சீத்தலை சாத்தனாரின் ”மணிமேகலை”
ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு
கௌசல்யா ஹார்ட்

The epic "Manimekalai"
by Seethalai Chathanar
Translated by Kausalya Hart
In unicode/utf-8 format





சீத்தலை சாத்தனாரின் ”மணிமேகலை”
ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு - கௌசல்யா ஹார்ட்

Source:
The epic "Manimekalai"
by Seethalai Chathanar
Translated by Kausalya Hart
----------

Introduction for Manimekalai, the Epic of Kūlavānihan Chathanar.

Even though the heroine of this story is Manimekalai, the epic includes the stories of many others: Sudhamathi, Gomukhi and her son in Chakravālakottam, Manimekalai and Deepathilahai, Āputhiran, Adirai, Kāyasandihai and Kānchanan, Punniyarājan, Kannagi, Māsāthuvan and others. The translation includes all the stories.

The epic is divided into thirty chapters, which I have divided into seven parts as follows:

The story of Manimekalai

At the beginning of the epic, the author Seethalai Chathanar praises the goddess Sambāpathi and describes how the Kaviri river came to the Chola country and how the city there was called Kaviripumpattinam. The rishi Agasthiya tells the king Todithol Chembian to celebrate a festival in Pukār for Indra, the king of the gods, and the king decides to celebrate the festival.

A drummer announces the festival and the people decorate their houses and Pukār. Many scholars of religion, literature, and orators come to Pukār.

Mādhavi, the mother of Manimekalai, goes to Indra’s festival without Manimekalai and Chitrāpathi, the mother of Mādhavi, sees that Manimekalai is not at the festival. She calls Vasanthamālai, a friend of Madhavi, and asks her to go and bring Mādhavi and Manimekalai. Mādhavi refuses to come to the festival.

When Manimekalai is stringing garlands she hears what Mādhavi tells about Kovalan and Kannagi, her father and mother, and is upset and sheds tears. Mādhavi tells Manimekalai to go to the flower garden and bring some new flowers. Sudhamathi and Manimekalai go to the flower garden.

The Chola prince Udayakumaran sees that his friend Ettikumaran is sad and asks him the reason. Ettikumaran tells the prince that he is upset to see Manimekalai as a bhikshuni. Udayakumaran tells Ettikumaran that he will go and bring Manimekalai in his chariot. When the prince approaches the garden where Manimekalai is picking flowers, Manimekalai hears the sound of the chariot and tells Sudhamathi that Vasanthamālai has told Mādhavi that Udayan is attracted to Manimekalai. Sudhamathi is worried and puts Manimekalai in the marble mandapam in the garden and locks her there. The prince Udayakumaran arrives and asks where Manimekalai is. Sudhamathi tells him that the beauty of the body does not last as the body becomes diseased and loses its beauty.

At that time Udayan sees Manimekalai through the walls of marble mandapam. Sudhamathi tells the prince the story of her and her father, how her father searched and begged to receive food, how the Jains did not want to help them but a Buddhist monk did give them the help they needed. Udayan continues to love Manimekalai and decides to go to Chitrāpathi and get her help.

At that time evening comes. The goddess Manimekalai appears and worships the Peedihai that is in the marble mandapam. Sudhamathi worships the goddess and asks her the reason for the name Chakkravālakkottam. The goddess tells all about Chakkravālakkottam to Sudhamathi.

After that the goddess takes Manimekalai to Manipallavam island and there Manimekalai sees a Buddha Peedihai and is told her previous birth. The goddess tells her that her husband in her last birth was Ragulan and he is the prince Udayakumaran in her present birth and that is why Manimekalai’s heart begins to love him.

Manimekalai meets Deepathilahai, the goddess of the island, and she tells Manimekalai about Āputhiran and the Amudhasurabhi, the pot that never runs out of food. She tells her that Āputhiran put the Amudhasurabhi in Gomukhi pond. They both go to the pond and the Amudhasurabhi comes into Manimekalai’s hands. Manimekalai also hears the story of Āputhiran from the Buddhist sage Aravana Adigal. Manimekalai feeds the poor and the hungry with the Amudhasurabhi.

Udayakumaran sees Manimekalai feeding the poor in the temple and tries to talk to her. Manimekalai wishes to avoid him and takes the form of the Apsaras Kāyasandihai who was living on the earth because of a curse. Kanchanan, Kāyasandihai husband, comes to meet his wife and sees Manimekalai feeding the poor after assuming the form of Kāyasandihai. Kanchanan thinks that his wife loves Udayakumaran and kills him.

After this the queen mother of the prince gives many troubles to Manimekalai because she blames Manimekalai for the death of her son. The queen imprisons her and Aravanar, Mādhavi and Sudhamathi come and release her.

Manimekalai meets Punniyarājan who was Āputhiran in his previous birth and they both go to Manipallavam where Punniyarājan finds out about his previous birth.

Manimekalai goes to Vanji city and sees the statue of her mother Kannagi and meets many religious scholars. Then she goes to Kanchi and hears about the Dharma from Aravanar. She performs tapas and lives as a Buddhist bhikshuni.

Manimekalai of Settalai Chathanar

Pathiham
பதிகம்

இளங்கதிர் ஞாயிறு எள்ளும் தோற்றத்து
விளங்குஒளி மேனி விரிசடை யாட்டி
பொன்திகழ் நெடுவரை உச்சித் தோன்றித்
தென்திசைப் பெயர்ந்தஇத் தீவத் தெய்வதம்
சாகைச் சம்பு தன்கீழ் நின்று
மாநில மடந்தைக்கு வருந்துயர் கேட்டு
வெந்திறல் அரக்கர்க்கு வெம்பகை நோற்ற
சம்பு என்பாள் சம்பா பதியினள்
செங்கதிர்ச் செல்வன் திருக்குலம் விளக்கும்
கஞ்ச வேட்கையில் காந்தமன் வேண்ட         00-10

அமர முனிவன் அகத்தியன் தனாது
கரகம் கவிழ்த்த காவிரிப் பாவை
செங்குணக்கு ஒழுகிய அச்சம்பா பதிஅயல்
பொங்குநீர்ப் பரப்பொடு பொருந்தித் தோன்ற,
ஆங்கு இனிது இருந்த அருந்தவ முதியோள்
ஓங்குநீர்ப் பாவையை உவந்துஎதிர் கொண்டு ஆங்கு
ஆணு விசும்பின் ஆகாய கங்கை
வேணவாத் தீர்த்த விளக்கே வாஎன,
பின்னிலை முனியாப் பெருந்தவன் கேட்டுஈங்கு
அன்னை கேள்இவ் அருந்தவ முதியோள         00-20

நின்னால் வணங்கும் தகைமையள் வணங்குஎனப
பாடல்சால் சிறப்பிற் பரதத்து ஓங்கிய
கோடாச் செங்கோல் சோழர்தம் குலக்கொடி
கோள்நிலை திரிந்து கோடை நீடினும
தான்நிலை திரியாத் தண்தமிழ்ப் பாவை
தொழுதனள் நிற்பஅத் தொல்மூ தாட்டி
கழுமிய உவகையில் கவான்கொண் டிருந்து
தெய்வக் கருவும் திசைமுகக் கருவும்
செம்மலர் முதியோன் செய்த அந்நாள்
என்பெயர்ப் படுத்தஇவ் விரும்பெயர் மூதூர்         00-30

நின்பெயர்ப் படுத்தேன் நீவா ழியஎன
இருபால் பெயரிய உருகெழு மூதூர்
ஒருநூறு வேள்வி உரவோன் தனக்குப
பெருவிழா அறைந்ததும், பெருகியது அலர்எனச
சிதைந்த நெஞ்சிற் சித்திரா பதிதான
வயந்த மாலையால் மாதவிக்கு உரைத்ததும்,
மணிமே கலைதான் மாமலர் கொய்ய
அணிமலர்ப் பூம்பொழில் அகவயின் சென்றதும
ஆங்குஅப் பூம்பொழில் அரசிளங் குமரனைப
பாங்கில் கண்டுஅவள் பளிக்கறை புக்கதும         00-40

பளிக்கறை புக்க பாவையைக் கண்டவன
துளக்குறு நெஞ்சில் துயரொடும் போயபின
மணிமே கலாதெய்வம் வந்துதோன் றியதும
மணிமே கலையைமணி பல்லவத்து உய்த்ததும்,
உவவன மருங்கின்அவ் வுரைசால் தெய்வதம
சுதமதி தன்னைத் துயில்எடுப் பியதூஉம
ஆங்குஅத் தீவகத்து ஆயிழை நல்லாள்
தான்துயில் உணர்ந்து தனித்துயர் உழந்ததும
உழந்தோள் ஆங்கண்ஓர் ஒளிமணிப் பீடிகைப
பழம்பிறப் பெல்லாம் பான்மையின் உணர்ந்ததும்,         00-50

உணர்ந்தோள் முன்னர் உயர்தெய்வம் தோன்ற
மனம்கவல் ஒழிகென மந்திரம் கொடுத்ததும
தீப திலகை செவ்வனம் தோன்ற
மாபெரும் பாத்திரம் மடக்கொடிக்கு அளித்ததும்,
பாத்திரம் பெற்ற பைந்தொடி தாயரோடு
யாப்புஉறு மாதவத்து அறவணர்த் தொழுததும்,
அறவண அடிகள் ஆபுத் திரன்திறம்,
நறுமலர்க் கோதைக்கு நன்கனம் உரைத்ததும,
அங்கைப் பாத்திரம் ஆபுத் திரன்திறம
சிந்தா தேவி கொடுத்த வண்ணமும         00-60

மற்றுஅப் பாத்திரம் மடக்கொடி ஏந்திப்
பிச்சைக்கு அவ்வூர்ப் பெருந்தெரு அடைந்ததும்,
பிச்சை ஏற்ற பெய்வளை கடிஞையில்
பத்தினிப் பெண்டிர் பாத்தூண் ஈத்ததும்,
காரிகை நல்லாள் காயசண் டிகைவயிற்று
ஆனைத் தீக்கெடுத்து அம்பலம் அடைந்ததும்,
அம்பலம் அடைந்தனள் ஆயிழை என்றே
கொங்குஅலர் நறுந்தார்க் கோமகன் சென்றதும்,
அம்பலம் அடைந்த அரசிளங் குமரன்முன         00-70

வஞ்ச விஞ்சையன் மகள்வடி வாகி
மறஞ்செய் வேலோன் வான்சிறைக் கோட்டம்,
அறம்செய் கோட்டம் ஆக்கிய வண்ணமும்,
காயசண் டிகைஎன விஞ்சைக் காஞ்சனன
ஆயிழை தன்னை அகலாது அணுகலும்,
வஞ்ச விஞ்சையன் மன்னவன் சிறுவனை
மைந்துஉடை வாளில் தப்பிய வண்ணமும்,
ஐஅரி உண்கண் அவன்துயர் பொறாஅள்
தெய்வக் கிளவியில் தெளிந்த வண்ணமும்,
அறைகழல் வேந்தன் ஆயிழை தன்னைச்         00-80

சிறைசெய் கென்றதும் சிறைவீடு செய்ததும்,
நறுமலர்க் கோதைக்கு நல்லறம் உரைத்துஆங்கு
ஆய்வளை ஆபுத் திரன்நாடு அடைந்ததும்
ஆங்குஅவன் தன்னோடு அணியிழை போகி
ஓங்கிய மணிபல் லவத்திடை உற்றதும்,
உற்றவள் ஆங்குஓர் உயர்ந்தவன் வடிவாய்ப்
பொன்கொடி வஞ்சியில் பொருந்திய வண்ணமும்,
நவைஅறு நன்பொருள் உரைமி னோஎனச்
சமயக் கணக்கர் தம்திறம் கேட்டதும்,
ஆங்குஅத் தாயரோடு அறவணர்த் தேர்ந்து
90 பூங்கொடி கச்சி மாநகர் புக்கதும்,         00-90

புக்கவள் கொண்ட பொய்உருக் களைந்து
மற்றவர் பாதம் வணங்கிய வண்ணமும்,
தவத்திறம் பூண்டு தருமம் கேட்டுப்
பவத்திறம் அறுகெனப் பாவை நோற்றதும்,
இளங்கோ வேந்தன் அருளிக் கேட்ப         00-95
வளங்கெழு கூல வாணிகன் சாத்தன்
மாவண் தமிழ்த்திறம் மணிமே கலைதுறவு
ஆறைம் பாட்டினுள் அறியவைத் தனன்என்.

பதிகம் முற்றிற்று.
-----

Praise of the goddess Sambapathi

The goddess Sambāpathi defeats the early morning sunlight
rising over the tall shining mountain in the Chola country.
She is red and rises from the mountain and stays there.
She is the enemy of the Rākshasas on the earth.
She protects the Chola country.

The story of Kāviri

King Kānthan of the Chola country asked the goddess Kāviri,
to come and make his lineage flourish.

Agastya’s pot was turned over by a crow
and its water flowed as the Kāviri river in the Chola country.

Sambāpathi, the goddess of the Chola country, saw Kāviri,
welcomed her and said,
“You are the Ganga of the sky.
You, light, came here for king Kānthan.”

Agastya told Kāviri,
“Mother, listen. You should worship the ancient Sambāpathi.”

Kāviri, the goddess of wonderful Tamil and of the Chola lineage,
never fails to flow in the land of Bharatham praised by poets.
She saw Sambāpathi and worshiped her. .

Sambāpathi, pleased to see Kāviri, said,
“I have named this city after you.
When Brahma created it he named it after me,
and so this city has two names, Champu and Kāvirippumpattinam.”

Kūlavānihan Chathanar, the author, recited the story of Manimekalai.

The story starts as the prince Udayakumaran saw Manimekalai
through the marble mandapam and loved her.

The story of Manimekalai and the Goddess Manimekalai

The goddess Manimekalai appeared to Manimekalai
and took her to Manipallavam island and left her there.
She also took Sudhamati to Manipallavam as she was sleeping.
Later the goddess woke up Sudhamati on the island
and took her to her home.
The goddess Manimekalai also took Manimekalai
to the island and left her alone there.
Manimekalai suffered alone on Manipallavam.
A shining Peedihai appeared before Manimekalai on the island
and told her previous births.
The goddess Manimekalai gave her three mantras on the island.
-----
The story of Amudhasurabhi

Deepathilahai, the goddess of Manipallavam, saw Manimekalai
and told her about the Amudhasurabhi.
Manimekalai and Deepathilahai went to Gomuki pond
and Manimekalai received from the pond
the Amudhasurabhi placed there by Āputhiran.
Then Manimekalai with the Amudhasurabhi came, saw her mothers
and went with them to see Aravanar Adigal.
------
Story of Āputhiran

Aravanar Adigal told Manimekalai the life of Āputhiran.
He said that Sindhādevi had come to Āputhiran
and given him a pot at the temple.

