற் றெளிவிக்கப்பட்ட பிறகும், தமயனுக்குத் தருவதற்காவது பற்றியே தரணி தன்னுடைமை யானதற்கு மகிழ்ந்து அதை அவனுக்கு விரும்பிச் சமர்ப்பித்துவப்பவன். அதனால், பரதனைப்பற்றி மன்னவன் பெரிதும் அஞ்சக்காரணமில்லை. கைகேயியும் இராமனிடத்து அன்பும் தன்பாற் கற்பு நிறைகாதலும் உடையாளாகவே, அவளைப் பற்றியும் அரசனுக்கு அச்சம் அதிகம் வேண்டா. அரசு பரதனுரிமை யென்பதைச்சிறிதேனும் இராமன் அறிவனேல், பின் அதனை அவன் ஏற்கவொல்லான்; அவனையிணக்க யாராலும் ஆகாது. வைராக்கியமிகுந்த இராமன் குணமறிந்த தந்தை, அவனுக்குத் தன் தவறு வெளிப்பட்டுத் தனதெண்ணந் தடைப்படுமுன் அபிடேகத்தை முடித்துவிட அவாவுகின்றான். முடிந்தபின் இராமன் அதை அழிக்க முடியாமை கண்டு அடங்கியமைவன்; பரதன் அதைப்பெரிது முவப்பன். இறைமைக்கு உரிமைமேற்கொண்டிகலற்குரிய இவ்விருவரும் அமையவே, முடிந்தது முறை யெனும் அறமறியும் பரதன் பாங்கினரும் இராமன் முடிசூட்டை வெறுப்பினும் மறுக்க முயலார். தன்விருப்பம் இவ்வாறு நிறைவேறி, நிலையும் பெறுவதாகும். பூர்த்தி யாகுமுன் பரதன்சார்பினர் அறிந்து தடுக்கநேரின், தன் முயற்சியனைத்தும் பாழாகும். உண்மை வெளிப்பட்டபின், பரதன் இசைவனேனும் இராமன் அரசேற்கச் சம்மதியான், பகிரங்கமாகத் தானும் சொல்லறந் துறக்கத் துணியுமாறில்லை. இவ்வுண்மையை ஊன்றியாராய்ந்து, விளைவும் பயனும் விரும்பிக் காலமும் இடமும் கருதி இராமாபிடேகத்தைத் தடுக்க வல்லாரறியாமல் வேகத்துடன் விரைவு பண்ணவும், சாமானியரால் ஒருகால் எனைத்தும் இடையே சிறுதடை நேரின் அதனை வலி கொண்டடக்கித் தன் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி பண்ணவும், வேந்தன் கருதிய காரியமும் அதற்குரிய கருவி கருமங்களும் எண்ணித் துணிகின்றான். தடுக்குந் தகையாளரைச் சேய்மைய தாகிய கேகயத்தில் விலக்கி வைத்தும், பிறர் பரிவுடையார் இருப்பினும் அவருக்குத் துணையும் சார்பும் இல்லாதிருக்கத் தன் குடிகளொடு பழகிய இராமனுக்கு வலியும் சூழ்ச்சியும் வழங்கியும் தன்விருப்ப முட்டின்றி முடிய வழியமைத்துக் கொள்கின்றான். தன்சபைக்குத் தனக்கு வேண்டியவரை யழைப்பதிற் பலநாட்கழியப் பொறுத்தவன், சபையிற்றான் தன் விருப்பத்தை வெளியிட்டு அவர் சார்பும் துணையும் அறிந்தபிறகு சிறிதும் தாழத்தரியானாய், மறுநாளே யபிடேகத்தை முடிக்கத் துணியலானான். இவை பலவாற்றானும், மன்னவ னுளத்தில் தான் முற்றும் முறைசெய்யவில்லை யென்றுள துணுக்கமும், எனைத்தானும் தன்விருப்பத்தை முடிக்கக்கொண்ட துணிவும் வேகமும் ஒருங்குடைமை விசதமாமன்றோ.


பகுதி 8 : கொற்றவன் உளக்கிடையும் கேகயர்கோமகள் அறத்துறையும்

இவையுமன்றி இராமனுக்கு அரசு தருமுயற்சியில் மன்னன் மாசற்ற மனத்தனல்லன், என்பதை இன்னும் பலசெயலும் அவன் வாய்ச்சொல்லுமே விசதமாக்கும். பரதன்வருமுன் மூத்தமகனுக்கு விரைந்து முடிசூட்டி முடிக்கும் தன் பெருமுயற்சியைத் தடுக்க முன்வந்த மனைவியை வாய்கொண்டமட்டும் வசைதூறி வைகின்றான். வெகுளியும் விசனமும் கரைகடந்தலைக்க உளமுளையும் வேந்தன், தன் அறப்பெருந்தேவியை வாய்கயப்புற வைவ தோடமையாமல், புழுங்குமனப்புகைவாயாற் பழித்து வெறுத்துச் சபிக்கின்றான். இதுமட்டோ? எவ்வறங் கொன்றும் இறைமையாக்கம் இராமனை யெய்துவிக்கும் தன் துணிவொன்றே துறக்கொணாத் தன் உளக்கிடை, என்பதை வெகுளியால் வசமிழந்த வேந்தன் வாய்வெஞ் சொற்கள் வெளிப்படுத்தி நிற்கும். துணைவனது தொல்லைச் சூளறச் சொற்சோர்வு சுட்டலாவதன்றென்று அதனை முற்றும் மறைத்து, கைகேயி தனக்கு அரசன் முன் தந்துளவரத்தை அன்று வழங்குமாறு வற்புறுத்துவதாயினள். தன் பெருவிருப்பத்தைப் பாழாக்கும் அவள் குறிப்புணர்ந்த மன்னவன் தன்பால் அவள் கொண்டுள கற்பு மேம்படு காதல் மிகையை நன்கறிவனாதலான், முதலில் அவளைத் தன் அறமிறந்த ஆசைக்கிடை நில்லாது இணங்கி யொருப்படுமாறு பல நய வஞ்சநலம் பேசி அவளுறுதியழிக்க முயலுகின்றான். உண்மையிலூன்றிக் கற்பறங்காழ்த்த காதனிறையாற் கணவனை அறம்பிழையாது பேணத் துணிந்த பெருந்தகை யாள் உரந்தளராவுளத்தளாவது கண்டு, கையறவால் மனமாழ்கி யுரப்புகின்றான். வாய்மை பேணி வரம்தரல் தவிரொணாக் கடனென வற்புறுத்தும் மனையாளுக்கு, நீ நினைவுறுத்திய என் சொல்லறத்துறவைப் பொருட்படுத்தேன். எது பற்றியும் என் விருப்பத்தைக் கைவிடேன்,” என மன்னவன் வரம் மறுக்கின்றான். என் உயிரையேனும் விடுவேன். இராமனை விடுவேனா? விடேன்.” நீ கிளப்பின்றிச் சோர்ந்திருப்பாயையாயினும், கோபத்தால் அவிந்து போவையாயினும் விசனத்தால் நாசமுறுவை யாயினும், மற்று உனக்கு எதுநேரினும், எனக்கு அப்பிரியமாக இராமாபிடேகத்தை நிறுத்த நீ சொல்லுவதை நான் நடத்தவே மாட்டேன் என்று அவன் வாயால் அவன் மனக்கிடையை வான்மீகர் பகர்ந்து வைத்தார்.1 கைகேயி கோலிய வரக்கொடையை மறுக்க விரும்பியும் வழிகாணாது உளமறுகும் மன்னவன், வசிட்டமுனி வந்தபோது தன் விருப்பமும் விசனமும் கூறி, இராமனைப் புனைமாமகுடம் புனைவித்து, ஒன்றும் வனமென் றுன்னாவண்ணம் செய்து, என் உரையும் குன்றும் பழி பூணாமற் காவாய்”2 என்று அவனைத் தன் வேணவா முடித்து வைக்க வேண்டுகின்றான். இன்னும் கைகேயிக்குச் சம்வாத முடிவில் தான் சம்மதித்து வரமிரண்டும் தந்த பின்னரும், இராமனைத் தான் அழைத்துவரச் செய்து அவன் வந்து விடை கேட்டவனிடம் தசரதன் கூறுவது இது: இராகவா! நான் கைகேயிக்கு வரம்கொடுத்து வஞ்சிக்கப்பட்டேன். அதனால் நீ என்சொல்லை மறுத்து அயோத்திக்கு அரசனாகி என்னை மகிழ்விப்பாய்”3 என்று தன் உளக்கிடையை விளக்குகின்றான். இவைகளினால் முன் இவன், கண்ணே வேண்டுமென்னினு மீயக் கடவேன், என் உண்ணேராவி வேண்டினும் இன்றே உன தன்றோ?4 என்று தேவிக்கு உரைத்ததெல்லாம் உளத்துறை யாப் பசப்புரை யென்பது தெளிவாகும். சொற்சோராது அறம்பேணும் தூய்மனத் துணிவுடையனேல், முன் சொன்ன சுல்கச்சூளைச் சூறையிடத் துணிந்து சூழான்; தன்னுயிர் காத்த தலைவிக்குத் தானே வழங்கியது வரம்தர மறுத்திடான். பின்னும் மனைவியிடம் தானே வழங்கிய வரம் தர மறுத்திடான். பின்னும் மனைவியிடம் மண்ணே கொள்நீ”, ஈந்தேன் ஈந்தேன் இவ்வரம் எனப் பரதனுக்கு அரசுதருவதாய் உறுதி சொன்னதையும் வெற்றுரையாக்கி, வேந்தன் இறுதியில் இராமனை முடிசூடிக் கொள்ளத் தூண்டவும், வசிட்டனிடம் இராமனுக்கு எப்படியும் முடிசூட்டுவிக்க வேண்டவும் விரும்பானன்றோ? இராமன்பாற் கழிபெருங் காதலால் எண்ணிச்சூழ்ந்த விருப்ப வினைதான் எதிர்பாராத வண்ணம் தடைப்படவே கையறவுற்றுச் சிந்தையொடு செய்கையும் திகைத்த தசரதன் மனநிலையை, பரிவுடைய கம்பர் வான்மீகரைப் போல் வெச்சென வெளிப்படுத்தாமற் சிறிது திருத்தித் திரித்துக் கூறியுள்ளார். பரதனுக்காக மண்ணே கொள் நீ, மற்றைய தொன்றும் மறவென்று அவளைத் தன்பால் ஒருவரத்தை மட்டும் கொண்டு, இராமனை வனம்போக்குவிக்கும் மற்றொரு வரத்தை வற்புறுத்தி வாங்காதிருக்கும்படி வரமிருந்த மன்னவன் முடிவில் இராமனுக்கே முடிசூட்டு விக்க முனிவனிடம் வேண்டுவதால், அவன் வரந்துறவா வாய்மை யின்மையையும் அறந்திறம்பு மனத்தவாவின் வன்மையையும் ஒருவாறறிய லாகும். இன்னும், இவன் விதுப்பும் வெட்கமும் மாறுகொண்டலைக்கத் தடுமாறுளத்தால் ஒன்றையொன் றொவ்வாது முன்பின் முரண்பட மொழி கின்ற மாற்றங்களை வான்மீகர் மறையாமற் றருகின்றார். தன் பெரு விருப்பத்தைத் தடுக்க வந்து வரம் கேட்ட கைகேயிக்கு முதலில் வெகுளியும் துணிவும்காட்டி வெஞ்சொல்லால் மறுப்பதானான். என்னுயிர் விடினும், இராமனை நான் விடேன்… உன்வேண்டுகோளை நடத்த மாட்டேன்”. என்று முதலில் அறவே வரம் மறுத்தான். அவன் மறுதலை ஒருதலையன்றென மன்றாடிய மனைவியை வெகுண்டும் பயனில்லையென்று கண்ட மன்னன், பின் அவளைப் புகழ்ந்து நயந்து நலம் பாராட்டி மனங்குழைவித்து, உன் காதலனாகிய எனக்கும் உலகத்திற்கும் பரதனுக்குமே பிரியமாக நடக்க விரும்புவையாகிற் பரதனுக்குப் பட்டம் வேண்டுவதை விடுவையாக; வரம் இரண்டுமே கேளாதொழிவையாக. அன்றி, வரமே வேண்டினும் உன் வரத்தின்படி நாட்டை நீ வாங்கிக்கொண்டு, அதை நீயே இராமனுக்குக் கொடுத்துக் கீர்த்தியடைவை … நீ இதைச் செய்தால் எனக்கும் இராமனுக்கும் மற்றெல்லோருக்கும் பரதனுக்குமே பிரியமாயிருக்கும். ஆதலால் அப்படியே செய்வாயாக,” 1 என்று அவளைத் தன்விருப்பத்துக்கு இணக்க முயலு கின்றான்., அதுவும் பலிக்காதது கண்டபின் அறக்கொடு மொழிகளால் அவளையிழித்துப் பழிக்கின்றான். மறுக்கொணாமையால் இறுதியில் வரத்தை வெறுப்போடு தருபவன், வாங்குபவளை வாய் நாற வைகின்றான். அப்போதும் தன் வாய்தரும் வரத்தைத் தன் கருத்தில் மறுத்திடுங் குறிப்பு, அவனை யறியாதெழும் அவன் வாய்ச்சொற்களால் வெளிப்படுகின்றது. காடேக நான் சொன்னதாகக் கேட்ட மாத்திரத்தில் இராமன் மறாது உடன்படுவன். என் சொல்லை உல்லங்கனம் பண்ணி வனம் போகா திருப்பானாகில் எனக்கு அது மிகவும் பிரியமாகும். ஆனால் அவன் அப்படிச் செய்யானே? தான் கபடமறியாதவனாகவே, என்னையும் தன்னைப்போற் களங்கமற்றவனென்றே கருதுவான். அதனால் நான் சொன்ன வார்த்தையே என் கருத்தைக் குறிப்பதாய் எண்ணுவான். வாய்ச்சொல்லுக்கு மாறாக என் மனக்கருத்து வேறென்று தெரியமாட்டான். அவன் வனம் போகாமையே எனக்கு உட்கருத்து. அதுவே என்விருப்பம் என்பது அறிகிலான். அதனால் மனதின்றி மனைவிக்கு வரமெனத் தரும் எனது சொல்லை நிசமென்று நம்பி அவன் வனமேகுவான்,”1 என்று தசரதன் அன்று தன் பொய்ம்மையுள்ளம் புலப்படப் புலம்புகின்றான். மறுகு சிந்தையன் மறுபடியும் மனைவியிடம் மன்றாடி மறம் விரும்பித் திண்டாடுகின்றான். தன் உறுமலும் பசப்பும் உதவாமை கண்ட வேந்தன், தன் சொல்லறம் பேண வற்புறுத்துவாளை வாதத்தால் மடக்கி வசப்படுத்தியடக்க எண்ணிச் சூழ்கின்றான். உனக்குச் சொன்ன வரத்தை முன்னிட்டுப் பரதனுக்கு அரசு தருவதாயின், இராமாபிடேகத்துக்கு நான் அழைத்து வந்திருக்கும் மன்னரும் மற்றோரும் என்ன எண்ணுவர் என்று உன்னிப்பார். ‘இராமனுக்கு நாளைப் பட்டாபிடேகம் நடத்தப்போகிறேன்’ என்று நான் சபையிற் சொன்ன வார்த்தை பொய்யாகி விடுமல்லவா?2 என்று கைகேயிக்கு நியாயம் எடுத்துத் தொடுக்கின்றான். என் சொற்சோராமலிருக்க விரும்புவையேல். இராமாபிடேகத்தைப் பூர்த்தி பண்ணிவைப்பதே நல்லவழி என்று தன் முன்னறச்சூளை அழிப்பதற்கு, தான் ஆழ்ந்து சூழ்ந்து கூட்டுவித்த அவைக்களத்தே வெளிப்படுத்திய தன் மறவிருப்பச் சொல்லை மாறு காட்டலாயினான். வஞ்சநெஞ்சன் ஏதுவாதத்துக் கிடையாமற் பின்னைய வெறுஞ் சொல்லினும் முன்னைய அறச்சூளே பேணல் கடனும் நெறியுமாம் என்று தெளித்த தேவியை வெறுத்துப் பழித்து வெம்பிச் சபிக்கின்றான். உன் கருத்து ஈடேறப்பெறுவாயாக; இராமன் காடேக நான் இறப்பேன்; பிறகு நீ விதவையாகி உன்மகனொடு நாடாள்வாயாக;… கோசலை சுமித்திரை களோடு என்னையும் என்புதல்வரான இராமன் இலக்குவன் சத்துருக்கனாய மூவரையும் அவலத்திற் றள்ளி நீ சுகமாயிருப்பாயாக; பரதன் எங்களை விட்டு உன்னுடன் கூடித் தேசத்தையும் சுற்றத் தாரையும் மற்றெல்லோரை யும் கொன்று சந்தோசமாக அரசியற் றட்டும்”1 மந்திரபூர்வமாக மணவறை யிற் பிடித்த உன்கரத்தை நிராகரிக்கிறேன்; இனி எனக்கு நீ மனைவி யில்லை; நான் உன்கணவனுமல்லன்; எனக்குப் பிறந்த உன் மகனையும் நிராகரிக்கிறேன்; நீயும் உன் புதல்வனும் எனக்கு ஈமக் கடனெதுவும் இறையளவும் இயற்றொணாது,2 வசை