Manimekalai feeds the people

After that, Manimekalai took the pot and went to beg on the streets,
giving food to all chaste women and to Ādirai.
She gave food to Kāyasandihai who had been cursed by a sage.
Kāyasandihai’s hunger sickness was appeased
when she ate the food given to her by Manimekalai.
------
The story of Prince Udayakumaran and Kānchanan and the sad end of the prince

Prince Udayakumaran heard that Manimekalai
was in the temple and went there to see her.
There Manimekalai took the form of Kāyasandihai
and approached the prince because she did not want him to love her.
At that time Kānchanan, the husband of Kāyasandihai,
came from the sky to see his wife.
When he saw the prince and Manimekalai who had taken the form of Kāyasandihai,
he thought that the prince loved his wife and killed him.
The goddess told Kānchanan his mistake
and he went to his sky land feeling sad.

The queen, mother of the prince and Manimekalai

The king imprisoned Manimekalai,
and the queen released her and tried to harm her.
Manimekalai used the mantra given to her by the goddess Manimekalai
and escaped the harm that the queen intended.
When Mādhavi and Sudhamati asked Aravnar Adigal’s help to release Manimekalai,
he asked the queen to release her and she was released.
------
The story of the king Punniyarājan and Manimekalai

After that king Punniyarājan met Manimekalai
and she asked him to come to Manipallavam
where he could know his previous births.
Punniyarājan went to Manipallavam to see Manimekalai.
There the Peedihai told him his previous life.
After that Punniyarājan went to his country and ruled it.
After Punniyarājan left Manipallavam,
Manimekalai went to Vanji city
and listened to the philosophies of sages.

Manimekalai, the tapasvini

Then she went with her mothers to Kānji city
and they worshiped Aravanar Adigal
and he taught them dharma.
Then she became a ascetic.
.
Kūlavānihan Chathanar told in thirty chapters
the story of Manimekalai becoming a sage.
----------
Part. 1 Prince Udayakumaran and Manimekalai in the flower garden
1 விழா அறை காதை [ விழாஅறைந்த பாட்டு ]


உலகம் திரியா ஓங்குஉயர் விழுச்சீர்ப்
பலர்புகழ் மூதூர்ப் பண்புமேம் படீஇய
ஓங்குயர் மலயத்து அருந்தவன் உரைப்பத்
தூங்குஎயில் எறிந்த தொடித்தோள் செம்பியன்
விண்ணவர் தலைவனை வணங்கிமுன் நின்று
மண்ணகத்து என்தன் வான்பதி தன்னுள்
மேலோர் விழைய விழாக்கோள் எடுத்த
நால்ஏழ் நாளினும் நன்குஇனிது உறைகென
அமரர் தலைவன் ஆங்குஅது நேர்ந்தது
கவராக் கேள்வியோர் கடவார் ஆகலின்,         01-10

மெய்த்திறம் வழக்கு நன்பொருள் வீடுஎனும்,
இத்திறம் தத்தம் இயல்பினில் காட்டும்,
சமயக் கணக்கரும் தம்துறை போகிய
அமயக் கணக்கரும் அகலார் ஆகிக
கரந்துஉரு எய்திய கடவு ளாளரும்,
பரந்துஒருங்கு ஈண்டிய பாடை மாக்களும
ஐம்பெருங் குழுவும், எண்பேர் ஆயமும்
வந்துஒருங்கு குழீஇ வான்பதி தன்னுள்
கொடித்தேர்த் தானைக் கொற்றவன் துயரம்,
விடுத்த பூதம் விழாக்கோள் மறப்பின்         01-20

மடித்த செவ்வாய் வல்எயிறு இலங்க
இடிக்குரல் முழக்கத்து இடும்பை செய்திடும்
தொடுத்தபா சத்துத் தொல்பதி நரகரைப்
புடைத்துஉணும் பூதமும் பொருந்தா தாயிடும்
மாயிரு ஞாலத்து அரசுதலை ஈண்டும்
ஆயிரம் கண்ணோன் விழாக்கால் கொள்கென,
வச்சிரக் கோட்டத்து மணம்கெழு முரசம்
கச்சை யானைப் பிடர்த்தலை ஏற்றி
ஏற்றுஉரி போர்த்த இடியுறு முழக்கின்
கூற்றுக்கண் விளிக்கும் குருதி வேட்கை         01-30

முரசுகடிப் பிடூஉம் முதுக்குடிப் பிறந்தோன்
திருவிழை மூதூர் வாழ்கென்று ஏத்தி
வானமும் மாரி பொழிக மன்னவன்
கோள்நிலை திரியாக் கோலோன் ஆகுக
தீவகச் சாந்தி செய்தரு நல்நாள்
ஆயிரம் கண்ணோன் தன்னோடு ஆங்குஉள
நால்வேறு தேவரும் நலத்தகு சிறப்பில்
பால்வேறு தேவரும் இப்பதிப் படர்ந்து
மன்னன் கரிகால் வளவன் நீங்கியநாள்
இந்நகர் போல்வதுஓர் இயல்பினது ஆகிப்         01-40

பொன்னகர் வறிதாப் போதுவர் என்பது
தொல்நிலை உணர்ந்தோர் துணிபொருள் ஆதலின்,
தோரண வீதியும் தோம்அறு கோட்டியும்
பூரண கும்பமும் பொலம்பா லிகைகளும்
பாவை விளக்கும் பலவுடன் பரப்புமின்
காய்க்குலைக் கமுகும் வாழையும் வஞ்சியும்
பூக்கொடி வல்லியும் கரும்பும் நடுமின்
பத்தி வேதிகைப் பசும்பொன் தூணத்து
முத்துத் தாமம் முறையொடு நாற்றுமின
விழவுமலி மூதூர் வீதியும் மன்றமும்         01-50

பழமணல் மாற்றுமின் புதுமணல் பரப்புமின்
கதலிகைக் கொடியும் காழ்ஊன்று விலோதமும்
மதலை மாடமும் வாயிலும் சேர்த்துமின்
நுதல்விழி நாட்டத்து இறையோன் முதலாப்
பதிவாழ் சதுக்கத்துத் தெய்வம்ஈ றாக
வேறுவேறு சிறப்பின் வேறுவேறு செய்வினை
ஆறுஅறி மரபின் அறிந்தோர் செய்யுமின்
தண்மணல் பந்தரும் தாழ்தரு பொதியிலும்
புண்ணிய நல்உரை அறிவீர் பொருந்துமின்
ஒட்டிய சமயத்து உறுபொருள் வாதிகள்         01-60

பட்டிமண் டபத்துப் பாங்குஅறிந்து ஏறுமின்
பற்றா மாக்கள் தம்முடன் ஆயினும்
செற்றமும் கலாமும் செய்யாது அகலுமின்
வெண்மணல் குன்றமும் விரிபூஞ் சோலையும்
தண்மணல் துருத்தியும் தாழ்பூந் துறைகளும்
தேவரும் மக்களும் ஒத்துஉடன் திரிதரும்
நால்ஏழ் நாளினும் நன்குஅறிந் தீர்என்
ஒளிறுவாள் மறவரும் தேரும் மாவும்
களிறும் சூழ்தரக் கண்முரசு இயம்பிப்
பசியும் பிணியும் பகையும் நீங்கி         01-70
வசியும் வளனும் சுரக்கென வாழ்த்தி
அணிவிழா அறைந்தனன் அகநகர் மங்குஎன்.

1. விழாவறை காதை முற்றிற்று.
----------

Chapter 1. Indra’s festival


Ancient Pukār is famous
because its people never do wrong.

Agastya the sage of great tapas, praised by the whole world,
stayed on high Vindhya mountain.
He wished to make Pukār, the Chola city,
more famous than before by celebrating a festival for Indra.

He told the Chola king, Chembiyan Cheralāthan,
adorned with heroic bracelets,
the conquerer of his enemies and the destroyer of their forts,
to celebrate a festival for Indra the king of the gods.

The Chola king heard the words of Agastya
and decided to celebrate a festival on the earth
for Indra, the king of the gods.
He asked Indra to come to Pukār
and stay there for twenty-eight days
so the people could celebrate the festival for him.
Indra accepted and came. 01-010

The festival was filled with scholars of many shastras,
religious scholars preaching
the good ways of life and moksha,
philosophers arguing about religions,
astrologers telling people their future,
gods coming in disguise to see Indra’s festival,
speakers of many languages,
the five and eight members of the king’s cabinet,
and the ministers of the king.
All came to Pukār.

The guardian Bhudam of Pukār

The people of Pukār said,
“If our king, with his chariot and large army, 1-020
forgets to perform the festival for Indra
as the gods gather together in Pukār,
the guardian, the Bhudam of Pukār with a thunderous voice,
strong teeth and a pursed red mouth,
conquerer of the enemies of the Chola king,
will destroy the city
and there will be a famine in the country.
Therefore the king should erect a pillar for worship,
and perform the festival for the thousand-eyed Indra, the king of the gods,
as all the kings and gods are gathered in Pukār to celebrate.”

The drummer announces Indra’s festival

The drummer, born in an ancient drummer tribe
in the village of Vachirakkottam,
announced the festival in Pukār.

When his clan beat the drums
it sounded like thunder
or as if it were summoning blood-thirsty Yama. 01-030
He took the flower-adorned drum,
belted it securely on the back of an elephant
and began to beat it.

He announced,
“May our famous Pukār flourish and prosper.
May the rain pour three times a month.
May the king’s scepter
not be subject to the future decreed by the stars
when they do not foreshadow good for the country.
May this festival of lights for thousand-eyed Indra
begin on a good day.
May Indra, Agni, Varuna, Yama
and the other gods from the sky
gather in Pukār making heaven empty.
May Pukār look as it did on the day
when the emperor Karikālvalavan went to war.
May those who know how it was on that day
say that now it is just as it was then.” 01-040

The people decorate Pukār

The drummer proclaimed,
“O people, put out pots decorated with flowers and leaves,
golden pālikais, pāvai lamps and other auspicious things.
Plant kamuku trees with bunches of unripe fruits,
flowering plants, and banana and sugarcane trees.
Hang pearl garlands on the beautiful golden pillars.
Take away the old sand and spread fresh sand on the streets. 01-050
Decorate the halls of the ancient town
and fill them with festivals.
Decorate the porches and entrances
with banana leaves and strong-stalked vilotam plants.

The people worship the gods

O religious priests,
you know how to worship the gods
and celebrate the festivals and the ceremonies
for Shiva with an eye in his forehead
and for the other gods of Chadukkam.

The pattimandram and the scholars.

O teachers of wisdom,
go to cool groves filled with sand
and the potiyil mandram.
O philosophers of all religious sects,
go to the debates and join the disputations. 01-060
Do not fight—
if you are angry with people you do not like, leave that place.

At this festival time
when people wander for twenty eight days
with the gods on the white mounds of sand
and beautiful flowering ponds with sand-covered banks,
may hunger, sickness and enmity be destroyed
and may homes and wealth flourish!”

As the warriors with shining swords, chariots,
horses and elephants surrounded him,
the drummer praised all and beat the drum
and announced the beautiful festival of Indra in Pukār. 01-072
------------

2. ஊர் அலர் உரைத்த காதை [ ஊர் அலர் உரைத்த பாட்டு ]


நாவல் ஓங்கிய மாபெருந் தீவினுள்
காவல் தெய்வதம் தேவர்கோற்கு எடுத்த
தீவகச் சாந்தி செய்தரு நல்நாள்
மணிமே கலையொடு மாதவி வாராத்
தணியாத் துன்பம் தலைத்தலை மேல்வரச்
சித்திரா பதிதான் செல்லல்உற்று இரங்கித்
தத்துஅரி நெடுங்கண் தன்மகள் தோழி
வயந்த மாலையை வருகெனக் கூஉய்ப்
பயங்கெழு மாநகர் அலர்எடுத்து உரைஎன,
வயந்த மாலையும் மாதவி துறவிக்கு         02-10

அயர்ந்துமெய் வாடிய அழிவினள் ஆதலின்
மணிமே கலையொடு மாதவி இருந்த
அணிமலர் மண்டபத்து அகவயின் செலீஇ
ஆடிய சாயல் ஆயிழை மடந்தை
வாடிய மேனி கண்டுஉளம் வருந்திப்
பொன்நேர் அனையாய் புகுந்தது கேளாய்
உன்னோடு இவ்வூர் உற்றதுஒன்று உண்டுகொல்
வேத்தியல் பொதுஇயல் என்றுஇரு திறத்துக்
கூத்தும் பாட்டும் தூக்கும் துணிவும்
பண்ணியாழ்க் கரணமும் பாடைப் பாடலும்         02-20

தண்ணுமைக் கருவியும் தாழ்தீங் குழலும்
கந்துகக் கருத்து மடைநூல் செய்தியும்
சுந்தரச் சுண்ணமும் தூநீர் ஆடலும்
பாயல் பள்ளியும் பருவத்து ஒழுக்கமும்
காயக் கரணமும் கண்ணியது உணர்தலும்
கட்டுரை வகையும் கரந்துஉறை கணக்கும்
வட்டிகைச் செய்தியும் மலர்ஆய்ந்து தொடுத்தலும்
கோலம் கோடலும் கோவையின் கோப்பும்
காலக் கணிதமும் கலைகளின் துணிவும்
நாடக மகளிர்க்கு நன்கனம் வகுத்த         02-30

ஓவியச் செந்நூல் உரைநூல் கிடக்கையும்
கற்றுத் துறைபோகிய பொன்தொடி நங்கை
நல்தவம் புரிந்தது நாண்உடைத்து என்றே
அலகுஇல் மூதூர் ஆன்றவர் அல்லது
பலர்தொகுபு உரைக்கும் பண்புஇல் வாய்மொழி
நயம்பாடு இல்லை நாண்உடைத்து என்ற
வயந்த மாலைக்கு மாதவி உரைக்கும்:
காதலன் உற்ற கடுந்துயர் கேட்டுப்
போதல் செய்யா உயிரொடு நின்றே
பொன்கொடி மூதூர்ப் பொருள்உரை இழந்து         02-40

நல்தொடி நங்காய் நாணுத் துறந்தேன்
காதலர் இறப்பின் கனைஎரி பொத்தி
ஊதுஉலைக் குருகின் உயிர்த்துஅகத்து அடங்காது
இன்உயிர் ஈவர்; ஈயார் ஆயின்
நல்நீர்ப் பொய்கையின் நளிஎரி புகுவர்:
நளிஎரி புகாஅர் ஆயின் அன்பரோடு
உடன்உறை வாழ்க்கைக்கு நோற்றுஉடம்பு அடுவர்
பத்தினிப் பெண்டிர் பரப்புநீர் ஞாலத்து.
அத்திறத் தாளும் அல்லள்எம் ஆயிழை
கணவற்கு உற்ற கடுந்துயர் பொறாஅள்         02-50