வெள்ளம் நீந்தாய் நீந்தாய் நின்மகனோடு நெடிதென்றான்;3 சொன்னேன் இன்றே இவள் என் தாரமல்லள், துறந்தேன் மன்னேயாவான் வரும் அப் பரதன்றனையும் மகனென் றுன்னேன்; முனிவா! அவனும் ஆகான் உரிமைக்கு”4 என்றான். யாது செய்தும் என்ன சொல்லியும் தன்விருப்பம் ஈடேறாமற் றடைப்பட்டதறிந்த தசரதன், வெம்பிக் கனன்று அழலும் மனத்தான், இக்கடும் பழிச் சுடுசொற்களால் தன் வெறுப்பையும் வெகுளியையும் வெளிப்படுத்தலானான். இராமாபிடேகம் தடைப்படுமாயின் நான் பிழையேன்”.5 என்று அவன் வாய்விட்ட சொற்கள், இராமனிடத்து மன்னவன் வைத்துள்ள பெருங் காதலையும் அவனுக்கு முடி சூட்டுவதிலுள்ள பேராதரத்தையும் தெளிவாக்கும். தன் ஆசைக்கு இடையிட்ட மனைவியை வெறுப்பது இயல்பாமேனும், குறையா நிறையுடைக் கோப்பெருந்தேவியை மனைவியன்றென மணவறம் மறுப்பதேன்? தருமத்தில் இராமனைவிட மேலானவன் பரதன், தரினும் அரசைத் தான்கொள்ள இசையான் என்று தானே நன்கறிந்து புகழ்ந்த பாவமற்ற பரதனையும் மாயாப் பழிக்கு ஆட்படுத்தித் தன் மகனன்று எனும் புன்மொழி புகல்வதேன்? குற்றமில் மனத்துக் கோதில் குணத்தவர் கோபம், என்றும் மாயா வடுத்தரும் வசை மொழிவழிப்புகாது. தவறுடைய தன் பெரு விருப்பம் தடுக்கப் படவே, தன் தவறு நினைந்து வெட்கமும் வேட்கையும் வெதுப்ப உளையும் தசரதனுள்ளக்கனல் அவனறிவைக் கருக்கிப் புன்புரைச் சொற்பொறி பொதுளிய புகை தருவதாயிற்று. தன் நெஞ்சறியச் சுல்கச் சூளறம் பொய்த்தான். பொய்த்த பின் தன்னெஞ்சே தன்னைச் சுடுவதாயிற்று. பொய்யுளம் புழுங்கத் தம் புரைபுகை வாயால் மெய் நிறுவ முயல்வாரை வைது, தங்குறை மறைக்கப் புகல் தேடுவது அறனஞ்சா வஞ்ச நெஞ்சரியல்பாம். தன் காதற்கிழவனை அறவழி நிறுத்துங் கற்புக் கடனாற்றுவதையே கருதி, எனைத்தானும் அவன் சொற் சோர்வைச் சுட்டாமற் கணவன் வாய்மையையும் காக்க விரும்பித் தனக்கு அவன் தந்துள வரத்தை வியாச்யமாக்கி அவன் நெஞ்சறி புரைவிருப்பை நிறைவேற்ற விடாது தடுக்கும் தெய்வக் கற்பினளான கைகேயி தூயசிந்தையின் திறத்தை மேலே விரித்துரைத்துள்ளேன். இதையே வான்மீகரும். இராமன்வாயா லினிது விளக்கி யிருக்கின்றார். கைகேயியின் விவாக காலத்திற் றசரதன் செய்த சுல்கப்ரதிக்ஞையைப் பரதனுக்குச் சொல்லிய பின், இந்தக் காரணத்தால் நமது தகப்பனாரை மெய்யனாக்கக் கருதிய கீர்த்தி வாய்ந்த உன் தாயார் இரண்டு வரங்களைக் கேட்டுக் கொண்டார்,”1 எனத் தன் சிற்றன்னையின் தோமில் தூமனப் பாங்கை இராமனே எடுத்துரைத்துத் தம்பியைத் தெருட்டு கின்றான். இவ் வுண்மையைத் தமயன்வாய் கேட்டறியுமுன் தன் தாயைத் தன்பாற்காதல் காரணமாகத் தவறு நயந்து செய்தவளாக் கருதி, அவளைப் பழி வளர்த்த செவிலி எனப் பலபட நொந்து, அவள் பழியும் போக்கியருளுமாறு இரந்த பரதன் உண்மையுணர்ந்த பிறகு அவளை யாண்டும் பழித்திலாமையும் உய்த்துணரற் பாற்றாம். இதுகாறும் சொல்லிப்போந்தவற்றால், தீவினை நயப்புறுதல் செய்தவன் தசரதனேயாமென்பதும், அவன் சொற்சோர்ந்து அறம் துறவாது அவன் வாய்மையைப் பேணி நிறுத்தும் கற்பறக் காதலாற் கைகேயி மாயாப் பெரும்பழி விரும்பியேற்றுக் கணவன் புகழ் நிறுவ முன்வந்தாளென்பதும் ஐயமற விளக்கமாகுமன்றோ?


பகுதி:9 கைகேயி இராமனைக் காடுகடத்தக் கருதக் காரணம்

இனித் தசரதன் சுல்கச்சூள் நிறுவ முன் வருபவள், பரதனுக்குப் பட்டத்தை மட்டும் கேட்டு வாங்கினாற் போதுமே? கணவன் கழிபெருங் காதலுக்குரிய எழிலுறும் இராமன் பூழிவெங்கானம் புகுமாறு விரும்புவது அவள் வெறுங்கொடுமையையன்றிப் பிறிது குறிப்பதுண்டோ? என்பார் சிந்திக்கத் தகுவனவும் சிலவுள. கைகேயி இராகவனிடத்து உண்மைக் காதல் மிகவுடையாள் என்பதைத் தசரதன் இராமன் இவர்கள் வாய்ச் சொற் களாலும், கைகேயி துளக்கமற விளக்கும் தன் உள்ளக்கிடையாலும், இருபெரும் புலவரும் தரும் கவித்துறையாலும் முன்னரே கண்டுளோம். பட்டம் இராமனுக்கு ஆவதில் எல்லையும் ஒப்பும் அற ஒல்லை மகிழ்ச்சியுற்ற தேவி, தன் மகனலவிருப்பாலேனும் இராகவன்பால் வெறுப்பாலேனு மன்று கணவன் சொல்லறம் நிறுவும்தன் காதனிறை கற்புமுறை கருதியே இராமன் அரியாசனம் ஏறுவதை நிறுத்தத் துணிந்தது என்பதையும் செவ்வனே தெரிந்துளோம். ஆகவே தூமொழிமடமானான மன்னன் மனைவி, இறைமையாக்கம் ஏற்கொணாத, இராமனை நாடகற்ற எண்ணி, நல்லருள் துறக்க ஏய்ந்த தகவுடைப் பிறிது காரணம் இருக்க வேண்டும். அதனைப் பற்றற்ற நடுநிலைநின்று சிறிது ஆராயமுயல்வோம்.

அளியறாத தூயசிந்தையள் அன்று இராமனைச் சேய்த்தாயவனஞ் செறிக்க எண்ணிய காரணம் இருதிறப்படு மென்று உணரலாகும்: அறத்துறை நியதியும் அரசநீதியுமே தேவியை அத்துணிவுகொள்ளத் தூண்டியிருக்க வேண்டும். இராமன்பால் வைத்த பேராதரப்பிணிப்புண்டு அறமிறந்த வேந்தன், மீண்டும் தன் கழிபெருங் காதல் காரணமாக அல்லவையாற்றா வாறு காத்து, அவன் மனத்தைப் புனித நிலையில் நிறுவக் கற்புயர் கைகேயி கருதுவது இயல்பாம். துணைவன் தன் சொல்லறம் வழுவித் தன்நிலை நழுவக் காரணம், அவன் இராமனிடம் வைத்த அளவிகந்த அன்பு மிகையென அறிந்தாள். அமிழ்தும் அளவிறந்தால் நஞ்சாமாதலின், அரசனை அற நெகிழ்வித்தலைக்கும் அளப்பரும் மகவாசையைக் குறைத்து, மனத்தூய்மை யேற்றி, அவா அகற்றி, அறம் ஆற்றச் செய்விப்பதற்குச் சில காலமேனும் இராமனினின்றும் அவனைப் பிரித்து வைத்தல் இன்றியமை யாததெனக் கண்டாள். அத்தநயன் தன்னருகிலுள்ள வரை தசரதனுள்ள முழுதும் அவனுடைமையாகி நிற்கும். அதனால் அறநேமத் துறையமர்ந்து, அவன் மனம் தவாத்தருமத்தில்நிலைத் திறுகத் தடைப்படும். ஆகவே இராம நேசபாசத்தை நெகிழ்வித்தாலன்றி இறைவனை அறநெறியில் நிறுவ இயலாதாகும். தன் உளம் விழுங்கி, தவாநிறைக் காதல் வழிப்பாட்டுக்குத் தனியுரிய தசரதன் கடவுட்படிவம் தருமநிலை தவிர்ந்து மாசூரக்கண்ட மெல்லியலாள், அல்லாந்து, நெஞ்சழிந்து அவலத்தால் மாழ்கி, மனமறுகி, நைந்து நொந்ததை முன்குறித்துள்ளேன். தன்னகமகலா மன்னனை எனைத்தானும் மாசகற்றிப் புனிதனாக்குவதையே தெய்வக் கற்புடைய தேவியின் ஆவி அவாவுமென்பதில் விந்தையும் சந்தேகமும் இல்லையன்றே. அதனாற் றன் கணவன் கருத்து அறத்துறையில் நிலைப்பதற்கு இடையூறாய் நிற்கும் இராமனைத் தசரதனைப் போலவே தானும் அன்பு செய்பவளாயினும், தலைவன் நலம் விரும்பித் தணக்கத் துணிவாள். அவன் பிரிவால் அரசன் பெரிதும் பரிதாபப்படுவனென்று அறிவாள். தநயன்காதல் காரணமாகத் தவறு வந்த தலைவன் அலப்படுவனென்று அஞ்சி வாளா விருப்பின் வேந்தன் மிகைவிழைவின் விபரீத விளைவு முளையிற் கிள்ளா முதிர்முள் மரம் போற்களைகையு மயலும் காழ்த்தபின் அடர்க்கு மாகலின், அவன் பிழைவிழைவிற் கைகேயி கண்ணோட்டம் கடியலானாள். மகன் பிரிவாற்றா மன்னவன் வருத்தம், தவறுடையவனிடைத் தகவுறுதவ மாய், முன் துனிவிளைப்பினும் பின் பயன் பெரிதுதவும் பெற்றியை நினைந்து அதிற்றுணிவு கொண்டாள். மகனிடைக்காதல் மிகுவதன் பயனாத் தகுதி மறந்து தன் அறமிறந்த தன் தலைவன் மனத்தைச் சென்ற விடத்தாற் செலவிடா தீதொரீஇ நன்றின்பாலுய்ப்ப தறிவு எனக்கண்ட கைகேயி, அவனை அறவழிப்படுத்தத் தான் செயற் பாலதோர்ந்து தேர்ந்தாள். தான் அறமாக்கண்டதனை முட்டின்றி முடிப்பதில், “நெடுநீர், மறவி, மடி, துயில் நான்கும் கடிநீரளாகையால், கைகேயி காண்டொறும் காதலன் கருத்தழியக் காரணமாய் நின்ற இராமனைத் தன்கணவன் காணாதகற்றத் துணிந்து நின்றாள். ஊழிபெயரினும் தான்பெயராள்”, சான்றாண்மைக்கு ஆழியெனப்படுவாள் ஆய பெருமகள், வேந்தன்பாற்றான்கொளற்குரிய வரமிரண்டில், ஒன்றாற் பிறந்துரிய பரதனுக்கு அரசும், மற்றதனான் மன்னனுக்கு அவன் கழிபெருங்காதற் றிருமகனின் பிரிவும் அறங்கருதி வேண்டுந்திறந்துரவு கொண்டாள்.

இராமனைப் பிரிக்கவேண்டினும், கானகமுய்க்கக் கைகேயி கருது வானேன்? என்பார்க்கும் விடைகாண்போம். தசரதனாணை செல்லுமிடத்து எங்கு அவன் இருப்பினும், தசரதன் தானறியாமல் தநயனைத் தருவிக்கவும் தருமங்கருதாமல் அவனை அயோத்திக்கு அரசனாக்கவும் வினைபல விழைந்து சூழ்வான், தசரதன் சொல்லறச் சோர்வும் கள்ளங்கபட உள்ளக்கரவும் கண்கூடாக்கண்ட பின்னர், தலைவி அவனை நம்பாமை தவறாமா? கைகேயி தான் பயந்தமகனாக்கொண்டு தன்கையிற் றானே வளர்த்த இராமனின் குணம் நன்கறிவாள். கோதுடைய குரிசில் மனமும் வினையும் மாசுநீங்கித் தூய்மைபெற்று அறத்துறையில் நிலைத்திறுக வேண்டுவதோரவதி இராமனை விரதமேற்கொண்டு வனம் வசிக்க வகையறிந்து வழிப்படுத்திற் பின் அவனைப் பேதித்து விரதம் விடச் செய்ய வல்லார் உலகில் இல்லையென்றும். இராமனைப் பிரிந்து நாளடைவிற் சபலம் நீங்கித் திருந்திய தசரதன் மனம் அறத்துறையில் நிலைப்பதாகு மென்றும் தெரிவாள். கொற்றவனை அதுபற்றி மற்றவரம் இதுவாக வழங்கக் கேட்டாள். அவ்வாறு சம்மதித்து வரங்கொடுத்த பின்னும், தசரதனும் கோசலையும் இராமனை வனம்போக வேண்டா மற்றடுத்தல் இருத்த முயல்வதும், அறம் துறவாப் பெருந்திறலான இராமன் அவர்விருப்பத்தை மறுத்து அறத் துறையறிவுறுத்தித் தான்குறித்தபடி வனம் வசிக்கும் விரதமேற் கொண்டொழுகுவதும், கைகேயியின் உரவுணர்ச்சியை உறுதிப் படுத்திநிற்கும். இவ் விமரிசைகளைக் கீழே விரித்துள்ளபடியால் ஈண்டும் விரியாது விடுக்கின்றேன்.

இனி, இவ்வறத்துறைமுறையேயுமன்றி, அரசியலவசியமும் இராமனை வனம்போக்கக் கைகேயிக்குக் காரணம் காட்டும், இதனை முதலிற் கூனியே அவளுக்குக் குறிக்கலாயினள். இராமன் பதினான்கு வருடம் ஆரண்யம் போய்விடுவனாகில், பிரசைகளனைவரும் பரதனிடம் பற்றுள்ளவர்களாகி விடுவார்கள். அதன்பின் பரதனை இந்த இராச்யத்திலிருந்து ஒருவராலும் அசைக்க முடியாது”1 என்று கோப்பெருந்தேவிக்குக் கூனி இவ்விறைமையியல வசியத்தை ஞாபகப் படுத்திக் கூறிவைத்ததாக வான்மீகர் விதந்தோதியுள்ளார். இவ்வரசியலறத் துறையும். ஈண்டு அதன் பயன்முறையும் சிறிது ஆராய்வாம்.

குறிக்கப்பட்ட இராமாபிடேகம் நிறுத்தப்படப்போ கின்றது. அவ்வபிடேகம் பரதனுக்குச் செய்யத் துணியப்படு கின்றது. இவ்வாக்கமாறு பாட்டுக்கு முழுமுதற்காரணமாகும் சுல்கச்சூள் வரலாறு முற்றும் மறையினும் ஓம்பி மறைக்கப்பட வேண்டுமெனத் தன் கணவன் நலங்கருதும் தெய்வக் கற்பினாள் தீர்மானித்துவிடுகின்றாள். இவ்வுண்மை யுணராத கிளைஞரும் குடிகளும் என்ன கருதுவர்? கேகயர்க்கிறை திருமகள் வரன்முறை திறம்பித் தன்மகனலம்விரும்பி இறைமையாக்கம் பரதனுக்காக்க வலிந்து அதையபகரித்து அவனுக்கு உபகரிப்பதாகவே அனைவரும் எண்ணநேருமன்றோ? அவ்வா றெண்ணின் விளைவு என்னாம்? தங்கள் விசேடமதிப்பிற்கும் அன்பிற்கும் பாத்திரமாகாத ஒருகோமகனுரிமையை அவனுக்கில்லாது பறித்துஉரிமையற்ற மற்றோர்மகன் வலிதிற் கொண்டாலே குடிகள் அதை வெறுப்பது இயல்பாகும். நொதுமல் நிலையுடைய குடிகளே வெறுப்பராயின், இராமனுக்கு உற்ற சுற்றத்தினரும் நண்பினரும் அவனபிடேகத்தை நிறுத்தி அதைப் பரதனுக்குப் பண்ணத்துணிந்ததை எண்ணி மனம் புண்ணாகிக் கவலாதொழிவரோ? இது நிற்க; இராமனோ இளமையும் எழிலும் இன்புறுத்தும் பிறநலம் பலவும் படைத்த பருவத்திருமகன். தசரதன் தன் காதற்சூழ்ச்சிக்குத் துணைகருதி இவனைத் தன்படைகளும் குடிகளும் பழகி நயக்கும்படி பரதனில்லாதபோது அரசியற்றுறைபுகுத்தி அணிமையாலும் நெருக்கத்தாலும் யாவரும் நேசிக்கச்செய்துள்ளான். பரதனோ பாட்டனூரிற் பலகாலும் உறைவதால் அயோத்தியாரின் அன்பு வளர்க்க அவகாசமில்லாத வனானான். அதனோடு மூத்தவனுக் குரிய அரசாங்கத்தை முறைமையிகந்து பறிப்பவனாகக் கருதவும் படுவான். இயலுரிமையும் அயற்றுணையுமுடையனாகக் கருதப்படும் இராமன் கைகேயி கொடுமையால் உரிமை பறிக்கப்படுவதாயும், வரன்முறை மரபழித்து உரிமையும் சார்பும் இல்லாத பரதன் அரசைவலிதிற் கொள்வதாயும் ஒக்கலும் பக்கலும் உறவினரும் ஊராரும் கருதுங்கால், இராமன் நட்பினர் மனம்புழுங்கிப் பரதனழிவு சூழாதொழியார். போதிய நியாயம் சொல்லாமல், புகையும் பகையவித்தல் ஒல்லாதாம். தந்தையைக் கொன்று பரதனுக்குப் பரிந்து வரும் பலரையும் பொருதழித்துத் தமயனுக்குத் தானே முடிசூட்டப் போவதாய்க் கூசாது பேசிய இலக்குவன் போர்முழக்கம் அறிந்த பின்னும், பரதன் முடிசூட்டு இடையூறின்றி நிறைவேறுமென்று எண்ண நியாயமுண்டோ? நட்பினர் வெகுண்டெழுந்தால் உண்மை யுணராத ஊரவர் பெரும்பாலும் இராமன் சார்பினரைச்சேர்ந்து படைகோலுவது இயல்பாமன்றோ? பரதனாட்சிக்கு மாறாக அவ்வாறு ஊறும் பகைமைப் படைக்கு விதேகநாட்டுச் சேனையும் துணையாகும். ஏனெனில் சனகனும் கேகயனும் சன்மசத்துருக்கள். காதலுன் பெருங் கணவனையஞ்சி, அக்கனிவாய்ச் சீதைதாதை உன்றாதையைத்தெறுகிலன், இராமன் மாதுலன் அவன்”1 என்றார் கம்பரும். முன்னரே குலப்பகை பூண்டுள்ள மிதிலை

மன்னன் தன் மருகனுக்கில்லாது அரசைக் கேகயன்பேரன் அடைவதாயும், அதுபற்றி இராமன்சார்பினர் மாறுகொண்டு மலையப் போவதாயும் அறிவானாயின், அவர்க்கு அவன் அவசியம் படைத் துணையனுப்பத் தாழானன்றோ?