மணமலி கூந்தல் சிறுபுறம் புதைப்பக்
கண்ணீர் ஆடிய கதிர்இள வனமுலை
திண்ணிதில் திருகித் தீஅழல் பொத்திக்
காவலன் பேர்ஊர் கனைஎரி ஊட்டிய
மாபெரும் பத்தினி மகள்மணி மேகலை
அருந்தவப் படுத்தல் அல்லது யாவதும்
திருந்தாச் செய்கைத் தீத்தொழில் படாஅள்
ஆங்ஙனம் அன்றியும் ஆயிழை கேளாய்
ஈங்குஇம் மாதவர் உறைவிடம் புகுந்தேன்
மறவணம் நீத்த மாசுஅறு கேள்வி         02-60

அறவண வடிகள் அடிமிசை வீழ்ந்து
மாபெருந் துன்பம் கொண்டுஉளம் மயங்கிக்
காதலன் உற்ற கடுந்துயர் கூறப்
பிறந்தோர் உறுவது பெருகிய துன்பம்
பிறவார் உறுவது பெரும்பேர் இன்பம்
பற்றின் வருவது முன்னது பின்னது
அற்றோர் உறுவது அறிகென்று அருளி
ஐவகைச் சீலத்து அமைதியும் காட்டி
உய்வகை இவைகொள்என்று உரவோன் அருளினன்
மைத்தடங் கண்ணார் தமக்கும்என் பயந்த         02-70

சித்திரா பதிக்கும் செப்பு நீஎன,
ஆங்குஅவள் உரைகேட்டு் அரும்பெறல் மாமணி
ஓங்குதிரைப் பெருங்கடல் வீழ்த்தோர் போன்று
மையல் நெஞ்சமொடு வயந்த மாலையும்
கையற்றுப் பெயர்ந்தனள் காரிகை திறத்துஎன்.         02-75

ஊர் அலர் உரைத்த முற்றிற்று.
---------

Chapter 2. The gossip of the town


Chitrāpathi, the dancer Mādhavi and Vasanthamālai

On the auspicious day
when the Deepagachandi festival was celebrated
for Indra, the king of the gods,
the people worshiped the gods and asked them to come
and make the world flourish.
Mādhavi did not come to the festival
bringing her daughter Manimekalai with her.

When Chitrāpathi, Mādhavi’s mother
saw that they did not come, she felt sad.
She called Vasanthamālai, a beautiful,
long-eyed friend of Mādhavi, 02-010
and said, “Go to Mādhavi
and tell her the gossip of this rich city.”

Mādhavi and Vasanthamālai.

Vasanthamālai was unhappy that Mādhavi
had become a renunciant and was worried about her.
She went to the beautiful mandapam blooming with flowers
where Mādhavi stayed and saw her wearing lovely ornaments.
Mādhavi looked sad and weak.
Vasanthamālai told her,
“You, beautiful as the goddess Lakshmi,
should listen to what I have to say.
It seems the people of this city do not like something that you did.

Mādhavi, the dancer

Mādhavi, you know various kinds of dance such as vettiyal and poduviyal,
you know how to sing
and perform the seven kinds of dance rhythms with your feet.
You can do chendukku and the other seven thukkus, clapping your hands.
You can perform many thālams,
play many songs on the yāz, 02-020
you know all the elements of dance and the abhinayams,
you can play the drum and the sweet flute,
and you know how to play with balls,
to cook, to take a bath with fragrant powder,
to swim in clean water and sleep without trouble.
You do everything according to the season,
and perform the sixty-four abhinayas.
You understand what other people think
and know how to converse on many things with them.
You know how to conceal things.
You can paint beautiful pictures,
pluck flowers to make garlands
and can adorn yourself according to what is needed
with strings of pearls and garlands.
You know astrology, all the other arts,
and the books that teach courtesans how to dance.
You know painting and can read books. 02-030

O Mādhavi adorned with golden bangles,
some elders and most people in the town say that you are an artist
and you know many things about dance,
yet you have become a tapasvini.
This is not good—it is shameful for you.”

Mādhavi listened to Vasanthamālai and replied,
“O friend with beautiful ornaments,
when I heard that my beloved Kovalan had died,
I did not die but still live.
I lost all my wealth and my modesty. 02-040
The people in the city do not respect me and speak badly of me.
When some women lose their lovers,
they cannot bear their loss and enter the fire.
Others do not do that but mortify themselves,
making their body grow thin
so they may reach their lovers soon.

But Kannagi adorned with precious ornaments
was not like one of those chaste women. 02-050
She could not bear the misfortune that happened to her husband.
As her tears fell on her breasts
she pinched off her breast, threw it down
and burned Madurai where the Pandiyan king
had falsely accused her beloved Kovalan,
believing the words of the goldsmith who had stolen the queen’s anklets.
Manimekalai is like a daughter to that wonderful chaste woman Kannagi.
The only thing that she could do was to become a bhikshuni.
She did not do any evil deeds
and could not live the life of a courtesan.
That is not all. Listen, O ornamented one,
I entered into the monastery of the faultless Aravanar Adigal,
worshiped his feet and told him 02-060
the sufferings of my beloved and how I suffered
because of what happened to him.

Aravanar Adigal said,
‘People, born in this world suffer because they desire to live in this world
but those not born in this world receive great joy
because they do not desire to live in this world.’
He told me of the peace that comes
when people do not commit the five sins—
lust, murder, drink, lying and stealing.
He gave me his grace and said,
‘Follow the path of having no desires.
That will give you peace.’”

Mādhavi told all this to Vasanthamālai 02-070
and asked her to go to her mother Chitrāpathi
and other women with eyes darkened by kohl
to tell about her life in the monastery.

Vasanthamālai listened to the words of Mādhavi
ornamented with precious jewels
and, feeling as if she were plunging into the ocean with roaring waves,
not knowing what to do,
she left that place with a sorrowful heart
and went to see Chitrāpathi. 02-075
-------------

3. மலர்வனம் புக்க காதை [ மலர்வனம்புக்க பாட்டு ]


வயந்த மாலைக்கு மாதவி உரைத்த
உயங்குநோய் வருத்தத்து உரைமுன் தோன்றி
மாமலர் நாற்றம் போல்மணி மேகலைக்கு
ஏது நிகழ்ச்சி எதிர்ந்துளது ஆதலின்
தந்தையும் தாயும் தாம்நனி உழந்த
வெந்துயர் இடும்பை செவியகம் வெதுப்பக்
காதல் நெஞ்சம் கலங்கிக் காரிகை
மாதர் செங்கண் வரிவனப்பு அழித்துப்
புலம்புநீர் உருட்டிப் பொதியவிழ் நறுமலர்
இலங்குஇதழ் மாலையை இட்டுநீ ராட்ட,         03-10

மாதவி மணிமே கலைமுகம் நோக்கித்
தாமரை தண்மதி சேர்ந்தது போலக்
காமர் செங்கையில் கண்ணீர் மாற்றித்
தூநீர் மாலை தூத்தகை இழந்தது
நிகர்மலர் நீயே கொணர்வாய் என்றலும்,
மதுமலர்க் குழலியொடு மாமலர் தொடுக்கும்
சுதமதி கேட்டுத் துயரொடும் கூறும்:
குரவர்க்கு உற்ற கொடுந்துயர் கேட்டுத்
தணியாத் துன்பம் தலைத்தலை எய்தும்
மணிமேக கலைதன் மதிமுகம் தன்னுள்         03-20

அணிதிகழ் நீலத்து ஆய்மலர் ஓட்டிய
கடைமணி உகுநீர் கண்டனன் ஆயின்
படையிட்டு நடுங்கும் காமன் பாவையை
ஆடவர் கண்டால் அகறலும் உண்டோ
பேடியர் அன்றோ பெற்றியின் நின்றிடின்
ஆங்ஙனம் அன்றியும் அணியிழை கேளாய்
ஈங்குஇந் நகரத்து யான்வருங் காரணம்:
பாரா வாரம் பல்வளம் பழுநிய
காராளர் சண்பையில் கௌசிகன் என்போன்
இருபிறப் பாளன் ஒருமகள் உள்ளேன்        03-30

ஒருதனி அஞ்சேன் ஓரா நெஞ்சமோடு
ஆரா மத்திடை அலர்கொய் வேன்தனை
மாருத வேகன்என் பான்ஓர் விஞ்சையன்
திருவிழை மூதூர் தேவர்கோற்கு எடுத்த
பெருவிழாக் காணும் பெற்றியின் வருவோன்
தாரன் மாலையன் தமனியப் பூணினன்
பாரோர் காணாப் பலர்தொழு படிமையன்
எடுத்தனன் என்கொணடு் எழுந்தனன் விசும்பில்
படுத்தனன் ஆங்குஅவன் பான்மையேன் ஆயினேன்
ஆங்குஅவன் ஈங்குஎனை அகன்றுகண் மாறி         03-40

நீங்கினன் தன்பதி நெட்டிடை ஆயினும்,
மணிப்பூங் கொம்பர் மணிமே கலைதான
தனித்துஅலர் கொய்யும் தகைமையள் அல்லள்
பன்மலர் அடுக்கிய நன்மரப் பந்தர
இலவந் திகையின் எயில்புறம் போகின்
உலக மன்னவன் உழையோர் ஆங்குஉளர்.
விண்ணவர் கோமான் விழாக்கொள் நல்நாள்
மண்ணவர் விழையார் வானவர் அல்லது
பாடுவண்டு இமிரா பல்மரம் யாவையும்
வாடா மாமலர் மாலைகள் தூக்கலின்         03-50

கைபெய் பாசத்துப் பூதம் காக்கும்என்று
உய்யா னத்திடை உணர்ந்தோர் செல்லார்.
வெங்கதிர் வெம்மையின் விரிசிறை இழந்த
சம்பாதி இருந்த சம்பாதி வனமும்.
தவாநீர்க் காவிரிப் பாவைதன் தாதை
கவேரன் ஆங்கு இருந்த கவேர வனமும்
மூப்புடை முதுமைய தாக்குஅணங்கு உடைய
மூப்புடை முதுமைய தாக்குஅணங்கு உடைய
அருளும் அன்பும் ஆர்உயிர் ஓம்பும்
ஒருபெரும் பூட்கையும் ஒழியா நோன்பின்         03-60

பகவனது ஆணையின் பல்மரம் பூக்கும்
உவவனம் என்பதுஒன்று உண்டு
விளிப்புஅறை போகாது மெய்புறத்து இடூஉம்
பளிக்கறை மண்டபம் உண்டுஅதன் உள்ளது
தூநிற மாமணிச் சுடரொளி விரிந்த
தாமரைப் பீடிகை தான்உண்டு ஆங்குஇடின்
அரும்புஅவிழ் செய்யும் அலர்ந்தன வாடா
சுரும்புஇனம் மூசா தொல்யாண்டு கழியினும்
மறந்தேன் அதன்திறம் மாதவி கேளாய்
கடம்பூண்டுஓர் தெய்வம் கருத்திடை வைத்தோர்         03-70

ஆங்குஅவர் அடிக்குஇடின் அவர்அடி தான்உறும்
நீங்காது யாங்கணும் நினைப்பில ராய்இடின்
ஈங்குஇதன் காரணம் என்னை என்றியேல்
சிந்தை இன்றியும் செய்வினை உறும்எனும்
வெந்திறல் நோன்பிகள் விழுமம் கொள்ளவும்
செய்வினை சிந்தை இன்றுஎனின் யாவதும்
எய்தாது என்போர்க்கு ஏது வாகவும்
பயம்கெழு மாமலர் இட்டுக் காட்ட
மயன்பணடு் இழைத்த மரபினது அதுதான்
அவ்வனம் அல்லது அணியிழை நின்மகள்         03-80

செவ்வனம் செல்லும் செம்மை தான்இலள்
மணிமே கலையொடு மாமலர் கொய்ய
அணியிழை நல்லாய் யானும் போவல்என்று
அணிப்பூங் கொம்பர் அவளொடும் கூடி
மணித்தேர் வீதியில் சுதமதி செல்வுழீஇ,
சிமிலிக் கரண்டையன் நுழைகோல் பிரம்பினன்
தவல்அருஞ் சிறப்பின் அராந்தா ணத்துஉளோன்
நாணமும் உடையும் நன்கனம் நீத்துக்
காணா உயிர்க்கும் கையற்று ஏங்கி
உண்ணா நோன்போடு உயவல் யானையின்         03-90

மண்ணா மேனியன் வருவோன் தன்னை
வந்தீர் அடிகள்நும் மலர்அடி தொழுதேன்
எந்தம் அடிகள் எம்உரை கேண்மோ
அழுக்குஉடை யாக்கையில் புகுந்த நும்உயிர்
புழுக்கறைப் பட்டோர் போன்றுஉளம் வருந்தாது
இம்மையும் மறுமையும் இறுதிஇல் இன்பமும்
தன்வயின் தரூஉம்என் தலைமகன் உரைத்தது
கொலையும் உண்டோ கொழுமடல் தெங்கின்
விளைபூந் தேறலின் மெய்த்தவத் தீரே
உண்டு தெளிந்துஇவ் யோகத்து உறுபயன்         03-100

கண்டால் எம்மையும் கையுதிர்க் கொண்ம்என
உண்ணா நோன்பி தன்னொடும் சூள்உற்று
உண்ம்என இரக்கும்ஓர் களிமகன் பின்னரும்
கணவிரி மாலை கட்டிய திரணையன்
குவிமுகிழ் எருக்கில் கோத்த மாலையன்

சிதவல் துணியொடு சேண்ஓங்கு நெடுஞ்சினைத்
ததர்வீழ்பு ஒடித்துக் கட்டிய உடையினன்
வெண்பலி சாந்தம் மெய்ம்முழுது உறீஇப்
பண்புஇல் கிளவி பலரொடும் உரைத்தாங்கு
அழூஉம் விழூஉம் அரற்றும் கூஉம்         03-110

தொழூஉம் எழூஉம் சுழலலும் சுழலும்
ஓடலும் ஓடும் ஒருசிறை ஒதுங்கி
நீடலும் நீடும் நிழலொடு மறலும்
மையல் உற்ற மகன்பின் வருந்திக்
கையறு துன்பம் கண்டுநிற் குநரும்,