இன்னும் தொல்லைச் சுல்கச்சூளைச் சொல்லாமல் பிறப்பால் இராமனே இறைமைக்குரியனென யாவரும் எண்ணும்படி செய்வித்ததோடும் அமையாமல் அவனுக்குத் துணையும் பெருக்கச் சூழ்ந்து வினைமுடித்தமன்னனே ஊரிலில்லாத பரதன் பக்கத்தவர் யாரேனும் பண்டை வரலாறறிந்து தடுப்பிற் கலாம்விளையுமென்று அஞ்சி, இராமனைப் படையுடை நட்பினர் புடைசூழ்ந்து காத்தல் கடன் என விரும்பிப் பணித்ததுணரும் நாம், கைகேயி அரசன்பால் வரம்கேட்டு வஞ்சித்து உடைமை பறிக்கப்பரிபவப் படுபவனாகப் பலராலுங் கருதப்படும் இராமன்பாற் பரிவுடையார் பகையஞ்சி அது தகையும் வழிதேடுவது இயலன் றென்பேமோ? கொள்ளான் நின்சேய் இவ்வரசு; அன்னான் கொண்டாலும் நள்ளாது இந்த நானிலம்”2 என்று நாட்டவர் பரதனாட்சியை ஏற்க மாட்டாமையை மன்னவனே மனைவிக்கு வற்புறுத்துகின்றான். பரதனாட்சி யைக் கொள்ளாது உலகம் என வசிட்டனும் அதனையே வலியுறுத்தி நின்றான். நின் மெய்ம்முறை நீத்தநெஞ்சம் மையிற்கரியாளெதிர் நின்னை நன்மௌலி சூட்டல் . . . . கருதித் தடைசெய்குநர் தேவரேனும் . . சுடுவான் துணிந்தேன்”3 என்று இலக்குவன் வாயால் இராமன் நட்பினர் சீற்றமும் துணிவும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. என்னையும் இராமனையும் இலக்குவனையும் விட்டுப் பரதன் உன்னுடன் கூடி, நகரையும் நாட்டையும் பந்துக்களையும் மற்ற அனைவரையும் கொன்றுவிட்டுச் சந்தோசமாக அரசு செய்யட்டும்”1 என்று தசரதன்வாயிலும், வையமையல் தோன்றாநெறிவாழ் துணைத் தம்பியை (பரதனை)ப் போர் தொலைத்தோ”2 என்று இராமன் வாயிலும், இராமன் வனத்தகலப் பகையற்றதான நாட்டை நீ அடையலுற்றாய்”3 எனப் பரதனிடம் பேசும் கோசலைவாயிலும் எழும் வாக்கியங்களின் குறிப்பறிய வேண்டும்.

பரதன் முடிசூட இராமன் அண்மையிலிருப்பின் போர் விளையும் என்பது இவற்றாற் போதருமன்றோ? ஒக்கலும் பக்கலும் பரதன் முடி சூடலைப் பொறாது மலையும். அனைவரையும் பொரு தழித்தாலன்றிப் பரதனுக்கு ஆட்சி அமைவதன்றாமென விதந்து கூறப்பட் டுள்ள உண்மையை மறக்கொணாது. இவ்வாறு தான் தடுத்து இராமா பிடேகம் நிறுத்தப்படுவதால் விளையும் கலகமும் கேடும் கைகேயி விரும்புவதன்றே. அத்தீமை விளையாது காத்துப் பரதன் பிறப்புரிமையான அரசாட்சியை நிலை பெறநிறுத்தநினைக்கும் தேவி, இவ்விபரீத விளைவனைத்தும் இராமனை நாடகற்றினன்றித் தடுப்பரி தென நினைப்பது இயல்பாமன்றோ? இராமனை முன்னிட்டுப் பகையாவார் பலரும் இராமன் இல்வழித் தண்டெடார். அவன் அணித்திருப்பின் அவன் சார்பினர் ஊக்கத்தோடு உறுபகைக்கு இறுதிகாண்பர். முளைக்கும் பகை துணைகொண்டு தழையுங் கால், கடும்போரும் கொடுங்கேடும் நாட்டுக்கும் நாட்டவருக்கும் உண்டாம். அதைத் தடுப்பதற்கு ஒன்று இராமனே முடிசூட வேண்டும்; அன்றேல் உண்மையை வெளிப்படுத்தித் தீரவேண்டிவரும். இவ்விரு முடிபும் கைகேயிக்கு உகந்ததில்லை, இராமாபிடேகத்தால் இறைவன் அறம் பொய்த்து அழியநேரும்; உண்மை வெளிப்பாட்டால் அவன் புகழ் பொன்றிப் பழி தழைவதாகும். அவனறமும் புகழும் பேணிப் பாவமும் பழியும் விலக்க விரும்பியே உண்மையை அறவே மறைத்து வரத்தை வற்புறுத்தி அறம் நிறுவத்துணிந்த தூயகற்பினாளுக்கு, இவ்விருமுடிவும் பொறுமையுடன் கருதத்தகுவதாமோ? கணவன் பழியஞ்சி உண்மையை ஒளிக்கவும் தீவிளைவை வெறுத்து அஞ்சி வெம்போர் விலக்கவும் துணிந்த தேவி, இராமனைச் சிலகாலம் சேட்படுத்துவதன்றி நாதனறத் தொடு நாட்டின் நலம் ஓம்பப் பிறிதுவழி காணாமல் அதைத் துணிகின்றாள். துணிந்தபின் தன் கருமம் முடிக்க விரை கின்றாள். இராமன் ஊரகலத் தாழுமாயின் ஒருவேளை பரதனே மீளநேரும், பரதன் தமயனிடத்தில் பக்தியுடையவன், அவன் வரும்வரையில் இராமன் இங்கிருப்பானாயின் இவனை அவன் நாடகலவொட்டான். அப்பொழுது எண்ணித் துணிந்த கருமம் சபலமாகாது வீண்போவதுடன் விலக்கவிரும்பிய தீமைகளும் விளையலாகும் என்று எண்ணினவளாய், இராமனை நீ வனமேகத்தாழ்ப்பது உசிதமன்றெனத் தோன்றுவதால் உடனே போக வேண்டும்”1 எனத் தூண்டுவாளாயினள்.

இராமனிலும் நிறைகுணத்தவனாய பரதன் அற மனைத்தும் நிரம் பினானாகையால் இடையூறின்றி முடிசூடப் பெறுவனாகில், அவன் தண்ணளியாலும் செங்கோன் முறையாலும் அவனாட்சி நிலையினைப் பெறுவதாகும். நிலைத்தபின் தீவிளைவு யாண்டும் யாருக்கும் இலதாகும். பரதன் அரசுக்கு இராமன் பகையாகான். பிறர் தூண்டுதலும் வேண்டுதலுமின்றி என் தம்பியாகிய பரதனுக்கு நாட்டை யேனும் சகல சம்பத்தையு மேனும் என் பிராணனையேனும் சீதையையேனும் சம்பூர்ண தோஷத்துடன் கொடுப்பேன். அப்படியிருக்கத் தந்தையும் தாயுமே சொல்லும் போது கொடுக்கத் தாழ்ப்பேனா?2 என்று வான்மீகர் இராமன் வாயால் அவன் சகோதரவாத் சல்யத்தையும் பெற்றோர்பால் அன்பையும் வற்புறுத்தி யுள்ளார். மன்னவன் பணியன்றாகில் நும்பணி மறுப்பனோ என் பின்னவன் பெற்ற செல்வம் அடியனேன் பெற்றதன்றோ என்று கம்பரும் இதனையே வலியுறுத்துகின்றார். ஆகவே, பரதனாட்சிக்கு இராமனால் எவ்வித இடையூறும் ஏற்படாது. இராமன் அறிந்து தடுக்குமுன் அவன் பற்றுடைச்சார்பினர் பகைத்து மலைவதையும் பரதன் பெருமை தெரியாத நாட்டினர் அப்பகை தழுவக் கேடு விளைவதையுமே கைகேயி அஞ்சு கின்றாள். அதனால் பரதனாட்சியால் ஆக்கமும் வளமும் பெருகி அனைவரும் அவனாட்சியின் நலத்தையும் அறத்தையும் கண்டு அமையும்வரை இராமன் நாடகன்றிருத்தல் அரசியன் முறையில் அவசியமாக் கொண்ட கைகேயி, இராமனை, நீபோய்த் … தாங்கருந்தவ மேற்கொண்டு … கானம் நண்ணிப் புண்ணியத் துறைகள் ஆடி ஏழிரண்டாண்டில் வா என்று இயம்பினள்”. இராமனை என்றும் அயோத்தியை அணுகாது அகன்றிருக்கத் தூண்டிலள். நாடு அமைதிபெற்றுப் பரதனாட்சியின் ஆக்கத்தை அறிந்து, அனுபவிக் குங்குடிகள் அவனைவாழ்த்தியடங்கப் போதிய காலம் இராமனை நாடு கடந்திருக்கவே வேண்டுகின்றாள். மிதிலையன்ன பிறமன்னர் பதியிற்போயிருப்பின், அவன் பற்றுடையார் அவனை மீட்க விரும்பிக் கலாம்விளைப்பர். அதுபற்றி அவனைச் சிலகாலம் தவமேற்கொண்டு நீர்த் துறைகளாடிக் காடுறையவும் பிறகு திரும்பவும் உரைக்கின்றாள்.

இனி, வனவாசத்துக்கு ஆண்டு பதினான்கென வரை யறுப்பானேன்? எனின், இராகவன் நட்பினர் வளர்க்கும் பகை தளர்ந்துமாயப் புகைமனத்தவர் புழுக்கமாறி நாடும் பங்கமில் குணத்தோன்’, செங்கோலாட்சியும் அமைதிபெறப் போதியதோர் காலம் வேண்டும். குறைபடின் விலக்க விரும்பும் தீவிளைவுகள் முளைக்கலாகும். அவசியத்துக்குமேல் இராமன் நாடு தணத்தலை வீணே நெடிதுநீட்டுவதும் வேண்டிலள். எண் எதுவும் எது பற்றியும் தனிப்புனிதமும் பொருளும் உடையதில்லை. போதியகாலத்துக்குத் தக்க ஏதாவதோரெண் குறிப்பிடப்படவேண்டும். பதினான்கன்றிப் பிரிதெண் குறிப்பினும் இவ்வினா எழக்கூடுமன்றோ? எதற்கும் உண்மை விடையாவது’. எண்ணித்துணிந்தபடி அரசன் சொல்லறம் ஓம்பற்குரியவினையும் அதன்விளைவும் ஆய்ந்து முடிப்பதே தேவி கருத்தாகலின், அதற்கு அவள் அவசியமெனக் கருதியகாலம் பதினான்காண்டாமென்பதேயாம். அரசியலவ சியத்திற்கு வேண்டுமளவு இராமனைச் சேணிடையகற்றி வைக்க விரும்பின தல்லால், இராமனுக்குவேறு ஏதமெதுவுங் கருதினவளில்லை. அன்றிக் கொடுமையொன்றே கருத்தாயின் கைகேயி என்றும் இராமன் அயோத்திநாடணுகா வண்ணம் வரம் கேட்டிருக்கலாமே? அப்படிக்கேளாமல் நீ போய் ஏழிரண்டாண்டில் வா எனத் தேவி விதந்து கூறுவதால் கேவலம் கொடுமைநயப்பாலேனும் இராமன்பால் வன்கண்மையாலேனும் அவனுக்கு வனவாசம் தர விரும்பினாளல்லள் என்பதும், சுல்க அறத்தாற் பரதனுக்குரிய அரசு அவன்பால் ஊறின்றிநிலைத்து அது சம்பந்தமான வேந்தன் சொல்லறம் சோர்ந்தழியாது பாதுகாக்கப்பட அரசியன்முறையில் அவசியத்துறையாக மட்டுமே மன்னன் மனையாள் அவன் வனம்போவதை மனங்கொண்டா ளென்பதும் பொதுநோக்குவார்க்கெல்லாம் இனிது போதரும்.