சுரியல் தாடி மருள்படு பூங்குழல்
பவளச் செவ்வாய்த் தவள வாள்நகை
ஒள்அரி நெடுங்கண் வெள்ளிவெண் தோட்டுக்
கருங்கொடிப் புருவத்து மருங்குவளை பிறைநுதல்
காந்தள்அம் செங்கை ஏந்துஇள வனமுலை         03-120

அகன்ற அல்குல் அந்நுண் மருங்குல்
இகந்த வட்டுடை எழுதுவரிக் கோலத்து
வாணன் பேரூர் மறுகிடைத் தோன்றி
நீணிலம் அளந்தோன் மகன்முன் ஆடிய
பேடிக் கோலத்துப் பேடுகாண் குநரும்

வம்ப மாக்கள் கம்பலை மூதூர்ச்
சுடுமண் ஓங்கிய நெடுநிலை மனைதொறும்
மைஅறு படிவத்து வானவர் முதலா
எவ்வகை உயிர்களும் உவமம் காட்டி
வெண்சுதை விளக்கத்து வித்தகர் இயற்றிய         03-130

கண்கவர் ஓவியம் கண்டுநிற் குநரும்,
விழவு ஆற்றுப் படுத்த கழிபெரு வீதியில்
பொன்நாண் கோத்த நன்மணிக் கோவை
ஐயவி அப்பிய நெய்அணி முச்சி
மயிர்ப்புறம் சுற்றிய கயிற்கடை முக்காழ்

பொலம்பிறைச் சென்னி நலம்பெறத் தாழச்
செவ்வாய்க் குதலை மெய்பெறா மழலை
சிந்துபு சின்னீர் ஐம்படை நனைப்ப
அற்றம் காவாச் சுற்றுடைப் பூந்துகில்
தொடுத்தமணிக் கோவை உடுப்பொடு துயல்வரத்         03-140

தளர்நடை தாங்காக் கிளர்பூண் புதல்வரைப்
பொலந்தேர் மீமிசைப் புகர்முக வேழத்து
இலங்குதொடி நல்லார் சிலர்நின்று ஏற்ற
ஆலமர் செல்வன் மகன்விழாக் கால்கோள்
காண்மி னோஎனக் கண்டுநிற் குநரும்

விராடன் பேர்ஊர் விசயனாம் பேடியைக
காணிய சூழ்ந்த கம்பலை மாக்களின்
மணிமே கலைதனை வந்துபுறம் சுற்றி,
அணியமை தோற்றத்து அருந்தவப் படுத்திய
தாயோ கொடியள் தகவுஇலள் ஈங்குஇவள்         03-150

மாமலர் கொய்ய மலர்வனம் தான்புகின்
நல்இள அன்னம் நாணாது ஆங்குஉள
வல்லுந கொல்லோ மடந்தை தன் நடை
மாமயில் ஆங்குஉள வந்துமுன் நிற்பன
சாயல்கற் பனகொலோ தையல் தன்னுடன்

பைங்கிளி தாம்உள பாவைதன் கிளவிக்கு
எஞ்சல கொல்லோ இசையுந அல்ல
என்றுஇவை சொல்லி யாவரும் இனைந்துஉக,
செந்தளிர்ச் சேவடி நிலம்வடு உறாமல்
குரவமும் மரவமும் குருந்தும் கொன்றையும்         03-160

திலகமும் வகுளமும் செங்கால் வெட்சியும்
நரந்தமும் நாகமும் பரந்துஅலர் புன்னையும்
பிடவமும் தளவமும் முடமுள் தாழையும்
குடசமும் வெதிரமும் கொழுங்கால் அசோகமும்
செருந்தியும் வேங்கையும் பெருஞ்சண் பகமும்
எரிமலர் இலவமும் விரிமலர் பரப்பி
வித்தகர் இயற்றிய விளங்கிய கைவினைச்
சித்திரச் செய்கைப் படாம்போர்த் ததுவே
ஒப்பத் தோன்றிய உவவனம் தன்னைத்
தொழுதனள் காட்டிய சுதமதி தன்னொடு         03-170

மலர் கொய்யப் புகுந்தனள் மணிமே கலைஎன்.
மலர்வனம் புக்க காதை முற்றிற்று..
--------------
Chapter 3. Sudhamathi and Manimekalai on the streets of Pukār.


Vasanthamālai went to Chitrāpathi
and told her what she had heard from Mādhavi.
It was Manimekalai’s fate that her future
would be like that of a beautiful flower that spreads fragrance.

When Manimekalai heard what Mādhavi said,
she thought of her parents.
She suffered, her eyes shed tears,
spoiling her loveliness,
and the fresh-petaled garland on her breasts
became wet with her tears. 03-010

Mādhavi saw her daughter
and wiped her tears away with her lovely hands,
looking as if the cool moon had joined a lotus blossom.
She told her daughter,
“Your garland has lost its beauty because of your pure tears.
Go to the garden and bring fresh flowers just like these.”

At that time, Sudhamathi, Mādhavi’s friend,
was stringing garlands with Manimekalai.
When she heard Mādhavi asking Manimekalai to go to the garden,
she was concerned and said,

“When Manimekalai heard the terrible things
that happened to her parents, she was plunged into deep sadness.
Her eyes lovely as beautiful neelam blossoms
on her moonlike face shed tears 03-020
as she thought of her parents’ suffering.
If Kāma had seen her loveliness,
he would have thrown down his weapons and shivered.
Is it possible for any man to see Manimekalai,
beautiful as a lovely statue, and leave her?
If any man sees her and doesn’t stay to be near her,
he must be no man at all.

The Story of Sudhamathi and Māruthavegan

O jeweled one, listen to my story,
I am the only daughter of my father Kausigan, a Brahmin.
He lived in Sanbai city where Vellalas reside. 03-030
I was never afraid of anything.
I would go alone fearlessly to pick flowers for the ashram.
A Vinjayan adorned with many garlands,
and golden ornaments called Māruthavegan
came to beautiful ancient Pukār
to see the marvelous festival for Indra, the king of the gods.

If anyone on earth saw him, they would worship his divine form.
He saw me and took me to his place in the sky.
I fell in love with him and became his.
We were happy, but suddenly, as if in the blink of an eye,
he left me alone and went to his place that was far away.” 03-040

Description of various gardens

Then Sudhamathi, afraid that Manimekalai
was going alone to the garden, told Mādhavi,
“It is not suitable for Manimekalai, lovely as a vine,
to go alone to the garden to pluck flowers.
If she goes near the walls of the fort
surrounded with trees in the Ilavandihai garden,
the guards of the palace of the Chola king,
the ruler of the world, will be there.

Uyyāvanam is another garden
where flowers bloom and never wither.
The people of the earth do not go there—
only the gods of the sky may go.
Even during the festival for Indra,
people do not go there because they know that Bhudams 03-050
guard Uyyāvanam with ropes in their hands.

There also can be found Sambāthi garden
where Sambāthi, the god, lost his wings because of the heat,
and the Kavera garden of Kaveran,
the father of the Kāviri, the river that never fails.

Since the Sambāthi and the Kavera gardens
are protected by an old spirit that attacks goddesses,
goddesses do not go there.
There also can be found Ubavanam
with trees that never stop blooming, 03-060
a garden that belongs to Bhagavan Buddha,
the sage always engaged in penance.
His principle is to take care of all,
giving them his grace and love.
Inside the marble mandapam there,
the sound of outside voices cannot be heard.
If someone is inside the marble mandapam
people outside can only see their shape.

The Buddha Peedihai.

There is a Peedihai in the form of a lotus
shining in various colors like diamonds
and spreading its light.
If someone places flowers on them, the buds will open
into flowers that never become dry.
Bees do not swarm there.
Even though many years have passed
I have not forgotten its power.

Mādhavi, listen.
If someone trusts in a god
and puts flowers on the Peedihai and worships it,
the flowers will not just bloom and wither like other flowers,
but rather will go and reach the feet of the god worshiped by all,
and if someone does not think of any god,
the flowers that he places will simply remain there.
The Peedihai was constructed in ancient times by Mayan
to teach with its flowers.
It was intended to make those ascetics of hard penance suffer
who believe that acts bear fruit even when done without intention
and to support those who say
that acts done without intention do not bear fruit.

Your daughter should not go to any flower garden except Ubavanam 03-080
because she could be harmed in all the other gardens.
O Mādhavi adorned with ornaments,
Manimekalai is lovely as a vine—
I will go with her to pick flowers.”

On the way to the garden what Sudhamathi and Manimekalai saw.

A Jain Monk

They went on the road where shining chariots were running
and saw a Jain monk from a Jain ashram,
a sage from the temple of Arugan
carrying a pot on a rope hanging from a long stick.
Even though the monk was not wearing any clothes
he did not feel ashamed.
He did not want to hurt any creatures
that might be on his body.
He had not eaten anything and had not bathed,
looking like an unbathed, suffering elephant. 03-090

A Drunkard

After that, they saw a drunkard.
He stopped the monk on the streets and spoke to him.
“O monk, I worship your lotus feet. Hear my words.
You should not walk, suffering with a dirty body.
Our guru has taught us that present and future births,
the end of life and the joy of moksha
will all come according to one’s karma.
The soul in our body will not suffer
as if it were locked in a hot room.
Is anything wrong with drinking the sweet toddy that comes from palm trees?
If one drinks toddy is it killing anything?
You do true tapas!
If you eat and drink like me
and find that the joy of that is better
than the results of yoga that you do, why don’t you start drinking?
If you find this is not true, then do not accept me as your disciple,
but if you find that it is true, you should accept me.”
He made this bet with him as some onlookers stood
and looked at the drunkard and the monk. 03-100

A crazy man on the street

A crazy man was wearing arali garlands
made of buds and erukkam flowers on his arms.
His clothes were made of leaves and stalks from branches of trees.
His whole body was smeared with pure sandalwood paste and white ashes.
He talked to the people around him rudely.
He cried, fell, babbled, and screamed. 03-110
He bowed to them, got up,
wandered all about, and ran here and there.
He ran a long time, ending in a corner
where he saw his shadow and became confused.
People saw him, felt pity and stood around him.

A pedi (transvestite) in the form of Mohini

Then they saw some people looking at a pedi 03-115
dressed as beautiful Mohini,
the form assumed by Thirumal to cheat the Asuras
when the milky ocean was churned.
His hair was dark, curly and decorated with flowers,
his mouth was red as coral,
his teeth were white and shiny,
and his bright long eyes were lined with red.
He had dark bending eyebrows
and his forehead was like the crescent moon.
His lovely red hands were like kāndal blossoms,
his young beautiful breasts were round, 03-120
and his waist was broad and thin.
His arms were painted and his dress
hung down only to his knees.

Taking the form of Mohini,
he danced like Vishnu when the god dressed as a pedi
on the streets of Cho city of the Rakshasa Vānan.
The pedi came and danced like the disguised Vishnu,
and many people stood around him to see him dance.

Many noisy newcomers came to Pukār
with its tall palaces and high brick walls
covered with lovely paintings of faultless gods
and many creatures painted by skilled artists.
They attracted people’s eyes and they stood
and stared at them. 03-130

Mothers and babies

Some mothers wearing shining ornaments
took their children on elephants and chariots for rides.
The children wore golden chains with pendants studded with diamonds
and three chains that hung over their foreheads.
Their mouths were red and they babbled,
and the moisture from their mouths dripped on their aimpadaithali chains.
Their dresses were caught in the diamonds on their chains
as they swayed. 03-140
Their beautiful mothers, adorned with bangles and other ornaments,
put their children on elephants for rides and felt happy.
When they saw the children, people said,
“See the children, they are like Murugan,
the son of Lord Shiva seated beneath a banyan tree.”

Seeing Manimekalai people feel sad.

The people gathered in the garden
to see the dance of the pedi, disguised as Arjuna
when he stayed in the city of Virādan.
They came near Manimekalai and said,
“Manimekalai is young and beautiful.
Her mother made her a bhikshuni to do tapas, something cruel.
She has no compassion for her daughter. 03-150
If Manimekalai enters the garden to pick beautiful flowers,
could even the swans that see her walking
stay there without being ashamed that they cannot walk like her?
Will the peacocks that stand before her be able to learn her grace?
Will the green parrots be able to compete with her prattling words
and the sweetness of her voice that is sweeter than theirs?”
They said these things and crowded together to see her.


The beauty of the flower garden

The garden was blooming
with kuravam and marvam blossoms
kurundu and kondrai flowers, 03-160
thilagam, vahulam and vetchi plants with red stalks,
blossoming punnai trees surrounded with narandam and nākam plants,
pidavam, talavam, thorny screwpine trees,
kudasam, vediram, asoka treea with thick trunks,
cherunthi blossoms, vengai trees, beautiful shenbaga trees,
and ilavam plants blooming with fire-like colors.
All these flowering plants looked like a cloth with a lovely painting on it.
Manimekalai bowed to the Ubavanam
and went inside the garden with Sudhamathi. 03-171
----------

4. பளிக்கறை புக்க காதை
[ மணிமேகலை உதயகுமரனைக்கண்டு பளிக்கறை புக்க பாட்டு ]

பரிதியஞ் செல்வன் விரிகதிர்த் தானைக்கு
இருள்வளைப் புண்ட மருள்படு பூம்பொழில
குழல்இசைத் தும்பி கொளுத்திக் காட்ட
மழலை வண்டினம் நல்லியாழ் செய்ய
வெயில்நுழைபு அறியாக் குயில்நுழை பொதும்பர்
மயில்ஆடு அரங்கில் மந்திகாண் பனகாண்;
மாசுஅறத் தெளிந்த மணிநீர் இலஞ்சிப்
பாசடைப் பரப்பில் பன்மலர் இடைநின்று
ஒருதனி ஓங்கிய விரைமலர்த் தாமரை
அரச அன்னம் ஆங்குஇனிது இருப்பக்         04-10

கரைநின்று ஆலும் ஒருமயில் தனக்குக
கம்புள் சேவல் கனைகுரல் முழவாக்
கொம்பர் இருங்குயில் விளிப்பது காணாய
இயங்குதேர் வீதி எழு துகள் சேர்ந்து
வயங்குஒளி மழுங்கிய மாதர்நின் முகம்போல
விரைமலர்த் தாமரை கரைநின்று ஓங்கிய
கோடுஉடைத் தாழைக் கொழுமடல் அவிழ்ந்த
வால்வெண் சுண்ணம் ஆடியது இதுகாண்;
மாதர் நின்கண் போதுஎனச் சேர்ந்து
தாதுஉண் வண்டுஇனம் மீதுகடி செங்கையின்         04-20