இன்னும், இராமனே இவ்வரசியற்றுறையவசிய முறை யுணர்ந் தொழுகியவனாகவும் அறியலாகும். கரவற்ற கைகேயிக்கு அரசன் வரமளித்தபடி வனமேக விடைவேண்டிய இராமனைத் தசரதன் முதலில் தன் வரத்தைப் பொய்யாக்கிவிட்டு அயோத்திக்கு அரசனாகி ஆளும்படி தூண்டினான். அதற்கு இராமன் உடன் படாமையால், அவனைப்பின் ஏகாந்தத்தில் அழைத்து அன்று ஒருநாள் அரண்மனையில் நின்று பிற்றை நாட் போகலாம் எனக் கொற்றவன் கூறலாயினன். அதனையும உள்ளங் கொள்ளாது அறமறிந்த பெருமகன் பேசியது இது : இன்றே நான் இவ்விடம் விட்டுப் போவதாலாகும் நன்மையைவிட நலம் எனக்கு நல்க யாராலாகும்? ஆகையால் இங்கு இனி இறையளவும் நில்லாது ஒல்லையே நான்வனத்துக்கு வழிக் கொள்வேன் எனச்சொல்லி வேந்தன் விருப்பத்தை மறுப்பதானான். பின்னும் தந்தை சலனப்படுவது கண்ட பெருந்தகை, வனவாசத்தில் நிலைத்த என் துணிவை இனிமாற்றமுடியாது. ஆகையால் தாங்கள் தந்துள்ள வரத்தைச் சலனப்படாமல் சந்தோசமாக முடித்து வைக்கத் திருவுளங் கொள்க”1 என எடுத்துரைத்துப் பின்னும் தன்னை எனைத்தானும் இருக்க வேண்டற் கிடமன்றி வரையறுத்து வற்புறுத்தினான். தந்தையுள்ளமும் தம்பி இலக்கு வனாதியரான தன் துணையுறுவோர்தம் கருத்தும் இயல்பும் நன்குணர்ந்த இராகவன், அயோத்தியில் தான் இனித்தங்குவது தரும கரும விரோத விளைவுகளுக்குக் காரணமாவதற்கு அஞ்சித் தன்பொருட்டு ஏதம்யாதும் யாராலும் எழாவாறு தடுக்கவும், தான் இனித் தாழாது விரைந்து அகன்று விலகிக்கலாமெதுவும் உண்டாகாமற் காக்கும் நலமறிந்து அதனை நாட்டுக்குக் கொடுக்கவும் நயந்து எண்ணி இது துணிந்தான் என்பதன்றி, அவனது இச் சொற்களுக்கும் துணிவுக்கும் பிறிது பொருள் காணற்கில்லை. ஒருதினம் தங்கி மறுநாட்போகும்படி தன்னைத் தனி யழைத்து வேண்டிய தசரதன் பெருவிருப்பையும் தந்தை சொற்கடவாத மைந்தன் அன்று மறுத்த தறுகண்மைக்குத் தக்க காரணம், தன் பொருட்டு எழுவதாகும். கலக விபரீத விளைவுகளை முன்னுணர்ந்து அவன் அவற்றைத் தடுக்க விரும்பியதன்றி வேறு எதுவாகக்கூடும்? தாழாது உடனே தான் போவதாலாம் நன்மையாக அவன்கருதியது தன்பொருட்டாம் கலகம் தவிர்ப்பதன்றிப் பிறிதென்ன? காவலன் கரவற்ற கருத்தனாகில், கைகேயியை விலக்கி இராமனைத் தனியழைத்து இது கூறுவது ஏனோ? இனி இவ்வாறு தன் அறத்துணிவுகூறி இராமன் விடைகொண்ட பிறகும் மன்னவன் மறுபடியும் மனம்பற்றிச் சொல்லிய மாற்ற மொன்றும் ஈண்டுக் கவனிக்கத் தக்கதாகும். இராமனுடன் செல்லச் சதுரங்கங்கள் நிறைந்த சைனியங்களைத் தயாரித்தனுப்பும்படி தசரதன் சுமந்திரனுக்குச் சொன்னான். அரசு அகற்றப்பெற்று ஆரணியம்புகும் இராமனிலைக்கு அழுங்கிப்புழுங்கும் அவன் பற்றுடையாரைப் படைத் துணையும் உடையராக்கும் வேந்தன் விருப்பத்தைக் கேட்ட கைகேயி, விளைவஞ்சி நடுங்கி மறுத்துப் பேசினாள். அதற்கு மன்னவன், நீ வரம் கேட்டபோது வனத்துக்கு இராமனுடன் பிறர் போகப்படாது என்று கேளாததால் அவனுடன் படையனுப்புவதற்கு இடைநில்லாது அடங்குதி என்று கோபித்துப் பேசித் தன் மனக்கோள்நிறுவச் சொல்லளவில் வாதம் தொடுத்து அவளை வெல்லமுயன்றான். தான் எண்ணித் தடுக்க முயன்ற விபரீதத்தை வேந்தன் விளைக்க விழைவதுகண்டு, கைகேயி உளமுளைந்து குரல்குன்றிக் குலைவதானாள். இவரிருவர் தங்குறிப்பும் அறிந்து இராமன், வனத்தில் வசிக்கும் தனக்குப் படை பரிவாரங்கள் பயன்படாமை கூறிய தோடாமையாது, அரசியலைப் பரதனுக்கு அளித்த பிறகு அதன் ஓர் அங்கமான சேனையையும் அவனுக்கு உதவாமற் பிரித்துத் தன்னுடன் அனுப்பவிரும்பிய தந்தையின் தகவிலெண்ணத்தைச் சுட்டி, யானையைக் கொடுத்து அதன் கழுத்துக்கச்சையை மறுப்பது முறையும் பயனும் அற்றது”1 என வினயத்துடன் எடுத்து விளக்கி
விலக்கினான். இவை பலவற்றானும் இராமன் அகலச்செல்லாது அருகிருப்பின், பரதன் முடிசூடலுக்கு ஏற்படும் பகைப்பயமும் அதனை அறவே அகற்றுவதற்கு இராமனைச் சேட்படுத்தி வனஞ்செறிப்பதன் அவசியமும் கைகேயி கருதியது பிழையெனக்கொள்ளுதற்கு இடமில்லாமை தெளிவாகும்.


பகுதி : 10 குரிசிலர் நாட்டிற் கொடையுரிமை கோடல் வரன்முறைவந்த வழக்கறமாகும்

இனி, கொடுத்துமுடிந்த அரசுரிமையைக் கொடையறங் கொன்று வாய்மையும் பொய்த்து மீண்டும் எடுத்துக் கொள்ளமுயன்ற குற்றம் வேந்தன் மேலது எனும் உண்மை வரலாறுணர்ந்தபின்னும், சுல்கசீதனம் எனும் பெண்பரிசமாக நாட்டைத் தரத் தசரதனுக்கு உரிமை கிடையாது; அதனால் முதற்பிறந்த இராமனே அரசுக்கு உரியன்; கைகயன்மாது பரதனுக்கு அதைக்கேட்டு வாங்கியதே தவறாகும் என வாதிப்பரும் சிலர் உளர். பண்டிதர் பெரும்பாலும் இவ் வழி வழக்கிட அஞ்சுவர். தொல்லைமிருதி களும் தற்கால வழக்கறமும் எல்லைக்கண்டே மென்று இறுமாப்பார் சில நீதிமன்ற ஏதவாதிகளே இவ்வழக்கு உரைக்கவல்லார். இவ்வழக்கிடுவார் கைகேயியைக் கொடியளாக்கும் முயற்சியின் பயனளக்க ஈண்டு இடம் வேண்டேன். தசரதன் புகழோம்பத் தக்கவழக்கு இதுவெனத் தருக்கும் இவர் தம்வழக்கால் தசரதனைத் தலைநின்ற தவறுடையனாக்கும் தம்தவறு தெரியாமை தெரிவிப்பதே என்கடமையாகும். நாடளிக்கும் உரிமை நிருபர்க் குண்மை சிறிது நிற்க. அயோத்திநாடாண்ட தசரதசக்கரவர்த்தி வேத்தியலறவித்தகனும் தலைநின்ற வாய்மையாளனுமாம் என்பது இவர்கொள்கையாகும். தசரதன் மணப்பரிச மாகத் தன்நாட்டைக் கைகேயிக்குத் தந்ததாக வடமொழிப் பொய்யில் புலவரே கூறியிருக்கிறார். இனி அதை மறுக்க வழியில்லை. மனைவிக்கு மன்னவன் வளநாடு வழங்கும் போது தனக்கு அதிற் கொடையுரிமை கிடையாமை தெரிந்தே தந்தனனா? அறியாது அளித் தனனா? பராதீன பாத்தியமின்மையோராது கொடுத் திருப்பின் அரசியலற மறியா மடமைக்கு ஆளாவன். கொடையுரிமையின்மை தெளிந்து வைத்தே கொடுத்தனனேல், தெரிந்து அறந்திறம்புந் தீயனாவதோடு, பேதைப் பெண்பரிசத்தைக் குடிலத்தால் வஞ்சித்த கள்வனும் ஆவன். வேந்தர்க்கு நாட்டில் ஆட்சியியலன்றி அளிக்கும் உரிமையின்றேல், தசரதன் முதலில் மணப் பரிசமாகத் தந்ததோடமையாது மீட்டும் வரமாகக் கேட்ட மனைவிக்கு மண்ணேகொள்நீ என்றும், ஈந்தேன் ஈந்தேன் இவ்வரம் என்றும் தருதற்கு இசைவது அறமும் அழகும் ஆமோ? கொடையுரிமை கிடையாதபொருளை வரையாது வழங்குங் குரிசிலின் வள்ளன்மையைக் கொண்டாடுவது என்னோ?

கொற்றவர்க்குத் தம் நாட்டிற் கொடை வரைவின்மை தொன்றுதொட்டு உலகறியுமுண்மையாகும். நாடறியும் இப்பழவழக்கை இராமனுக்கு உரிமை யுண்டு பண்ணக் கைகேயியை வைதுவக்கும் சில நவீன நாகரிக நீதி வாதிகள் ஆசங்கிப்பதால், அறம் அறிவு ஆட்சியாதி அடிப்பட்ட அளவை களால் அவ்வுண்மையையும் சிறிது ஆராயப்புகுவாம். வேதமும் நீதியும் வேத்தியலுரிமையை வேலிகோலி அளவிட்டறுக்க யாண்டும் கண்டிலம். முற்றுரிய முடிமன்னராட்சிக்குத் தேவகோபமும் பகைமன்னர் பயமுமின்றி எல்லையில்லை. வரைவுரிமை அரசாட்சி நீர்மைக்கே பொருந்தாததாம். அரசனாணையால் மட்டுமே வழக்கறமனைத்தும் ஆக்கவும் அளிக்கவும் அழிக்கவும் படுவதாகும். அறங்களெல்லாம் வேந்தராட்சியின் கீழ் வரையறுக்கப்பட்டு வழங்கும். அனைத்தறமும் ஆக்கவும் அழிக்கவும்வல்ல கொற்றவர் முற்றுரிமைக்கு அளவு கட்டவல்லார் யார்? கோவேந்தர் ஆட்சியுரிமை, அதனியல்பாலும் வரைவின்மையாலும் அவர் குடியறத்திற்கு அதீதமாகும். குடிவழக்கெல்லாம் கோமகன் கோலால் நிறுவப்படும். குரிசிலர் கொடையுரிமையை வரையறுத்து வற்புறுத்த வல்லார்யார் நிறுவுமதிகாரியற்றவிடத்து வழக்கற மில்லையாகும். குடி வழக்குரிமையறமெல்லாம் கோமன்னராணை தரும் எல்லைக்குட்படும். கொற்றவர் ஆட்சியறமோ எல்லையற்ற முற்றுரிமைப்பாற்றாம். மன்னறம் வகுக்கும் மனுநூல் ஏழாமதிகாரம் முழுவதிலும் வேந்தர்க்குக் கொடையுரிமை வரையறுக்கப்படும் குறிப்பும் இல்லை; இதுமட்டுமோ? எல்லையற்ற கொடையுரிமை சுட்டவும்படுகின்றது. முற்றுரிமையற்ற ஆட்சியும் ஆதிக்கமும் கொற்றர் கொள்வதில்லை. கொடையுரிமையே ஆட்சிக்கு அறிகுறியாகும். குறையுரிமை ஒருகாற் சிற்றரசர்க்காவ தன்றி மற்றக் கொற்றவர்க் காவதுமில்லை; அவர் கொள்வது மில்லை.

கேவலம் குடிவழக்கிலுங்கூட நமது நாட்டின் தென்பகுதியில் மீதாட்சர நூல்விதியே முதலறமாக் கொள்வார்க்கு, தாவரங்களிற் கொடையுரிமை பொதுக் குடும்பத்தாருக்கு மட்டும் சிறிது எல்லையறுக்கப்பட்டுள்ளது. இதிலும் கொடையுரிமை முழுதும் கடியப்படவில்லை. அறவே பராதீன பாத்தியமற்றவிடத்து ஆதிக்கமும் ஆட்சியும் இலதாகும். உடைமை யாட்சிக்குக் கொடையுரிமை, அடிப்படையாகும். வரம்பிகந்த கொடையுரிமை குடிகளிற் சிலசமயம் சிலருக்குச் சில இடங்களில் மறுக்கப் படுகின்றதன்றி, மற்றையிடங் காலங்களில் வரைவின்றி வழங்கப்படும். இத்தென்னாட்டில் இடையெழுந்த மீதாட்சரநூல் கூறும் கொடைவரம்பும் கொடைப்பொருளிற் சமவுரிமையுடைய பிறர்நலம் பேணும் அளவிற்றேயாகும். பிறந்த உரிமையடையப் பிறர் இல்லாதபோது தனியுடையார் தம்பொருளைத் தாம் விரும்பியாங்குத் தரும் உரிமை முழுதுடையார் என்பதை மீதாட்சரமும் மறுக்கவில்லை.