அம்சிறை விரிய அலர்ந்த தாமரைச்
செங்கயல் பாய்ந்து பிறழ்வன கண்டுஆங்கு
எறிந்துஅது பெறாஅது இரைஇழந்து வருந்த
மறிந்து நீங்கு மணிச்சிரல் காண்எனப்
பொழிலும் பொய்கையும் சுதமதி காட்ட,
மணிமே கலைஅம் மலர்வனம் காண்புழி,
மதிமருள் வெண்குடை மன்னவன் சிறுவன்
உதய குமரன் உருகெழு மீதூர
மீயான் நடுங்க நடுவுநின்று ஓங்கிய
கூம்புமுதல் முறிய வீங்குபிணி அவிழ்ந்து         04-30

கயிறுகால் பரிய வயிறுபாழ் பட்டாங்கு
இதைசிதைந்து ஆர்ப்பத் திரைபொரு முந்நீர்
இயங்குதிசை அறியாது யாங்கணும் ஓ(r
மயங்குகால் எடுத்த வங்கம் போலக்
காழோர் கையற மேலோர் இன்றிப்
பாகின் பிளவையிற் பணைமுகம் துடைத்துக்
கோவியன் வீதியும் கொடித்தேர் வீதியும்
பீடிகைத் தெருவும் பெருங்கலக்கு உறுத்துஆங்கு
இருபால் பெயரிய உருகெழு மூதூர
ஒருபால் படாஅது ஒருவழித் தங்காது         04-40

பாகும் பறையும் பருந்தின் பந்தரும
ஆதுல மாக்களும் அலவுற்று விளிப்ப
நீல மால்வரை நிலனொடு படர்ந்தெனக
கால வேகம் களிமயக்கு உற்றென
விடுபரிக் குதிரையின் விரைந்துசென்று எய்திக்
கடுங்கண் யானையின் கடாத்திறம் அடக்கி
அணித்தேர்த் தானையொடு அரசிளங் குமரன்
மணித்தேர்க் கொடுஞ்சி கையால் பற்றிக்
கார்அலர் கடம்பன் அல்லன் என்பது
ஆரங் கண்ணியில் சாற்றினன் வருவோன்,         04-50

நாடக மடந்தையர் நலங்கெழு வீதி
ஆடகச் செய்வினை மாடத்து ஆங்கண்
சாளரம் பொளித்த கால்போகு பெருவழி
வீதிமருங்கு இயன்ற பூஅணைப் பள்ளித
தகரக் குழலாள் தன்னொடு மயங்கி
மகர யாழின் வான்கோடு தழீஇ
வட்டிகைச் செய்தியின் வரைந்த பாவையின
எட்டி குமரன் இருந்தோன் தன்னை,
மாதர் தன்னொடு மயங்கினை இருந்தோய்
யாதுநீ உற்ற இடுக்கண் என்றலும்,         04-60

ஆங்குஅது கேட்டு வீங்குஇள முலையொடு
பாங்கில் சென்று தான்தொழுது ஏத்தி
மட்டுஅவிழ் அலங்கல் மன்ன குமரற்கு
எட்டி குமரன் எய்தியது உரைப்போன்:
வகைவரிச் செப்பினுள் வைகிய மலர்போல்
தகைநலம் வாடி மலர்வனம் புகூஉம
மாதவி பயந்த மணிமே கலையொடு
கோவலன் உற்ற கொடுந்துயர் தோன்ற
நெஞ்சுஇறை கொண்ட நீர்மையை நீக்கி
வெம்பகை நரம்பின் என்கைச் செலுத்தியது         04-70

இதுயான் உற்ற இடும்பை என்றலும்,
மதுமலர்த் தாரோன் மனம்மகிழ் எய்தி
ஆங்குஅவள் தன்னைஎன் அணித்தேர் ஏற்ற
ஈங்குயான் வருவேன் என்றுஅவற்கு உரைத்து ஆங்கு
ஓடுமழை கிழியும் மதியம் போல
மாட வீதியின் மணித்தேர் கடைஇக்
கார்அணி பூம்பொழில் கடைமுகம் குறுகஅத்
தேர்ஒலி மாதர் செவிமுதல் இசைத்தலும்,
சித்திரா பதியோடு உதய குமரன்உற்று
என்மேல் வைத்த உள்ளத் தான்என         04-80

வயந்த மாலை மாதவிக்கு ஒருநாள்
கிளந்த மாற்றம் கேட்டேன் ஆதலின
ஆங்குஅவன் தேர்ஒலி போலும் ஆயிழை
ஈங்குஎன் செவிமுதல் இசைத்ததுஎன் செய்கென
அமுதுஉறு தீஞ்சொல் ஆயிழை உரைத்தலும்
சுதமதி கேட்டுத் துளக்குறு மயில்போல
பளிக்கறை மண்டபம் பாவையைப் புகுகென்று
ஒளித்து அறை தாழ்கோத்து உள்ளகத்து இரீஇ
ஆங்குஅது தனக்குஓர் ஐவிலின் கிடக்கை
நீங்காது நின்ற நேர்இழை தன்னைக்         04-90

கல்என் தானையொடு கடுந்தேர் நிறுத்திப்
பல்மலர்ப் பூம்பொழில் பகல்முளைத் ததுபோல்
பூமரச் சோலையும் புடையும் பொங்கரும்
தாமரைச் செங்கண் பரப்பினன் வரூஉம்
அரசிளங் குமரன் ஆரும்இல் ஒருசிறை
ஒருதனி நின்றாய் உன்திறம் அறிந்தேன் உரை
வளர்இள வனமுலை மடந்தை மெல்இயல
தளர்இடை அறியும் தன்மையள் கொல்லோ
விளையா மழலை விளைந்து மெல்இயல
முளைஎயிறு அரும்பி முத்துநிரைத் தனகொல        04-100

செங்கயல் நெடுங்கண் செவிமருங்கு ஓடி
வெங்கணை நெடுவேள் வியப்புஉரைக் கும்கொல்
மாதவர் உறைவிடம் ஒரீஇமணி மேகலை
தானே தமியள்இங்கு எய்தியது உரைஎனப்,
பொதிஅறைப் பட்டோர் போன்றுஉளம் வருந்தி
மதுமலர்க் கூந்தல் சுதமதி உரைக்கும்:
இளமை நாணி முதுமை எய்தி
உரைமுடிவு காட்டிய உரவோன் மருகற்கு
அறிவும் சால்பும் அரசியல் வழக்கும்
செறிவளை மகளிர் செப்பலும் உண்டோ?         04-110

அனையது ஆயினும் யான்ஒன்று கிளப்பல
வினைவிளங்கு தடக்கை விறலோய் கேட்டி:
வினையின் வந்தது வினைக்குவிளைவு ஆயது
புனைவன நீங்கில் புலால்புறத்து இடுவது
மூப்புவிளிவு உடையது தீப்பிணி இருக்கை
பற்றின் பற்றிடம் குற்றக் கொள்கலம்
புற்றஅடங்கு அரவின் செற்றச் சேக்கை
அவலக் கவனா கையாறு அழுங்கல்
தவலா உள்ளம் தன்பால் உடையது
மக்கள் யாக்கை இதுவென உணர்ந்து         04-120

மிக்கோய் இதனைப் புறமறிப் பாராய
என்று அவள் உரைத்த இசைபடு தீஞ்சொல
சென்று அவன் உள்ளம் சேரா முன்னர்,
பளிங்குபுறத்து எறிந்த பவளப் பாவையின்
இளங்கொடி தோன்றுமால் இளங்கோ முன்என்.         04-125

பளிக்கறை புக்க காதை முற்றிற்று.
-----------
Chapter 4. Prince Udayakumaran sees Manimekalai


Sudhamathi showed Manimekalai the bees, cuckoo birds,
monkeys, swans, peacocks, lotuses, and tāzai flowers.

Sudhamathi said, “See all these, Manimekalai.
The darkness in the blooming garden
is worried as it sees the bright rich rays of the sun
and slowly leaves.

See the bees that sing like flutes
and the fireflies that light up and chase the darkness away.

See how the bees with childlike voices
swarm and sound like a yāz.

See how the garden is so dense that sunlight cannot come in.

See how the cuckoos enter the dense garden
where monkeys play and peacocks dance.
O Manimekalai see all this. 04-010

The dance of the peacock

See the pond with clear jewel-like water
overspread with green moss.
One fragrant blooming lotus
is standing among many flowers
and a king swan rests on it sweetly.
The lovely peacock on the bank of the pond
dances beautifully for the swan to see.
The rooster with a rough voice crows,
sounding as if it were a drum
while the dark cuckoo on the branches
sings for the dancing of the peacock.
O Manimekalai, see this.

Tāzai flowers

The tāzai flowers are covered with the dust
kicked up by the wheels of the chariots speeding along the streets,
and your face is like the fragrant lotus blooming beneath those tāzai flowers
that shed white pollen on them.

Manimekalai’ s red fingers and the chichili bird

Your reddish hands chase away
the honey-drinking bees swarming around your face thinking it a lotus.
See how the beautiful blue jewel-like chichili birds
are distressed when they fly to catch fish
swimming among the lotuses in the pond
and cannot catch them.”

Sudhamathi showed all these things in the garden and the pond
to Manimekalai and said, “O Manimekalai see all these things!”

Prince Udayakumaran arrives at the garden on his horse.

Udayakumaran, the son of the Chola king,
the ruler of the world under the white parasol
that defeats the brightness of the moon,
came to the garden riding his horse .

The galloping horse of the prince.

The prince’s horse sped swiftly
as if it were a boat caught in a storm,
seeming not to know where it needed to go
because of the wild waves and wind
while its captain trembles
and the mast towering above its sails is broken,
and the ropes holding its sails have snapped and clatter loosely. 04-030

The angry elephant

At that time a mahout struck his elephant with his goad
and it became wild, spreading confusion along the royal street,
the streets where bannered chariots run,
and the street with the divine peedikai in that city of two parts.
The mahout, the drummers, a flock of vultures,
wanderers and poor people on the streets,
all were scared and screamed for help
as that royal elephant named Kālamegam was maddened
and ran like a dark mountain down the street. 04-040

The prince of the Cholas adorned with an athi garland,
holding the rail on his beautiful chariot,
sped and controled the elephant.

Even though he was as handsome and valorous as the god Murugan,
one could tell he was the Chola prince
because of the athi garland of the Cholas that he wore. 04-050

The prince and his friend Ettikumaran.

The handsome prince with his garland
rode down the beautiful streets of the city
where his friend Ettikumaran was sitting on a porch
on the street of women dancers and actresses.
There the porches were made of gold
and a breeze blew through the windows of the houses.
Ettikumaran was lying on a flower-spread bed
embracing a woman with lovely fragrant hair.
As he played a makara yāz
he seemed motionless, as if he were a painting.

The prince saw him and asked,
“You look unsure, staying here with these women.
What is troubling you?”
Ettikumaran, embracing the woman,
went near the prince adorned with a garland dripping with honey.

He said, “I saw Mādhavi’s daughter Manimekalai.
She was suffering as she thought of her father Kovalan
and looked like a withering flower locked in a box.
When I saw her I felt sad like her and began to play my yāz.
This is what is troubling me.”

The prince goes to bring Manimekalai

The prince with his honey-dripping garland
was pleased to hear Ettikumaran and said,
“I will go, put her on my beautiful chariot and bring her here.”
He drove his swift chariot and it went like the moon cutting through a bank of clouds.
Driving his chariot on the palace-lined streets
he reached the entrance of the flower garden
where the trees were so tall they touched the sky.

Manimekalai, worried when she heard the sound of his chariot,
asked Sudhamathi with her sweet nectar-like voice,
“I overheard Vasanthamālai talking to Mādhavi
saying Udayakumaran had told Chitrāpathi that he likes me. 04-080
Now I think I hear the sound of Udayakumaran’s chariot.
What should I do?”

Sudhamathi, shocked and trembling like a terrified peacock,
said to Manimekalai, “Go into the marble mandapam.”
When Manimekalai went inside, Sudhamathi locked its door,
went a little distance and stood there.

The Prince and Sudhamathi.

The young prince arrived at the garden
bright with many flowers blooming like the rays of the sun
and stopped his swift chariot that was always escorted by his army. 04-090

The young prince came as if the sun had entered,
spreading its light in the flowering garden.
He looked around with his lotus eyes
at the flowering trees and the bushes and saw Sudhamathi.
He said, “There is no one here—you are alone.
If your soft-natured friend Manimekalai walked here,
wouldn’t her waist suffer?
Wouldn’t she be speaking like a child?
Wouldn’t her pearl-like teeth just be growing in? 04-100
Wouldn’t her long fish-shaped eyes extend to her ears?
Wouldn’t even Kama be surprised seeing her eyes?
Why has Manimekalai left the ashram of the monks
and come here alone?”

Sudhamathi advises the prince

Sudhamathi, wearing flowers dripping with honey,
feeling as if she were locked in a room, told the prince,
“You come from the famous dynasty of king Karikālan.
I am very simple—how could I advise you what to do?
When two old people came to young Karikālan for justice,
he disguised himself as an old man and gave them justice.
You were born in that Chola dynasty.
How can I, a woman adorned with lovely bracelets, advise you? 04-110
Still I will tell you something.
O you with strong hands that fight in battles, listen!

People receive a body because of karma,
and that body experiences good and bad karma.
If one takes away its clothes and ornaments,
it is only flesh that will be discarded.
A body grows old and gets terrible diseases.
It desires everything on earth,
and does many wrong things.
It is filled with anger
and is dangerous as a snake pit.
Filled with troubles and disabilities
it is unable to make decisions
and has a mind that is unsteady.
You, great prince, should understand
that this is the nature of the human body.
Know this and leave Manimekalai.
She is only a human.”

The Prince sees Manimekalai through the walls of Palikkarai

Before even the sweet words of Sudamathi entered the prince’s ears,
through the marble walls of the room
where Sudhamathi had asked her to hide
he saw Manimekalai, beautiful as a coral doll or young vine. 04-125
-------------

5. மணிமேகலாதெய்வம் வந்து தோன்றிய காதை
[ மணிமேகலை உதயகுமரன்பால் உள்ளத்தாள் என மணிமேகலை தனக்கு
மணிமேகலா தெய்வம் வந்துதோன்றிய பாட்டு ]

இளங்கோன் கண்ட இளம்பொன் பூங்கொடி
விளங்குஒளி மேனி விண்ணவர் வியப்பப்
பொருமுகப் பளிங்கின் எழினி வீழ்த்துத்
திருவின் செய்யோள் ஆடிய பாவையின்
விரைமலர் ஐங்கணை மீன விலோதனத்து
உருவி லாளனொடு உருவம் பெயர்ப்ப
ஓவியன் உள்ளத்து உள்ளியது வியப்போன்
காவியங் கண்ணி ஆகுதல் தெளிந்து
தாழ்ஒளி மண்டபம் தன்கையில் தடைஇச்
சூழ்வோன் சுதமதி தன்முகம் நோக்கிச்         05-10

சித்திரக் கைவினை திசைதொறும் செறிந்தன
எத்திறத் தாள்நின் இளங்கொடி உரைஎனக்,
குருகுபெயர்க் குன்றம் கொன்றோன் அன்னநின்
முருகச் செவ்வி முகந்துதன் கண்ணால்
பருகாள் ஆயின்இப் பைந்தொடி நங்கை
ஊழ்தரு தவத்தள் சாப சரத்தி
காமன் கடந்த வாய்மையள் என்றே
தூமலர்க் கூந்தல் சுதமதி உரைப்ப,
சிறையும் உண்டோ செழும்புனல் மிக்குழீஇ
நிறையும் உண்டோ காமம் காழ்க்கொளின்         05-20

செவ்வியள் ஆயின்என் செவ்வியள் ஆகென
அவ்விய நெஞ்சமொடு அகல்வோன் ஆயிடை
அம்செஞ் சாயல் அராந்தா ணத்துள்ஓர்
விஞ்சையன் இட்ட விளங்குஇழை என்றே
கல்என் பேரூர்ப் பல்லோர் உரையினை
ஆங்குஅவர் உறைவிடம் நீங்கி ஆயிழை
ஈங்குஇவள் தன்னோடு எய்தியது உரைஎன,
வார்கழல் வேந்தே வாழ்கநின் கண்ணி
தீநெறிப் படரா நெஞ்சினை ஆகுமதி
ஈங்குஇவள் தன்னோடு எய்திய காரணம்         05-30

வீங்குநீர் ஞாலம் ஆள்வோய் கேட்டருள்
யாப்புஉடை உள்ளத்து எம்அனை இழந்தோன்
பார்ப்பன முதுமகன் படிம உண்டியன்
மழைவளம் தரூஉம் அழல்ஓம் பாளன்
பழவினைப் பயத்தால் பிழைமணம் எய்திய
என்கெடுத்து இரங்கித் தன்தக வுடைமையின்
குரங்கு செய்கடல் குமரியம் பெருந்துறைப்
பரந்துசெல் மாக்களொடு தேடினன் பெயர்வோன்
கடல்மண்டு பெருந்துறைக் காவிரி ஆடிய
வடமொழி யாளரொடு வருவோன் கண்டுஈங்கு        05-40

யாங்ஙனம் வந்தனை என்மகள் என்றே
தாங்காக் கண்ணீர் என்தலை உதிர்த்துஆங்கு
ஓதல் அந்தணர்க்கு ஒவ்வேன் ஆயினும்
காதலன் ஆதலின் கைவிட லீயான்
இரந்து ஊண் தலைக்கொண்டு இந்நகர் மருங்கில்
பரந்துபடு மனைதொறும் திரிவோன் ஒருநாள்,
புனிற்றுஆப் பாய்ந்த வயிற்றுப் புண்ணினன்
கணவிரி மாலை கைக்கொண் டென்ன
நிணம்நீடு பெருங்குடர் கையகத்து ஏந்தி
என்மகள் இருந்த இடமென்று எண்ணித்         05-50

தன்உறு துன்பம் தாங்காது புகுந்து
சமணீர் காள்நும் சரண்என் றோனை
இவண்நீர் அல்லஎன்று என்னொடும் வெகுண்டு
மைஅறு படிவத்து மாதவர் புறத்துஎமைக்
கைஉதிர்க் கோடலின் கண்நிறை நீரேம்
அறவோர் உளீரோ ஆரும்இ லோம்எனப்
புறவோர் வீதியில் புலம்பொடு சாற்ற,
மங்குல்தோய் மாடம் மனைதொறும் புகூஉம்
அங்கையில் கொண்ட பாத்திரம் உடையோன்
கதிர்சுடும் அமயத்துப் பனிமதி முகத்தோன்         05-60

பொன்னில் திகழும் பொலம்பூ ஆடையன்
என்உற் றனிரோ என்றுஎமை நோக்கி
அன்புடன் அளைஇய அருள்மொழி அதனால்
அஞ்செவி நிறைத்து நெஞ்சகம் குளிர்ப்பித்துத்
தன்கைப் பாத்திரம் என்கைத் தந்துஆங்கு
எந்தைக்கு உற்ற இடும்பை நீங்க
எடுத்தனன் தழீஇக் கடுப்பத் தலைஏற்றி
மாதவர் உறைவிடம் காட்டிய மறையோன்
சாதுயர் நீக்கிய தலைவன் தவமுனி
சங்க தருமன் தான்எமக்கு அருளிய         05-70

எம்கோன் இயல்குணன் ஏதம்இல் குணப்பொருள்
உலக நோன்பின் பலகதி உணர்ந்து
தனக்குஎன வாழாப் பிறர்க்குஉரி யாளன்
இன்பச் செவ்வி மன்பதை எய்த
அருள்அறம் பூண்ட ஒருபெரும் பூட்கையின்
அறக்கதிர் ஆழி திறப்பட உருட்டிக்
காமன் கடந்த வாமன் பாதம்
தகைபா ராட்டுதல் அல்லது யாவதும்
மிகைநா இல்லேன் வேந்தே வாழ்கென,
அம்சொல் ஆயிழை நின்திறம் அறிந்தேன்         05-80

வஞ்சி நுண்இடை மணிமே கலைதனைச்
சித்திரா பதியால் சேர்தலும் உண்டுஎன்று
அப்பொழில் ஆங்குஅவன் அயர்ந்து போயபின்,
பளிக்குஅறை திறந்து பனிமதி முகத்துக்
களிக்கயல் பிறழாக் காட்சியள் ஆகிக்
கற்புத் தான்இலள் நல்தவ உணர்வுஇலள்
வருணக் காப்புஇலள் பொருள்விலை யாட்டிஎன்று
இகழ்ந்தனன் ஆகி நயந்தோன் என்னாது
புதுவோன் பின்றைப் போனதுஎன் நெஞ்சம்
இதுவோ அன்னாய் காமத்து இயற்கை         05-90

இதுவே ஆயின் கெடுகதன் திறம்என
மதுமலர்க் குழலாள் மணிமே கலைதான்
சுதமதி தன்னொடு நின்ற எல்லையுள்,
இந்திர கோடணை விழாஅணி விரும்பி
வந்து காண்குறூஉம் மணிமே கலாதெய்வம்

பதியகத்து உறையும்ஓர் பைந்தொடி ஆகி
மணிஅறைப் பீடிகை வலம்கொண்டு ஓங்கிப்
புலவன் தீர்த்தன் புண்ணியன் புராணன்
உலக நோன்பின் உயர்ந்தோய் என்கோ!
குற்றம் கெடுத்தோய் செற்றம் செறுத்தோய்         05-100

முற்ற உணர்ந்த முதல்வா என்கோ!
காமன் கடந்தோய் ஏமம் ஆயோய்
தீநெறிக் கடும்பகை கடிந்தோய் என்கோ!
ஆயிர ஆரத்து ஆழியன் திருந்தடி
நாஆ யிரம்இலேன் ஏத்துவது எவன்என்று
எரிமணிப் பூங்கொடி இருநில மருங்குவந்து
ஒருதனி திரிவதுஒத்து ஓதியின் ஒதுங்கி
நிலவரை இறந்துஓர் முடங்குநா நீட்டும்,
புலவரை இறந்த புகார்எனும் பூங்கொடி
பன்மலர் சிறந்த நல்நீர் அகழிப்         05-110

புள்ஒலி சிறந்த தெள்அரிச் சிலம்புஅடி
ஞாயில் இஞ்சி நகைமணி மேகலை
வாயில்மருங்கு இயன்ற வான்பணைத் தோளி
தருநிலை வச்சிரம் எனஇரு கோட்டம்
எதிர்எதிர் ஓங்கிய கதிர்இள வனமுலை
ஆர்புனை வேந்தற்குப் பேரளவு இயற்றி
ஊழி எண்ணி நீடுநின்று ஓங்கிய
ஒருபெருங் கோயில் திருமுக வாட்டி
குணதிசை மருங்கில் நாண்முதிர் மதியமும்
குடதிசை மருங்கில் சென்றுவீழ் கதிரும்         05-120

வெள்ளிவெண் தோட்டொடு பொன்தோ டாக
எள்அறு திருமுகம் பொலியப் பெய்தலும்
அன்னச் சேவல் அயர்ந்துவிளை யாடிய
தன்உறு பெடையைத் தாமரை அடக்கப்
பூம்பொதி சிதையக் கிழித்துப் பெடைகொண்டு
ஓங்குஇருந் தெங்கின் உயர்மடல் ஏற
அன்றில் பேடை அரிக்குரல் அழைஇச்
சென்றுவீழ் பொழுது சேவற்கு இசைப்பப்
பவளச் செங்கால் பறவைக் கானத்துக்
குவளை மேய்ந்த குடக்கண் சேதா         05-130

முலைபொழி தீம்பால் எழு துகள் அவிப்பக்
கன்றுநினை குரல மன்றுவழிப் படர
அந்தி அந்தணர் செந்தீப் பேணப்
பைந்தொடி மகளிர் பலர்விளக்கு எடுப்ப
யாழோர் மருதத்து இன்னரம் புளரக்
கோவலர் முல்லைக் குழல்மேல் கொள்ள
அமரக மருங்கில் கணவனை இழந்து
தமரகம் புகூஉம் ஒருமகள் போலக்
கதிர்ஆற்றுப் படுத்த முதிராத் துன்பமோடு
அந்தி என்னும் பசலைமெய் யாட்டி         05-140
வந்துஇறுத் தனளால் மாநகர் மருங்குஎன்.

மணிமேகலாதெய்வம் வந்து தோன்றிய காதை முற்றிற்று.
-------------------
Chapter 5. Sudhamathi and the prince. The Goddess Manimekalai appears.


The young prince Udayakumaran saw Manimekalai’s form,
as beautiful as a golden blooming creeper behind the marble wall.
If the gods saw her shining body,
they would wonder whether they were seeing a woman
or a golden statue of Lakshmi.
She had a lovely body given by formless Kama
with five flower arrows and a fish banner.
The prince was excited to see her form and understood
that she was a just a lovely woman with eyes like neelam flowers
even though she looked like a statue
of Lakshmi behind the marble wall.
He went near the shining mandapam
and touched the wall with his hands.
He felt like a painter seeing a lovely painting
and wondering at its beauty.
He realized that she was Manimekalai
with eyes as beautiful as kāvi flowers.

The Prince and Sudhamathi

He looked at Sudhamathi and said,
“She is beautiful as a painting
and her beauty shines in all the directions.
What kind of girl is this Manimekalai,
lovely as a young vine? Tell me.” 05-010

Sudhamathi, her hair adorned with lovely flowers, answered,
“If my friend Manimekalai does not enjoy
your handsome body that is like the lord Murugan’s
who split the Kurugu mountain,
that is because it is her fate to become a bhikshuni.
It is her curse not to fall into passion.”

The Prince said,
“If flooding waters rise, can they be stopped?
That is how kama is. 05-020
If someone falls in love, it cannot be stopped.
I do not mind whether she is a bhikshuni or not.
Let her be whatever she wants to be.”

The Prince felt sad and as he was going to leave the garden
he turned and asked Sudhamathi,

“O beautiful one!
Many people in this town gossip
and say that you, ornamented with jewels,
loved an Apsaras man and would go with him to his world
but that he left you in a Jain ashram and went to his world by himself.
O ornamented one, why did you and she come here alone
from the Jain monastery? Tell me.”

The story of Sudhamathi and her father.

Sudhamathi told the prince,
“O king adorned with sounding anklets,
may your atti garland prosper
and may your heart not follow bad paths.
You are the prince and ruler of this land
surrounded by the rolling oceans. 05-030
I will tell you why I am here with her. This is my story.

My father was a Brahmin and he lost my faithful mother.
He became old and begged to eat and do vrathams.
He performed sacrifices and prayed for rain to fall
so that crops would flourish.
Because of my karma I married a bad husband
and could not live with him.
I left the place where I lived.
My father felt sad and tried to find me.
He searched for me and, traveling with pilgrims,
came to the ocean to bathe at Kumari
where monkeys play on the hills.
He followed some people,
speakers of the north Indian language,
and traveled with them to the place
where the Kaviri river joins the ocean. 05-040

There in Kumari he saw me and asked,
shedding tears on me that would not stop,
‘O my daughter, how did you come here?’
My father was a Brahmin and recited the Vedas.
I was not fit to be with him,
but he loved me and did not want to leave me.
He went to all the houses in the city
and begged to get food to feed me.

One day a cow attacked him and he suffered a wound in his stomach,
bleeding and carrying his intestines in his hands.
He could not bear the pain and we both went to the Jain ashram.
He thought that because I had stayed there before they would help us.
He said to them, 05-050
‘O Jain saints, I come to you for refuge,’
but they did not like us and told him,
‘you are not fit to stay here.’
Those evil ones chased us away,
making our eyes fill with tears as we left that place.

We went on the streets where people lived, crying and saying,
‘We are orphans. Are there any compassionate people here?’
At that time, we saw a Buddhist bhikshu
carrying a begging pot in his hands 05-060
and going to each house asking for food.
Even though the sun was shining with its hot rays,
his face was like the bright moon.
He wore beautiful clothes that were like shining gold.
He looked at us and asked compassionately,
‘Are you in any trouble?’
With kind words he talked to us and made us happy.
He gave me the pot that he had in my hand,
carried my father on his shoulders
and took us to the Buddhist monastery. 05-070

He, a monk and accustomed to doing tapas always,
told us about the Buddha dharma.
He had a faultless nature, not living for himself
and giving his life to serve others.
He had became a monk to make the people of the world happy.
He followed the Buddha’s wheel of Dharma
and was without any of the passions.
I worshiped the feet of him, a disciple of the Buddha.

My tongue can only praise him—
I cannot not say anything more than that, O prince.
May you prosper.” -05-080

The Prince said,
“O you adorned with beautiful ornaments,
I understand what you have told me
I will go to Chitrāpathi and ask her
how to make Manimekalai
whose waist is lovely as a vine accept me.”
Then, disappointed, he left the garden.

Manimekalai comes out of the marble room.

Manimekalai’s face was like the cool moon and her eyes like fish.
She came out of the marble room and said to Sudhamathi,
“The prince may think that I am not a chaste woman
and have no thoughts of penance.
I do not belong to any of the four varnas,
so people of those varnas will not protect me.
Even though he thinks I am a dasi and may not respect me,
my heart does not think that he has no affection for me—
it likes him and wants to follow that stranger.
O dear one, is this the nature of passion?
If this is passion, I wish its power were destroyed.” 05 -090
Manimekalai, adorned with flowers dripping with honey,
said this as she stood with Sudhamathi in a corner at the festival.