வழக்கறம் வகுக்கவந்த மனுவாதியற நூல்களுள், யாக்ஞ வல்கியர் தருமசூத்திரநூல் ஒன்றாம். முதலில் அதன் வழக்கறப் பகுதி வேத்தியலறம் விளக்கிற்றில்லையென்பதும், அதனால் அதன் ஆணை குடிகளுக்கன்றி வேந்தர்க்கு விதியா மாறில்லை யென்பதும் மறக்கற்பாற்றன்றாம். இனி, இத்தரும வழக்கு விதிநூலுக்கு உரைகண்டார் பலராவர். அவருள், விக்ஞா னேசுவர் சுமார் 800 ஆண்டுகளுக்குமுன் செய்த விருத்தியே மீதாட்சரமாகும். இவ்வுரைவழிநூலில், குடிகளிற் பொதுக் குடும்பத்தாரின் கொடையுரிமை யொன்றுக்கே எல்லை குறிக்கப் பட்டுள்ளது. இதன் முதனூலுக்கு உரைவகுத்த சீமுதவாகனர் முதலான பிற அறநூலுடையார், உடையவருக்கு உடைமைப் பொருள் எதிலும் எவ்வித எல்லையுமற்ற முழுக் கொடையுரிமை யுண்மையை வற்புறுத்திவைத்துள்ளார். பாரதநாட்டின் வடபகுதிகளில் மீதாட்சரம்மதிக்கப்படாமல், சீமூதவாகனரின் தாயபாகம் அன்ன பிற அறநூல்களே பேணப்படுகின்றன. அவைபேணுவோர் இன்றளவும் தம் பொருளில் வரம்பெற்ற முழுக்கொடைமுற்றுரிமை கொண்டாடி வரு கின்றனர். ஆகவே முதனூலாம் யாக்ஞவல்கியர் அறநூலில் ஒருதலையாக் கொடையுரிமை குடிகளுக்குமே மறுக்கப்படவில்லையென்பது தெளியக் கிடக்கின்றது. கி.பி. பதினோராம் நூற்றாண்டில் எழுந்து இன்றளவும் நாடுமுழுதும் அங்கீகரிக்கப்படாமலிருக்கும் மீதாட்சரவிதி கொண்டு எப்படி இரண்டாமூழியில் ஆண்ட கொற்றவன் தசரதன் கொடையறத்தை மதிக்க லாகும். ஏறக்குறைய எண்ணூறாண்டுகளுக்கு முன் எழுதப்பட்ட வழியுரை நூலான மீதாட்சரமொன்றொழிய முந்திய அற நூலனைத்தும் கேவலம் குடிகளுக்குமே கொடையுரிமை குறைக்காதபோது, பலவூழிகளுக்கு முன் கொற்ற இறைமை முற்றிச் சிறந்த குரிசிலான தசரதனுக்கு அவன் தனியுடைமைத் தன் நாட்டில் பராதீனபாத்தியம் இல்லாமை சொல்ல ஒத்தேதேனும் உண்டோ?

இனி, இடையெழுந்த மீதாட்சரக் குடிவழக்கற நூல் விதியுங்கூடத் தசரதன் சுல்கக் கொடையைக் கடியும் வழியில்லை. ஒரு பொருளிற் சரியுரிமையுடையார் பலருளரேல் மட்டும் மீதாட்சரவிதி ஒத்தவுரிமை யுடையார் பலருள் ஒருவருக்குத் தனிக்கொடை முற்றுரிமையை மறுக் கின்றது. கசயுரிமையுடைய தாயத்தார் பிறவாமுன்னும், பிறந்து இறந்த பின்னும் தனியுடையார் தம்பொருளெதனையும் யாருக்கும் தடையின்றித் தரற்குரியா ரென்பதை விக்ஞானேசுவரருங்கூட மறுத்திலர். மீதாட்சர விதிப்படிக்குங் கூட, பிதிரார்சிதத்தாவரத்தானம் பெற்றவர்க்கெதிராகக் கொடைப் பொருளிற் கொடுத்த காலத்திற் கருப்பத்தும் உருப்பட்டிராத பின் பிறந்த சந்ததிக்கும் தாயத்தார்க்கும் எவ்வித உரிமையும் சிந்திப்பதில்லை. விவாக காலத்தில் வேந்தனான தசரதன் மணமகளான கைகேயிக்குத் தனியாட்சிக் குரிய தன் அயோத்தியரசைச் சுல்கச் சீதனமாக அறமுறையிற் கொடுத்திருக்க அதற்கு நெடும்பல்லாண்டு நிறைந்து கழிந்தபிறகு பிறந்த இராமனுக்கு அவ்வரசியலிற் பிறப்புரிமையேற்பட நியாயம் உண்டோ?

மேலும், நடுநின்று ஆராய்வார்க்குக் குடிக்குலவழக்கறம் குரிசிலர்க்காகாமை சிறிது சிந்திப்பின் இனிது விளங்கும். சாதாரணவழக்கில், தந்தை பொருளை மக்களும் சந்ததியற்றவிடத்துத் தாயத்தாரும் பகுந்தெடுப்பர். சோதரருக்குச் சொத்திற் சமபாகச் சரியுரிமை உண்டே? அரசியலில் அவ்வாறு பிரித்தாளக்கேட்க அறமேனும் ஆட்சியேனும் உண்டோ? பங்கு இல்லாது ஒருவன் ஆளும் கோவியற்றருமங்கொண்டு குடிக்குலத்து எவனும் சொத்தைத் தனிக்கொளக் கருதலாமோ? இன்னும் குடிவழக்கில் வற்புறுத்தப்பட்ட வேத்தியலுக் கொவ்வாத விதி பல காணுங்
கால், மாந்தர் தாயமுறையும் குலவழக்கறமும் மன்னவர்க்கேற்றி விபரீத வாதமெழுப்பி இடப்படலாமோ? கொற்றவர்க்குத் தம்நாடு முற்றுரிமையாகிக் கொடையுரிமையுட்பட நிறையாட்சிக்குரிய உடைமைப் பொருளாவது அறமன்றாயின், தசரதன் மனைவிக்குச் சுல்கமாகக் கொடுக்கத் துணிந்திரான்; கேகய மன்னனும் அதையேற்றுப் பெறற்கு இசைந் திரானன்றோ? பின்னும், தசரதனிருக்கை யில் இராமனுக்கு அதை அவன் கொடுக்க நினைத்தது என்னாம்? அரசனாவான் நாட்டை ஆண்டனு பவிப்பதன்றிக் கொடுக்க உரிமை யில்லானாயின் இராமனுக்கு அதை அவன்தான் கொடுக்கத்துணிவனோ? துணிந்த தன் விருப்பத்தை மன்னரும் மாசறக்கற்றோரும் கூடிய மகாசபையில் எடுத்துக் கூறுவனோ? கூறில் அதை யாரும் தராமல் அனைவரும் ஒருங்கே ஆமோதிப்பரா? மீட்டும் அவனே வரம் மறுக்க வழிகாணாது, பரதனுக்கு ஈந்தேன் ஈந்தேன் எனக் கொடுப்பனா? கொடுக்கும்படி கைகேயிதான் கேட்பாளா? செல்லா வீண் வரம் தேவி கேட்டு ஒல்லாக்கொடையா வேந்தனே வழங்கினும், சதுர்வேதமும் பிறவும் ஓதி நன்குணர்ந்த வசிட்ட முனிவன், கொடுத்தற்கு இரங்கி யேங்கும் மன்னனைக் கொடுக்கொணா அறஞ்சொல்லித் தேற்றாமல், வரமாக நாடுபெற்ற மாணாவுரையாள் தானேதரும் உன் புதல்வனான இராமனுக்கு அரசு என்ற மறுகு மன்னனுக்கு அமைதி சொல்லி, இராமனுக்கு நாடளித்து நின் கணவற்கு உயிரும் உதவி வசைதீர் என்று கோப்பெருந்தேவியிடம் குறையிரக்கக் காரணமென்னோ? மன்னன் மனதாரக் கொடுப்பினும் அது செல்லாதென்பதே அறத்துறையாமேல், வேந்தனும் முனிவனும் அதை விளக்கி இராமாபிடேகத்தை நடத்தாமல், வீணே கைகேயியைப் புகழ்ந்தும் இகழ்ந்தும் கெஞ்சியும் மிஞ்சியும் போற்றியும் தூற்றியும் பயன் காணாது அயர்ந்து மறுகி அலமருவரோ? எதுகொண்டும் இராமனுக்கு மகுடம் புனைவித்து ஒன்றும் வனமென் றுன்னா வண்ணம் செய்வதே தன் சிந்தை கவர்ந்த கவற்சியாக் கொண்டிருந்த தசரதனுக்கு எளிதில் அறமெடுத்தோதித் தெளிக்காமல், கையற வுற்று வசிட்டனும் வீணே வருந்துவானேன்? இன்னும் வசிட்டனே 1“வாள்வேந்தர், எந்தை (இராமன்) புகுதற் கிடையூ றுண்டாயதோ?. . . தெரிவி எமக்கென்றுரைத்த”போது, வேந்தன் (தசரதன்) பணியினால், கைகேயி மெய்ப்புதல்வன் பாந்தள் மிசைக்கிடந்த பார் (அயோத்தியரசு) அளிப்பானாயினான் என்று மட்டும் பரதனுரிமை யொல்லி, செல்லாக் கொடையால் நாடு பரதனுக் கெய்தாமை கூறாதுவிடுவானேன்? கேட்ட வேந்தரும் வேதமறிந்த விப்பிரரும் வேறு பிறரும் இராமாபிமானி களாயிருந்தும். கொற்றவனுக்கு நாட்டிற் கொடையுரிமையின்மை நினையாதது ஏனோ? மன்னனையும் மாற்றான்னையையும் மற்றும் பரதன்பாற் பரிவுடைய பிறரனைவரையும் கொன்று, விற்றிறமும் வீரமும் காட்டி, இராமனுக்கு நன்மௌலி சூட்டல்செய்யக் கருதிப் புகைந்து கனன்றுபொங்கும் ஆறாக்கனல் அழலுமனத்திலக்குவனும், தசரதனுக்குக் கொடையுரிமையின்மை தெரிந்திலனே போலும். தெரிவனேல் அவன் பெருவிருப்பத்தைத் தாதை காதகனாக விரும்பாமலே எளிதில் முடித்திருப்பனன்றோ? கோசலையும் இராமனும் கொடைமறாமல், தசரதன் கொடையாற் பரதனுக்கு அரசெய்தியதென்றே பேசுவானேன்? இரா மனிருக்க வரமாக நாட்டைத் தனக்கு மன்னனிடம் தன் தாய் கேட்டு வாங்கியதைத்தான் ஒவ்வாத தருமத்தின்தேவும் செம்மையின் ஆணியும் ஆன பரதனும், இராமன் கருத்தரிக்குமுன்னமே தந்தையின் பரிசக் கொடையால் தரணி தனதாயினதைத் தமயன்வாய்க் கேட்டபோது தந்தைக்குக் கொடை யுரிமையின்மை கருதி அதை மாறாதிருப்பனோ? இன்னும் நாட்டில் நிருபருக்குக் கொடையுரிமையின்றாயின், இராகவன் பரதனிடம் அறத் துறையில் அரசு நின்னதே என்னலும், பன்னரும் பெரும் புகழ்ப் பரதன் அரசு என்னதாயின் யான் இன்று (நினக்குத்) தந்தனன் என விரைந்து தந்ததும், தந்ததைப்பெற்றுக் கோசலை மைந்தன் கோசலநாடுடைவள்ளலானதும் எப்படியோ? இவ்வாறு தசரதனும் கேகயனும் இராமன் பட்டாபிடேகத்துக்கு அழைக்கப்பட்டுவந்த வேற்று வேந்தரும் பிறமாந்தரும் கோசலையும் கைகேயியும் இலக்குவனும் இராமனும் பரதனும் வசிட்ட முனியும் பரிசுத்தர் சித்தார்த்தரும் மற்ற மாந்தரும் வடமொழி வான்மீகரும் தென்தமிழ்க் கம்பரும் மனுவாதி அறநூலுடையவருமே அறியாத இவ்வழக்கைத் தற்கால நாவலர் சிலர் கண்டெடுத்துக் கொண்டாடுவது புதுமையே.

இவ்வாறு அறநூலும் அறிவும் மன்னர்க்குத் தம் நாட்டில் முழுக்கொடை முற்றுரிமையுண்மையை விளக்குவதோடு, தசரதனுக்கு முன்னும்பின்னும் பாரதநாட்டில் ஆரியமன்னர் கையாண்ட ஆட்சிமுறை வரலாறு பலவும் அதனையே வலியுறுத்தக் காண்பாம். யயாதி மகாராசனுக்குப் பட்டமகிசியால் இருபெருங்குமரர் பிறந்திருக்கவும், அவர் பிறந்த பிறகு கோத்தேவியின் சேடிபாற் கந்தருவமணத்தால் தனக்குப் பிறந்த பூருவுக்கு வேத்தியற்சின்னமான முடியும் மாலையும் முத்தவெண் கவிகையும் முரசம் தந்து, படியும் (=நாடும்) வழங்கி னதான பாரதக் கதையும் அறிவோம்.