The goddess Manimekalai comes to Pukār

The goddess Manimekalai appeared, 05-095
disguised as a lovely girl of that village,
to see the beautiful festival for the king of the gods, Indra.
She went around a Peedihai studded with diamonds,
worshiped the image of the Buddha’s footsteps on it and said,
“How can I praise you?
You are learned, pure, virtuous and the ancient one.
Should I say that you are the highest one in all the rituals of the world?
You are faultless, never become angry, 05-100
the highest one who understands everything.
You are beyond all passion, you are the joy of all,
and you have destroyed karma, the cruel enemy of everyone.
You have a wheel with a thousand spokes,
but I do not have thousand tongues to praise your beautiful feet. 05-105

A description of Pukār in the evening.

Pukār, the beautiful lady,
lovely as a blossoming vine, was filled with scholars. 05-109
She was surrounded with fields and hills,
and moats filled with pure water.
Everywhere flowering plants bloomed.
Her feet were the moats around the city, 05-110
her mekalai ornaments were the walls of the forts,
and her arms the great entrances decorated with strings of flowers.
The tower of Vachirappadai Kottam
and the tower of the Karpaga tree Kottam,
standing opposite each other, were her breasts.
Her face was the matchless temple that has abided
in the world for many eons.

The moon that disappears in the east in the morning 05-120
and the sun that sets in the west in the evening
were like silver and golden earrings brightening her face.
She belonged to the Chola king adorned with an athi garland.

A male swan played among the lotus flowers,
embracing his mate above one of the blossoms.

An andril bird climbed on the highest branch of the palm tree
and called her mate to tell him that evening was coming.

Cows, grazing in the forest blooming with kuvalai flowers,
spilled sweet milk from their udders on the grass,
and the milk fell on the earth, 05-130
their calves thought of their mothers and called them
making the sound fill the open space.

Brahmins started sacrificial fires for the evening,
women adorned with lovely bracelets lit their lamps,
singers in the marudam lands strung and played their yāz’s,
cowherds on the mullai lands played their flutes,
and Evening with her fresh body arrived,
sad that her bright sun was setting,
as if a girl were entering her parents’ home
after losing her husband in war. 05-141
-----------

Part 2. The Goddess Manimekalai
6. சக்கரவாளக்கோட்டம் உரைத்த காதை
[ மணிமேகலைதனக்கு மணிமேகலாதெய்வம் சக்கரவாளக்
கோட்டம் உரைத்து அவளை மணிபல்லவத்துக் கொண்டுபோன பாட்டு ]

அந்தி மாலை நீங்கிய பின்னர்
வந்து தோன்றிய மலர்கதிர் மண்டிலம்
சான்றோர் தங்கண் எய்திய குற்றம்
தோன்றுவழி விளங்கும் தோற்றம் போல
மாசுஅறு விசும்பில் மறுநிறம் கிளர
ஆசுஅற விளங்கிய அம்தீம் தண்கதிர்
வெள்ளிவெண் குடத்துப் பால்சொரி வதுபோல்
கள்அவிழ் பூம்பொழில் இடைஇடை சொரிய,
உருவு கொண்ட மின்னே போலத்
திருவில் இட்டுத் திகழ்தரு மேனியள்         06-10

ஆதி முதல்வன் அறவாழி ஆள்வோன்
பாத பீடிகை பணிந்தனள் ஏத்திப்
பதியகத்து உறையும்ஓர் பைந்தொடி ஆகிச்
சுதமதி நல்லாள் தன்முகம் நோக்கி
ஈங்கு நின்றீர் என்உற் றீர்என
ஆங்குஅவள் ஆங்குஅவன் கூறியது உரைத்தலும்
அரசிளங் குமரன் ஆயிழை தன்மேல்
தணியா நோக்கம் தவிர்ந்திலன் ஆகி
அறத்தோர் வனம்என்று அகன்றனன் ஆயினும்
புறத்தோர் வீதியில் பொருந்துதல் ஒழியான்         06-20

பெருந்தெரு ஒழித்துஇப் பெருவனம் சூழ்ந்த
திருந்துஎயில் குடபால் சிறுபுழை போகி
மிக்க மாதவர் விரும்பினர் உறையும்
சக்கர வாளக் கோட்டம் புக்கால்
கங்குல் கழியினும் கடுநவை எய்தாது
அங்குநீர் போம்என்று அருந்தெய்வம் உரைப்ப,
வஞ்ச விஞ்சையன் மாருத வேகனும்
அம்செஞ் சாயல் நீயும் அல்லது
நெடுநகர் மருங்கின் உள்ளோர் எல்லாம்
சுடுகாட்டுக் கோட்டம் என்றுஅலது உரையார்         06-30

சக்கர வாளக் கோட்டம் அஃதுஎன,
மிக்கோய் கூறிய உரைப்பொருள் அறியேன்
ஈங்கு இதன் காரணம் என்னை யோஎன
ஆங்குஅதன் காரணம் அறியக் கூறுவன்
மாதவி மகளொடு வல்இருள் வரினும்
நீகேள் என்றே நேர்இழை கூறும்;இந்
நாமப் பேரூர் தன்னொடு தோன்றிய
ஈமப் புறங்காடு ஈங்குஇதன் அயலது
ஊரா நல்தேர் ஓவியப் படுத்துத்
தேவர் புகுதரூஉம் செழுங்கொடி வாயிலும்         06-40

நெல்லும் கரும்பும் நீரும் சோலையும்
நல்வழி எழுதிய நலங்கிளர் வாயிலும்
வெள்ளி வெண்சுதை இழுகிய மாடத்
துள்உரு எழுதா வெள்ளிடை வாயிலும்
மடித்த செவ்வாய்க் கடுத்த நோக்கின்
தொடுத்த பாசத்துப் பிடித்த சூலத்து
நெடுநிலை மண்ணீடு நின்ற வாயிலும்
நால்பெரு வாயிலும் பால்பட்டு ஓங்கிய
காப்புஉடை இஞ்சிக் கடிவழங்கு ஆர்இடை
உலையா உள்ளமோடு உயிர்க்கடன் இறுத்தோர்         06-50

தலைதூங்கு நெடுமரம் தாழ்ந்துபுறம் சுற்றிப்
பீடிகை ஓங்கிய பெரும்பலி முன்றில்
காடுஅமர் செல்வி கழிபெருங் கோட்டமும்
அருந்தவர்க்கு ஆயினும் அரசர்க்கு ஆயினும்
ஒருங்குஉடன் மாய்ந்த பெண்டிர்க்கு ஆயினும்
நால்வேறு வருணப் பால்வேறு காட்டி
இறந்தோர் மருங்கில் சிறந்தோர் செய்த
குறியவும் நெடியவும் குன்றுகண் டன்ன
சுடுமண் ஓங்கிய நெடுநிலைக் கோட்டமும்,
அருந்திறல் கடவுள் திருந்துபலிக் கந்தமும்         06-60

நிறைக்கல் தெற்றியும் மிறைக்களச் சந்தியும்
தண்டும் மண்டையும் பிடித்துக் காவலர்
உண்டுகண் படுக்கும் உறையுள் குடிகையும்,
தூமக் கொடியும் சுடர்த்தோ ரணங்களும்,
ஈமப் பந்தரும் யாங்கணும் பரந்து,
சுடுவோர் இடுவோர் தொடுகுழிப் படுப்போர்
தாழ்வயின் அடைப்போர் தாழியில் கவிப்போர்
இரவும் பகலும் இளிவுடன் தரியாது
வருவோர் பெயர்வோர் மாறாச் சும்மையும்,
எஞ்சியோர் மருங்கின் ஈமம் சாற்றி         06-70

நெஞ்சு நடுக்குறூஉம் நெய்தல் ஓசையும்
துறவோர் இறந்த அழுவிளிப் பூசலும்,
பிறவோர் இறந்த அழுவிளிப் பூசலும்,
நீள்முக நரியின் தீவிளிக் கூவும்,
சாவோர்ப் பயிரும் கூகையின் குரலும்
புலவுஊண் பொருந்திய குராலின் குரலும்
ஊண்தலை துற்றிய ஆண்டலைக் குரலும்
நல்நீர்ப் புணரி நளிகடல் ஓதையின்
இன்னா இசையொலி என்றும்நின்று அறாது
தான்றியும் ஒடுவையும் உழிஞ்சிலும் ஒங்கிக்         06-80

கான்றையும் சூரையும் கள்ளியும் அடர்ந்து
காய்பசிக் கடும்பேய் கணங்கொண்டு ஈண்டும்
மால்அமர் பெருஞ்சினை வாகை மன்றமும்,
வெள்நிணம் தடியொடு மாந்தி மகிழ்சிறந்து
புள்இறை கூரும் வெள்ளில் மன்றமும்,
சுடலை நோன்பிகள் ஒடியா உள்ளமொடு
மடைதீ யுறுக்கும் வன்னி மன்றமும்,
விரத யாக்கையர் உடைதலை தொகுத்துஆங்கு
இருந்தொடர்ப் படுக்கும் இரத்தி மன்றமும்
பிணம்தின் மாக்கள் நிணம்படு குழிசியில்         06-90

விருந்தாட்டு அயரும் வெள்ளிடை மன்றமும்
அழல்பெய் குழிசியும் புழல்பெய் மண்டையும்
வெள்ளில் பாடையும் உள்ளீட்டு் அறுவையும்
பரிந்த மாலையும் உடைந்த கும்பமும்
நெல்லும் பொரியும் சிம்பலி அரிசியும்
யாங்கணும் பரந்த ஓங்குஇரும் பறந்தலை
தவத்துறை மாக்கள் மிகப்பெருஞ் செல்வர்
ஈற்றிளம் பெண்டிர் ஆற்றாப் பாலகர்
முதியோர் என்னான் இளையோர் என்னான்
கொடுந்தொழி லாளன் கொன்றனன் குவிப்பஇவ்         06-100

அழல்வாய்ச் சுடலை தின்னக் கண்டும்
கழிபெருஞ் செல்வக் கள்ளாட்டு அயர்ந்து
மிக்க நல்லறம் விரும்பாது வாழும்
மக்களில் சிறந்த மடவோர் உண்டோ?
ஆங்குஅது தன்னைஓர் அருங்கடி நகர்எனச்
சார்ங்கலன் என்போன் தனிவழிச் சென்றோன்
என்பும் தடியும் உதிரமும் யாக்கைஎன்று
அன்புறு மாக்கட்கு அறியச் சாற்றி
வழுவொடு கிடந்த புழுஊன் பிண்டத்து
அலத்தகம் ஊட்டிய அடிநரி வாய்க்கொண்டு         06-110

உலப்புஇல் இன்பமோடு உளைக்கும் ஓதையும்,
கலைப்புற அல்குல் கழுகுகுடைந்து உண்டு
நிலைத்தலை நெடுவிளி எடுக்கும் ஓதையும்,
கடகம் செறிந்த கையைத் தீநாய்
உடையக் கவ்வி ஒடுங்கா ஓதையும்,
சாந்தம் தோய்ந்த ஏந்துஇள வனமுலை
காய்ந்தபசி எருவை கவர்ந்துஊண் ஓதையும்,
பண்புகொள் யாக்கையின் வெண்பலி அரங்கத்து
மண்கணை முழவம் ஆக ஆங்குஓர்
கருந்தலை வாங்கிக் கையகத்து ஏந்தி        06-120

இரும்பேர் உவகையின் எழுந்துஓர் பேய்மகள்
புயலோ குழலோ கயலோ கண்ணோ
குமிழோ மூக்கோ இதழோ கவிரோ
பல்லோ முத்தோ என்னாது இரங்காது
கண்தொட்டு உண்டு கவைஅடி பெயர்த்துத்
தண்டாக் களிப்பின் ஆடும் கூத்துக்
கண்டனன் வெரீஇக் கடுநவை எய்தி,
விண்டுஓர் திசையின் விளித்தனன் பெயர்ந்துஈங்கு
எம்அனை காணாய் ஈமச் சுடலையின்
வெம்முது பேய்க்குஎன் உயிர்கொடுத் தேன்எனத்         06-130

தம்அனை தன்முன் வீழ்ந்துமெய் வைத்தலும்,
பார்ப்பான் தன்னொடு கண்இழந்து இருந்தஇத்
தீத்தொழி லாட்டிஎன் சிறுவன் தன்னை
யாரும்இல் தமியேன் என்பது நோக்காது
ஆர்உயிர் உண்டது அணங்கோ பேயோ
துறையும் மன்றமும் தொல்வலி மரனும்
உறையுளும் கோட்டமும் காப்பாய் காவாய்
தகவுஇலை கொல்லோ சம்பா பதிஎன
மகன்மெய் யாக்கையை மார்புஉறத் தழீஇ
ஈமப் புறங்காட்டு எயில்புற வாயிலில்         06-140

கோதமை என்பாள் கொடுந்துயர் சாற்ற,
கடிவழங்கு வாயிலில் கடுந்துயர் எய்தி
இடைஇருள் யாமத்து என்னைஈங்கு அழைத்தனை
என்உற் றனையோ எனக்குஉரை என்றே
பொன்னின் பொலிந்த நிறத்தாள் தோன்ற,
ஆரும்இ லாட்டிஎன் அறியாப் பாலகன்
ஈமப் புறங்காட்டு எய்தினோன் தன்னை
அணங்கோ பேயோ ஆர்உயிர் உண்டது
உறங்குவான் போலக் கிடந்தனன் காண்என,
அணங்கும் பேயும் ஆர்உயிர் உண்ணா         06-150

பிணங்குநூல் மார்பன் பேதுகந் தாக
ஊழ்வினை வந்துஇவன் உயிர்உண்டு கழிந்தது
மாபெரும் துன்பம் ஒழிவாய் என்றலும்,
என்உயிர் கொண்டுஇவன் உயிர்தந் தருளில்என்
கண்இல் கணவனை இவன்காத்து ஓம்பிடும்
இவன்உயிர் தந்துஎன் உயிர்வாங்கு என்றலும்,
முதுமூ தாட்டி இரங்கினள் மொழிவோள்
ஐயம் உண்டோ ஆர்உயிர் போனால்
செய்வினை மருங்கில் சென்றுபிறப்பு எய்துதல்
ஆங்குஅது கொணர்ந்துநின் ஆர்இடர் நீக்குதல்         06-160