நளனும் தருமனும் வளநாட்டையே பணயம்வைத்துச் சூதாடித் தோற்றிட, வென்றோர் அதனைப் பெற்று முறைசெய்த வரலாறும் உணர்வோம். தேசத்தைச் சூதிற் பணயம் வைக்கச் சுதந்திரம் உள்ளபோது, மணவறையிற் சுல்க அறமுறையில் நாடளிக்கமட்டுமா மன்னருக்கு உரிமையில்லாதுபோகும்? சிறையில்வைத்தவளை விட்டு இராவணன் அபயம்புகின் அவனுக்கு அளிப்பதற்குக் கோசலநாடுடைய வள்ளல், இன்று போய் நாளைவா என நல்கினன் என்று சுட்டிய குறிப்பாலும், உலகளிக்கும் நீரினால் தந்தையும் கொடியன், பாரகமுடையவன் ஒரு மகற் கெனவே கொடுத்த பேரரசு, அரசு நின்னதே ஆள்க, அரசுயான் இன்று (இராமனாகிய உனக்குத்) தந்தனன்”, ஈந்தேன் ஈந்தேன்”, (பரதனுக்காக) மண்ணே கொள்நீ என்ற பல வெளிப்படைகளாலும் நாடுடைய நிருபர்க்கு அதனைநல்கும் உரிமையுண்மையைக் கம்பரும் விளக்குகின்றார். அரசர்கள் தங்கள் நாட்டை மூத்தகுமாரனிடம் கொடுப்பதும் அல்லது அவனைவிட நல்லவனாயிருக்கும் இளைய புத்திரனுக்குக் கொடுப்பதும். . . நியாயம் கெடாது அரசியல் நிலைபெறுவதற்கே”2 என்ற வான்மீகர்வாக்கியமும், பிள்ளைகளுக்கு மீதாட்சரக்குடி வழக்கிற்கண்ட பிறப்புரிமை, அரசியலில் யாதும் இன்மையையும், கொற்றவர்க்குத் தம் நாட்டில் முழுக்கொடை முற்றுரிமை யுண்மையையும் விசதமாக்கும். எனக்கு அரசு கொடுப்பதற்காகவே இங்கு அவன் வருகின்றான். உனக்கு அரசைக் கொடுக்கும்படி சொன்னாலும் உடனே கொடுக்க இசைவானன்றி வேறுரையான் என்று இராமன் காடுபோந்த பரதனைச் சந்தேகித்த இளைய வனுக்குப் பரதனியல்பு கூறும் இவான்மீகர் வாக்கியங்களும் குரிசிலர்க்குத் தம்நாட்டிற் கொடை முற்றுரிமை யுடைமையைக் காட்டுமெனக் கூறவும் வேண்டுமோ?

மாவலிச்சக்கரவர்த்தியிடம் வாமனர் அவனுலகை வஞ்சித்துப் பெற்றுப் பின்பு அவனைப் புறம்போக்கிய கதை அறியாதார் இருப்பது அருமை. வாமனர்க்கு மாவலி மண்வழங்கும்போது, அவனுக்கு நமுசி யென்ற வயதுவந்த மகனொருவன் இருந்தனன் என்றும், அவன் இருந்தும் அவன் பிறப்புரிமையால் மாவலிக்கு நாட்டிற் கொடையுரிமை குறையவில்லையென்றும் பெரியாழ்வார் திருமொழியால்1 விளக்கமாகிறது. அன்றியும், நீதிசாத்திர பாரங்கதரும் மாவலியின் குலகுருவுமான சுக்கிராசாரியர், வஞ்சவேடமுடைய வாமனனுக்கு மண்வழங்காமல் மறுக்கும் படி தூண்டியதன்றி, மகனிருக்கத் தந்தைக்கு நாட்டிற் கொடையுரிமை யின்றென்று எடுத்துரையாமையும் ஈண்டுக் கவனிக்கத் தக்கது. மனமுவந்து தரப்பெற்றவருக்கே நாட்டிலுரிமை கிடையாதாயின், வஞ்சித்து வாங்கிய மாவலிதேசம் வாமனர்க்கு ஆவதுண்டோ? இறைவன் அறமறந்தேற்றான் போலும்.

மனுகுலத்தில் தசரதனுக்குமுன் ஆண்ட அரிச்சந்திரன் விசுவாமித்திர முனி விரும்பியபடி தனது அயோத்திநாடு முழுதையுமே தத்தம் செய்தான். கொடுக்கும்போது அவனுக்கு லோகிதாசன் என்னும் கோமகனும் இருந்தான். கொடுத்தவன் குலகுருவும் முனிபுங்கவனுமான வசிட்டன் உடனிருந்தும் அக்கொடை அறத்தாறன்றெனத் தடுத்தானில்லை. கொடைவிரும்பிப் பெற்றவனும் அறமறியாக் கயவனில்லை. வேதவிரதங்களில் தூயதுறை போய தவமுனியான விசுவாமித்திரன் மகன் இருக்கவும் மன்னனிடம் கொடையுரிமையின்றேல் நாட்டைக்கேட்டு வாங்குவனா? வாங்கியபின் கொடுத்த வேந்தனோடு குற்றமற்ற அவன் மகனையும் நாடகற்ற நினைப்பனா?

இவை பலவாற்றானும் வேந்தருக்குத் தம்தேயத்தில். முற்றுரிமை யுண்டென்பதும், அவர்மக்களுக்குப் பிறப்பால் தந்தையர்நாட்டில் அவர் காலத்தில் யாதோருரிமையும் ஏற்படுவதில்லையென்பதும், தம் மக்களில் முதற் பிறந்தா ரெனும் முறைகருதாமல் தாம் விரும்பும் யார்க்கேனும் புதல்வரனைவரையும் விலக்கி ஏதிலர்க்கேனும் தந்தையரசர் தம்நாட்டைத் தருவது ஆரியபூமியில் அறமும் ஆன்ற வழக்கும் உடைத்தென்பதும் விளக்கமாகும். இப்படியிருக்க, இராமன் பிறக்க நீண்ட பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே மணப்பரிசமாகத் தசரதன் கைகேயிக்குக் கொடுத்தது செல்லாதென்றும், இராமனுக்குப் பிறப்பால் அரசுரிமை எய்திற்றென்றும் வாதிக்கவருபவர் மாற்றம் அவர் வாய்வன்மை குறிப்பதன்றி வழக்கற மாகாமை இனி விரிக்கவேண்டுவதன்றே.


பகுதி 11 : சில வினா - விடைகள்

இவ்வாராய்ச்சி இராமனின் தெய்வப்புனிதக் குணத்துக்குப் பழுதும் அவதாரமகிமைக்குக் குறைவும் உண்டு பண்ணலாமென்றஞ்சி அகற்றுவார், இதன் உண்மைப் பயன்அறியாராவர். இராமன் மனிதவுருவெடுத்த கடவுளா? கடவுட்பண்பமைந்த மனிதனா? என்ற ஆராய்ச்சி ஈண்டு எழுதல் இல்லை. கடவுளவதாரமாக இராமனைக் காண்பார் யாவரும் இவ்வாராய்ச்சி அவன் தெய்வத்தன்மைக்கு எவ் விதபங்கமும் பண்ணகிலாததோடு அவன் குணப்பெருமையை அளக்கப் பெருந்துணையுமாகும் என்று அறியக்கடவர். பெற்றோர் சொற்போற்றல், உடன்பிறந்தோரைப் பேணல், மணந்த ஒரு மனைவியையன்றி வேறு மகளிரை மனங் கொள்ளாமை, தஞ்சம் புகுந்தவரை அஞ்சலென்றளித்தல், இன்னோரன்ன தகைசான்ற நற்குணங்களைக் கண்ணனைப்போலச் சொல்லளவிற் காட்டாமல் வாழ்க்கை யால் வலியுறுத்தும் பெருமைத்தாம் இராமகதை. இவற்றுள் மாற்றன்னையென்னும் வேற்றுமை யுணராமல், தந்தையொடு தாய் சொற்பேணிப்பரதனைப் பாராட்டித் தழுவி மகிழ்ந்த இராமனின் செப்பருங்குணச் செவ்வியையும், பங்கமில் குணத்துப் பரதன் பண்பையும் இவ்வாராய்ச்சியிற் கண்ட வுண்மையே இனிது விளக்குவதாகும். அரசன் பரிசக் கொடையால் அயோத்தி பரதனதாயவுண்மை வெளிப்படாதவரை, பரதனும் இராமனுமாகிய இருவரின் பரபரக் காதலின் நெருக்கமும் பெருக்கமும் பாதிக்குமேல் விளக்கமற்று மங்கி மாசுபடும். பிறப்பால் முற்பிறந்தவனுக்கேயமைவது அரசெனவும், தனக்கு உரிமை யில்லாததைத் தாய் தவறாகக் கவர்ந்து தருவதாகவுமே கருதும் பரதன், கொள்ளா உலகப்பழிக்கு அஞ்சி, தான் ஏற்கவொல்லாமல் தமயனுக்குத் தருவதில் அவனுக்குப் பெருமையுண்டோ? சுல்கச் சீதனக்கொடையால் ஆன்ற அரசற முறையிற் றனதேயாம் அயோத்தி யெனப் பரதன் அறிந்தபிறகு, தாதை தந்த வரத்தை மறுத்துத் தான் அரசேற்கத் தாழ்ந்த தமையன் தடையைத் தன் காதல்வெள்ளத்தால் உடைத்துவென்று தன்னுடைமை தான்தரும் தகவுரைத்து, முதலில் வாங்கவெறுத்த தமையனை விரும்பிக் கொள்ளுமாறு இணக்கி, உரிமையற்ற இராமனை அரசனாக்கத் தன் அறத்தரசுரிமையை வலியத்தந்து, அவனுக்குப் பணி செய்திருக்கும் வாழ்வுகந்ததன்றோ பரதன் ஆசற்ற பாசத்தை ஒளிரச்செய்யும். முன்னைய சுல்க வரலாறு அறியாமல், முதற்பிறந்த தனக்கே யுரியதென்று இருந்தபோதும், என்பின்னவன் பெற்ற செல்வம் அடியனேன் பெற்றதன்றோ என அக மகிழ்ச்சியால் அப்பொழுதலர்ந்த செந்தாமரையினை வென்ற தென முகமலர்ந்து தன் உடைமையைத் தம்பிக்கு விரும்பித் தந்த இராமனுக்குத் தனதளிக்கும் தகைமையற்றுத் தமையனதைத் தான் கொள வளரும் பழியஞ்சி அவன்பாற் சேர்ப்பிக்க விரும்பும் ஒரு பரதனையே தம்பியாக்கில் அப்பரதன் நின்னினும் நல்லன், நிறை குணத்தவன் என்றும்,” புண்ணியம் என்பதே அவனுயிர் என்றும், அன்னான் அருளுக்குக் கோடி இராமர் அருகாவரோ என்றும் கோசலை பரிசும் பரிசுடையனாவனோ? அன்னவன், எத்தாயர் வயிற்றினும் பின்பிறந்தார்களெல்லாம் ஒத்தாற் பரதன் பெரிதுத்தமனாவதுண்டோ? எனத் தம்முனைக் கொல்லிய வந்து நின்ற சுக்ரீவன் குணத்தை நினைந்து உளம் உளையும் இளையவனுக்கு இராமன் எடுத்துக்காட்டிப் புகழும் பெருமிதம் பெறுவதெங்கே? மேலும், சகோதர வாத்சல்யப் பெருமையை விளக்குவதும் இராமாவதார நோக்கத்தொன்றெனக் கொள்வோர், இராமன் ஒருவனே தனதளிக்குந் தகையன், பரதன் தனதல்லாத் தமையனதைத் தான் பறிக்க விரும்பாதவனேயாம்”, என்பரேல், அவதார நோக்கம் நன்கு நிறைவேறாமை காணக்கடவர். தமயன் தம்பிக்குக் காட்டத்தகும் தண்ணளியை, இராமன் சுல்க வுண்மை யறியாமலே பரதனுக்கு அரசுதர விரும்பியதால் நிறுவலானான். இதனால், சகோதரவாத்சல்யத்தில் தமயன்பாரம் ஒரு பாதியே விளக்கப்படும். தம்பி தமயனிடம் காட்டவல்ல பேராதரப் பெருமை விளங்குமாறில்லை. தன்னுடைமையான பேரரசைத் தமயனுக்குத் தான் உவந்தளித்த பரதன் மெய்க்காதற்கதையால் மட்டுமே அப்பாதியும் விசதமாகும். தனக்குரியதென நினைத்த தமயனும், பின் தன்னுடைமை யென்று அறிந்த தம்பியும், முறையே ஒருவன் மற்றவனுக்கு ஏத்தப்படும் வேத்தியல் வழங்க விரும்பிய மெய்தவ முழுவரலாறுங் கண்டபோதுதான், பிராதாக்கள் பரபரம் கொள்ளத்தகும் உண்மைக்காதலும், தனைமறந்து காதற் கடனாற்றும் அவர்பெருந்தகைமையும் ஒருங்கே விளங்குவதாகும். அப் பொழுதே அவதார நோக்கமும் பூர்த்தியாகும். தொல்லைச் சுல்க வரலாறு தானறிந்ததைப் பிறர்கூறா இடத்திற்றன்னலம் துறந்து மாற்றன்னை மகன் அறவுடைமையின் உண்மையை வெளிப்படுத்திப் பரதனையும் கைகேயியை யும் வீணே வசைவெள்ளம் நெடிது நீந்தியுழலாமற் கைகொடுத்துதவி மெய்ம்மைக்கரையேற்றுவித்த இராமன் பெருமை இவ்வரலாற்றால் வீறுபெறுமல்லாமல் வேறுவகை யுண்டோ?

இனி, வான்மீகர் விளக்கிய இவ்வுண்மையைக் கம்பர் விசதமாக்காமல் உய்த்துணரவைப்பானேன் என்பார். காலதேச வர்த்தமானங்களைக் கருதி வான்மீக வரலாறு பலவற்றையும் ஆங்காங்கே மறைத்தும் குறைத்தும் விரித்தும் திரித்தும் கதைத்துச்செல்லும் கம்பர் வழக்கு அறியாராவர். புழைநுழைந்த வாலி திரும்பவருமுன்னும், அவன் படுகொலையுண்டிறந்த பின்னும், கொழுநனைக் கொல்விக்குங் கொழுந்தனோடு புதுமணப் புன்தேறல் ஒக்கவுண்டு மதையினளாக வான்மீகி சொல்லும் தாரையைக் கம்பர் ஒப்பற்ற வாலியின் தப்பற்ற தாரமாகச் சித்திரித்துள்ளார். விருப்பு வெறுப்போராமல் வில்லிறுத்த ஏதிலனை வேட்ட வான்மீகர் சீதையைக், காதலிருவர் கருத்தொருமித்து ஆதரவு படாமன்றல் உகவாத் தமிழ் வழக்கறிந்த கம்பர், மிதிலைவரும் இராமனோடு கண்ணாற் கலந்து பருகியநோக்கின் ஒருவரையொருவர் ஈர்த்து இருவரும் மாறிப்புக்கு இதயமெய்தி உளத்தால் மணந்து மகிழச்செய்து வைத்தார். இன்னும், உடன் வனமழைத்துச்செல்ல உவந்திடாக் கணவன்றன்னைப் புடவைபோக்கி வேட்டியுடுத்திய பெண் என்று அறியாமல் சனகன் தன்னை அவனுக்குத் தானம் பண்ணியதாகக் காதலாற் பரிகசித்த வான்மீகர் சீதைவாய் மாற்றத்தை அறவே மறைத்து ஒதுக்கினர். மயிர்பிடித்திழுத்து இராவணன் மடியில் வைத்து எடுத்துச்சென்ற ஆரிய வேடக்கவியின் சீதைபடத்தை அழித்துத், தீண்டுவானெனில் சீதை மாண்டுதீர்வளென்றே அவள் இருந்த மண்ணொடும் கீழ்மையான் வன்மையால் கீண்டு கொண்டெழுந்தேகினா னாகப் புதுக்கியுள்ளார். பரதனுக்கு அரசு தந்த தாதையை வாதைகொண்டு பரதனைப் போர் தொலைத்து அவன் பற்றுடையாரனைவரையும் கொன்று இராமனுக்குத் தன் வலியால் முடிசூட்டப் போவதாக நெடுமொழி கூறிய இலக்குவனைக் கடியாமல் அவன் கருத்தைப் பேணிச் செவி கொடுக்கும்படி தன்மகனை வேண்டிய மறத்தாயான கோசலையின் படத்தையும்மாற்றி, அவனிகாவல் பரதனதாகுக, இவன் (இராமன்) … … இருங்கானிடைத் தவனிலாவகை காப்பென், தகைவிலாப் புவனிநாத (தசரத)ற் றொழுது எனப்போய் அலக்கணிடைக் கலக்கமுறா மதியுடையளாகப் பொறித்தவர், வான்மீகர் மறையாதுரைத்த தசரதன் தகவற்றபுரையுரை பலவற்றையும் போக்கினர். இப்படித் தமிழ்நாட்டிற் றங்காலத்தவர் ஒழுக்க வழக்கங்களையும் விருப்பு வெறுப்புக்களையும் ஓர்ந்து ஒப்புரவுவழுவாது உளக்கிடை யுணர்ந்து தம் கவியிற் கதைகளைத் தகவுநோக்கித் துணிந்து திரிக்கும் கம்பர், தம் காவியத்தை அரங்கநாதராலயத்தில் அரங்கேற்றலாயினர்.

தஞ்சையிற் கரந்தைத் தமிழ்ச்சங்கத்திற் சேதுமன்னர் தலைமையின் கீழ் இவ்வாராய்ச்சிபற்றி யான் பேசுங்கால், விஷமமாகச் சில வினாக்கள் எழுப்பி விடைபெற்று வம்புக்கு வழிகாணாத சிலர் யான் பின் தனியிருக்கையிற் செய்த வேண்டு கோளொன்றை ஈண்டுச் சுட்ட வேண்டுவது அவசியமாகும். இராமன்பாற் றவறுகாட்டினும் வைணவர் அதற்கு வருந்தார். தசரதனை அவர் தம் சமய சம்பிரதாயத்தில் தலைநின்ற பரமபாகவதர் பெருந்தகையாப் பேணுவர். அதனால், தசரதன் தவறுடையனாக ஆராய்ச்சியின் பயன் முடியலாகாது. ஆதலால் யாதானுமொரு யுக்திவாதத்தால் தசரதனைத் தவறற்றவன் எனத் தாங்களே காட்ட வல்லுநராகலான் அவ்விதம் செய்ய வேண்டும் என்று அவர் என்னைத் தூண்டமுயன்றனர். அறிவாற்றலை வெளிப்படுத்த வேண்டி உண்மைக்கு விலை மறுத்து எதுவும் யாண்டும் உரைத்து மகிழும் ஏதவாதிகளில் ஒருவனாக என்னைச் சேர்த்தெண்ணியவர் வஞ்சப்புகழ்ச்சி நயவாமல் உள்ளதை உள்ளபடியுரைக்கும் என்னியல்பு சொல்லி நான் விடைபெற்று விலகநேர்ந்தது. சமயசம்பந்த மாகவும் நிசம்பேச மிகக் கூசவேண்டாத இக்காலத்தியல்பு இதுவாயின், திருவரங்கப் பெருமாள் திருக்கோயிலில் ஆயிரமாண்டுகளுக்கு முன் தம்நூல் அரங்கேற்றவந்த கம்பர் வான்மீகர் வாக்கியமனைத்தையும் மாற்றாதுரைத்துத் தசரதன் தவறு கூறித் தம் தலையிழக்கத் துணிவது கவி மரபுக்கு அத்துணை அவசியமன்றென்பது சிறிது சிந்திக்கற்பாற்று. பிற இடங்களிற்போல ஈண்டுக் கம்பர் கதை வரலாற்றை அறவே மாற்றக் கருதிலர்; மாற்றின், தூயசிந்தைக் கைகேயி தெய்வக் கற்புப் பழுது படுமாதலால், கற்பிறந்த தாரையையே புனிதையாக்கும் புலவர் குறையா நிறையுடைய கோப்பெருந்தேவியின் புகழ்க் கொலைக்கு இசையாரன்றே. அதனால் உண்மையை ஒளியாது உரைத்துள்ளார். உரைக்குமிடத்து இடக்கரடக்கி, கேட்கும் வீரவைணவ தசரத பக்தர் உளம் உளையாவாறு வெச்சென்றுரையாமற் கார்ப்புச் சொல் ஓம்பி, அறியுநர் உண்மையறியுமாறு தசரதன் காதற்றவறும் கைகேயி கற்புமேம்படு காதலும் காட்டி, வான்மீகர் வாய்மையையும் போற்றிப்போந்தார்.

வான்மீகர் விசதமாக்கினும் கம்பர் விளக்காது விடுத்த வரலாற் றுண்மையை இப்போது வெளிப்படுத்துவானேன்? என்ற வினாவுக்கு விடையிறுக்குங்கடனை மறவேன். முதலில் நான் இதை வெளிப் படுத்தினவனில்லை. இராமனே தன் வாயால் இவ்வுண்மையைக் கூறி வைத்தான். தனியிருந்து பிறர் அறியாமற் பரதனுக்கு மட்டும் இதைச் சொன்னானில்லை. தருமத்தின்தேவான பரதனையும் தூயசிந்தைத் தெய்வக் கற்பினளான சிற்றன்னையையும் தகவின்றி உலகுதூறும் பழி வெள்ளக் குழிநின்றேற்றுவான் கருதிய நியாயமத் தனைக்கும் ஓர் நிலையமான இராமன், தானறிந்த உண்மையைத் தன்னைக் காணவந்த அரச வேலையும் துன்றுசெஞ்சடைத் தவரும் சுற்றமும் தன்றுணைத் தம்பிமார்களும் சென்று சூழ ஆண்டிருந்து”1 அறையலானான். தன் தந்தை புகழும் தன்னலமும் மறவாது பரதனை மட்டும் தெருட்டும் விருப்புடையனேல், இராமன் இதை அவனுக்குத் தனியிடத்திற் கூறியிருக்கலாமே? அறமும் தகவும் அறியாதவனா இராமன்? அற்றங் காணும்வரை தன் கருத்தைப் பிறர் அறியாமல் அடக்கவல்ல பெருந்திறலிவன் என்று வான்மீகர் இவன் குணம் கூறியுள்ளார்.1 தகவின்றித் தந்தை கோபத்தாற்றள்ளிய வசைவெள்ளத் தினின்று இவரைக் கரையேற்றுங் கருத்தாலன்றோ செம்மல் சதசிருந்து யாவரும் அறிய இவ்வரலாறு கூறி உண்மையை உலகறிய வெளிப்படுத்தியது. அதை மறைத்துக் கைகேயி பழிவளர்க்க விரும்புபவரே மங்கையர்க்கரசியின் மாசிலா நிறையறக்கொலைஞராவதோடு இராமன் பெருவிருப்பழித்து அவனபசாரத்துக்கும் ஆளாவர். இராமன் உளக்கிடை யறிந்தே கம்பரும் வான்மீகரைப்போல வெச்சென்றுரையாவிடினும், இவ் வுண்மையைக் கரவாது உரைத்துள்ளார். ஆடவர் பழிசுமந்தும் மடந்தையர் புகழ் பேணுவது ஆண்மையறமாம், அப்படி யிருக்கக் கைகேயி மெய்ப் புகழும் கற்பும் கொன்று தவறுடைய தசரதன் பொய்ப்புகழ் வளர்ப்பது ஏதங்கொண்டு ஊதியம்போகவிடும் பேதைமைப் பாலதேயாமன்றோ? கம்பர் அறவே மறைப்பினும் இவ்வுண்மை வெளிப்படுத்துங் கடமை காண்பதன்றோ தமிழ்மரபு? கம்பரும் கரவாது உரைத்துள்ள மெய்வரலாற்றைக் காலக் கொடுமையால் மறந்ததுமன்றி, உண்மையுணர் வூட்டுவாரை வெறுத்து வைது, ஆசில் கற்பறக் கைகேயி புகழையும் மாசுபடுத்தி மகிழ்வார்க்குக் கூறவரும் மாற்றம் இல்லை. உண்மையுணர விரும்புவோர்க்கே இவ் வாராய்ச்சி உதவுமல்லால், கொண்டதுவிடாக் கொள்கையர் நீதி கருதிலரா கலான் அவர்முன் வாதமெதுவும் பயன்தராது. புலவரும் இராமனும் புகன்றிலராயினும், பயன் பலர் நயவா ரெனினும், உண்மை யாவதை உரைப்பதே கடனெனக் கண்ணுதலார் முனும் கட்டுரைத்த தமிழ்மரபோம்பும் விருப்புடையேன், மெய் வெளிப்படுத்த வேறு துணை வேண்டேன். ஈண்டு, பொய்யாமொழி ஆரியப்புலவனோடு மெய்வழாத் தமிழ்ப் பாவலனும் உரைத்துப்போந்ததும் கற்பரசியின் மெய்ப்புகழோம்பும் நற்பயன் தருவது மான உண்மையை வலியுறுத்த ஆற்றலும் தகவும் போதாமைக்கே கவல்வ தல்லால், இயன்றவரை கண்டது உரைக்கப் பிறிதுபுகல் தேடுவேனல்லேன்.