ஈங்குஎனக்கு ஆவதுஒன்று அன்றுநீ இரங்கல்
கொலைஅறம் ஆம்எனும் கொடுந்தொழில் மாக்கள்
அவலப் படிற்றுஉரை ஆங்கது மடவாய்
உலக மன்னவர்க்கு உயிர்க்குஉயிர் ஈவோர்
இலரோ இந்த ஈமப் புறங்காட்டு
அரசர்க்கு அமைந்தன ஆயிரம் கோட்டம்
நிரயக் கொடுமொழி நீஒழி என்றலும்,
தேவர் தருவர் வரம்என்று ஒருமுறை
நால்மறை அந்தணர் நன்னூல் உரைக்கும்
மாபெருந் தெய்வம் நீஅரு ளாவிடின்         06-170

யானோ காவேன் என்உயிர் ஈங்குஎன,
ஊழி முதல்வன் உயிர்தரின் அல்லது
ஆழித் தாழி அகவரைத் திரிவோர்
தாம்தரின் யானும் தருகுவன் மடவாய்
ஈங்குஎன் ஆற்றலும் காண்பாய் என்றே
நால்வகை மரபின் அரூபப் பிரமரும்
நானால் வகையின் உரூபப் பிரமரும்
இருவகைச் சுடரும் இருமூ வகையில்
பெருவனப்பு எய்திய தெய்வத கணங்களும்
பல்வகை அசுரரும் படுதுயர் உறூஉம்         06-180

எண்வகை நரகரும் இருவிசும்பு இயங்கும்
பல்மீன் ஈட்டமும் நாளும் கோளும்
தன்அகத்து அடக்கிய சக்கர வாளத்து
வரம்தரற்கு உரியோர் தமைமுன் நிறுத்தி
அரந்தை கெடும்இவள் அருந்துயர் இதுஎனச்
சம்பா பதிதான் உரைத்தஅம் முறையே
எங்குவாழ் தேவரும் உரைப்பக் கேட்டே,
கோதமை யுற்ற கொடுந்துயர் நீங்கி
ஈமச் சுடலையின் மகனைஇட்டு இறந்தபின்
சம்பா பதிதன் ஆற்றல் தோன்ற         06-190

எங்குவாழ் தேவரும் கூடிய இடம்தனில்
சூழ்கடல் வளைஇய வாழியங் குன்றத்து
நடுவு நின்ற மேருக் குன்றமும்
புடையில் நின்ற எழுவகைக் குன்றமும்
நால்வகை மரபின் மாபெருந் தீவும்
ஓர்ஈ ராயிரம் சிற்றிடைத் தீவும்
பிறவும் ஆங்குஅதன் இடவகை உரியன
பெறுமுறை மரபின் அறிவுவரக் காட்டி
ஆங்குவாழ் உயிர்களும் அவ்வுயிர் இடங்களும்
பாங்குற மண்ணீட்டில் பண்புற வகுத்து         06-200

மிக்க மயனால் இழைக்கப் பட்ட
சக்கர வாளக் கோட்டம்ஈங்கு இதுகாண்
இடுபிணக் கோட்டத்து எயில்புறம் ஆதலின்
சுடுகாட்டுக் கோட்டத்து என்றலது உரையார்
இதன்வரவு இதுஎன்று இருந்தெய்வம் உரைக்க,
மதன் இல் நெஞ்சமொடு வான்துயர்எய்திப்
பிறந்தோர் வாழ்க்கை சிறந்தோள் உரைப்ப,
இறந்துஇருள் கூர்ந்த இடைஇருள் யாமத்துத்
தூங்குஎயில் எய்திய சுதமதி ஒழியப்
பூங்கொடி தன்னைப் பொருந்தித் தழீஇ         06-210

அந்தரம் ஆறா ஆறுஐந்து யோசனைத்
தென்திசை மருங்கில் சென்றுதிரை உடுத்த
மணிபல் லவத்திடை மணிமே கலாதெய்வம்
அணிஇழை தன்னைவைத்து அகன்றது தான்என்.

சக்கரவாளக்கோட்டம் உரைத்த காதை முற்றிற்று.
----------------
Chapter 6. The Chakravālakkottam

The moon rose as the evening arrived,
spreading its bright rays,
its blemishes showing like the failings of good people.
Its bright cool light fell
like milk poured from a silver pot on flowering plants
as they drip honey from their flowers.

The goddess Manimekalai appears before Sudhamathi and speaks to her

Like a lightning flash the goddess appeared as a girl.
Her form was like a rainbow, the bow of Indra.
She bowed and worshiped the Peedihai
with the footprint of Buddha on it,
the ancient god with the wheel of Dharma.
In the form of a lovely girl in Pukār
she came to Sudhamathi, looked at her and asked,
“Why do you stand here?”
Sudhamathi told the goddess
“The prince cannot control the irresistible desire
that he has for Manimekalai, ornamented with beautiful jewels.
Even after he leaves the garden of the monks,
he will continue to follow her on the street.” 06-020

The goddess told Sudhamathi,
“You and Manimekalai should go along the wide street
through the small place next to this large garden that is on the west side.
There you will see Chakravālakkottam where monks live happily.
You will have no trouble during the night if you stay there.
Go and stay there.”

Sudhamathi asked the goddess about Chakravālakkottam.

Sudhamathi asked the goddess,
“O lovely one,
only the wicked apsaras Māruthavegan and some others
call that place Chakravālakkottam.
The people of this city with tall walls call it Sudukāttukkottam. 06-030
I do not know why this is.
O great one, tell me why you call that place Chakravālakkottam.”

The goddess, adorned with beautiful ornaments said,
“I will tell you the reason clearly.
You came with the daughter of Mādhavi—
now don’t go away. Even if it grows dark, hear what I say.

There is a burning ground next to that place
that terrifies anyone who goes there.

That fortress has four entrances
and it is surrounded with guarded walls.

Into the first entrance of the kottam
where flags fly over the doors,
the gods enter on their lovely chariots
decorated with paintings. 6-040

The second entrance is surrounded with watered fields
where paddy and sugarcane flourish.

On the third entrance the walls are white
and pictures have not yet been painted on it.

The fourth entrance is made of silver
and has no paintings.

A Bhudam with a red mouth, terrifying face and angry gaze.
stands to guard the place carrying a trident and a rope.

The structure and the description of the kottam

In this Chakravālakkottam surrounded by four walls,
the heads of people who have sacrificed themselves
hang on the trees. 06-050

There is a Peedihai and in front of it
is a pavilion where people give sacrifices.
There is a large temple for Kali, the goddess of the forest.

There are short and tall brick hill-like temples
constructed for sages when they died doing severe tapas, for kings,
and for chaste women who died with their husbands.
They were made for people of various castes. 06-060

There are pillars made in the names of heroic gods
and sacrifices are made to them on raised platforms.

Many streets cross each other and go in circles in that kottam.

It has huts where guards carrying sticks and pots eat food and sleep.

Flags fly amid the smoke
while pandals have been raised with hanging decorations.
All these things are spread around the burning ground there.

Noises in Chakravālakkottam.

The people on the burning ground make many sounds.
Some burn corpses,
some bury them,
some throw corpses randomly in holes,
some put them in pots,
and some come and go night and day grieving. 6-070

There are many sounds there in Chakravālakkottam—
the sound of neythal drums
that make people’s hearts shiver when they are beaten,
the sound of people worshiping buried sages,
the sound of crowds crying for the dead,
the mournful sound of long-faced foxes standing near the fire,
the sound of owls calling out to the dead,
the sound of the kurāl that eats dead flesh,
the sound of the andalai that eats and discards that food,
and the unceasing sound of the clear waves of the ocean.

Various mandrams

There is a mandram surrounded with vāhai trees
with tall branches over which clouds float.
The roaring sound of the rolling waves of the ocean spreads there. 06-080
Mournful sounds never cease in that place,
covered with bushes of tāndri, oduvai, uzinjil, kāndai, suurai, and kalli.
Many groups of peys wander there with terrible hunger,

In Vellil mandram, eagles that eat white fat and flesh
stay in their nests.

In Vanni mandram, sages on the burning grounds
make fires ceaselessly.

In Irathi mandram, 6-090
sages, doing penance and fasting
collect the heads and arrange them.

In Vellidai mandram
people cook the fat of the dead in pots
and have a feast.

The Parandalai Mandram (in the Paranthalai war, the Chola king Karikālan defeated the Chera king Neduncheralāthan)

In the Parandalai Mandram, one can find many things—
pots with fire inside,
skulls with holes in them,
white biers,
cloths on the corpses,
dried out garlands, broken pots,
paddy, fried rice, rice for sacrifices,
all thrown there, spread on the burning ground
of great Parandalai Mandram.

When there is a war,
the cruel king Yama, compassionless, takes the lives of people—
sages, the rich, the poor, innocent young children,
babies, pregnant women, older people—
he kills them all and puts them in a pile.

When people see this ground burning with fire that destroys everything,
they do not worry and do not think of doing good deeds,
but drink and live without any concerns.
Could anyone be more ignorant than those people

The goddess Manimekalai tells Sudhamathi the story of Sārngalan and his mother Gothamai

A traveler named Sārngalan came to a forest
and saw a pey at a burning ground.
He was a Brahmin and, as a sage, would tell people
that the body is only something made of bones, flesh and blood.

In that burning ground he saw a female Bhudam on a platform
and he heard many noises:
a fox carrying meat in its mouth made a happy noise, 06-110
an eagle eating the flesh of a corpse’s stomach made a noise,
a wild dog took the hand of a corpse and ran about making a racket,
a vulture took the flesh of a corpse’s chest, ate it and made a noise.
All these sounds were like drums on that burning ground.

As all these sounds mixed together.
The female pey that Sārngalan saw,
carrying in her hand the large head of a corpse, danced. 06-120
She did not care whether the corpse’s hair was like a cloud,
whether it had fish eyes, a nose like a kumizh,
a mouth like a murukkam blossom, and pearl-like teeth.
The pey did not feel sorry for anything
as she ate the eyes of the corpse
and danced moving her split feet around joyfully
on the burning ground.

Sārngalan was with his mother Gothamai,
and he saw the pey and screamed in fright.
He said to his mother, ‘Look, mother, I am going to give my life
to this old pey on this burning ground,’
and fell down and died in front of her. 06-130

His mother held the body of her son to her breast,
and called the goddess Sambāpathi.
Shining like gold, Sambāpathi came to her and asked,
‘Why did you summon me in the middle of night?
Tell me what troubles you.’
Gothamai, holding her son, 06-140
stood at the entrance of the forest,
and told the goddess of her terrible troubles.
‘My husband is blind.
I and my son took care of him and I am alone now
because an anangu killed my son
and ate him without any compassion.
Was it an anangu or pey?
See, how my son lies there as if asleep.

You are the goddess Sambāpathi
and you protect and take care of ponds,
mandrams, plants, houses and temples.
Don’t you have any compassion?’ 06-150

Gothamai told her sad story to the goddess Sambāpathi
standing at the entrance of the forest holding her son’s body.

Sambāpathi felt sorry for her and said,
‘An anangu could not have killed your son.
Your son, a Brahmin, wears a sacred thread on his chest
but is ignorant.
He came to the forest in the middle of the night,
but his own fate is the cause for his death.
It is not the fault of anyone. Do not be sad.’
Gothamai said to the goddess, ‘Take my life and give my son’s life back.
My husband is blind and needs someone to take care of him.
If my son is alive he will take care of his father.’

The goddess felt sorry for Gothamai and said,
‘If a soul dies, it will be born again according to its karma.
You should not feel sorry for him 06-160
because he will be born again.
I cannot give his life back because it is his fate to die.
I cannot take away your sorrow.
O beautiful one, cruel people say that killing is dharma,
but that is not right and they lie.
Many have given their lives for their kings,
and thousands of forts in this forest belong to the king.
Events like this always happen.
Do not think of bad things.’

Gothamai told the goddess,
‘The four Vedas say that gods can give whatever boon one wants.
You are a great goddess.
If you do not give your grace to me and save my son,
I will die right here.’ 06-170

The goddess said,
‘Only the ancient god of Uzhi can restore lives—
the gods and goddesses wandering in this forest cannot.
If they could, I would also give life to your son,
but I do not have that ability.
I do have some powers. I will see what I can do.’

The goddess Sambāpathi calls various gods and goddesses
in Chakravālakkottam to come to Gothamai and speak to her.

She called the four formless Brahmas, sixteen Brahmas with forms,
the sun, the moon, the six types of beautiful small gods and goddesses,
many asuras, eight kinds of people in hell,
all the stars that move in the wide sky,
and other stars and constellations,
telling them all to come before Gothamai and the goddess Sambāpathi. 06-180

When all the gods had come,
the goddess told them Gothamai’s troubles
and asked them to help her.
When these gods and all other gods in the world
had heard Gothamai’s troubles,
they said that her son not die because of the pey
but because of his fate.
Gothamai was released from her suffering
and died with her son. 06-190

The goddess Manimekalai tells Sudhamathi the reason for the name Chakravālakkottam.

This Cakravalakkottam, the place where all the gods
and goddesses gathered together for Gothamai,
has a mountain surrounded by the oceans.
Meru mountain is at the center of this kottam,
surrounded with seven small mountains.
There are four large islands in the ocean,
and two thousand small islands, and other places.”
The goddess showed all these places to Sudhamathi
along with all the places where all creatures live
and told her how Mayan the carpenter for the gods
made Cakravālakkottam.”

She said, “There is a burning ground outside the walls of the forest.
That is why people call this Sudukattukkottam.
Such is the history of this place.”

After that the goddess Manimekalai
described to Sudhamathi the sorrowful life of people born in the world
and left her in the forest after she went to sleep there.

The goddess picked up Manimekalai
flew south through the sky for thirty yosanai,
and left the sleeping Manimekalai adorned with ornaments
on Manipallavam island surrounded by the ocean and left. 06-214
------------

7. துயில் எழுப்பிய காதை
[ மணிமேகலாதெய்வம் உவவனம்புகுந்து சுதமதியைத் துயில் எழுப்பிய பாட்டு ]

மணிமே கலைதனை மணிபல் லவத்திடை
மணிமே கலாதெய்வம் வைத்து நீங்கி
மணிமே கலைதனை மலர்ப்பொழில் கண்ட
உதய குமரன் உறுதுயர் எய்திக்
கங்குல் கழியில்என் கையகத் தாள்எனப்
பொங்குமெல் அமளியில் பொருந்தாது இருந்தோன்
முன்னர்த் தோன்றி மன்னவன் மகனே
கோல்நிலை திரிந்திடின் கோள்நிலை திரியும்
கோள்நிலை திரிந்திடின் மாரிவறம் கூரும்
மாரிவறங் கூரின் மன்உயிர் இல்லை         07-10

மன்உயிர் எல்லாம் மண்ஆள் வேந்தன்
தன்உயிர் என்னும் தகுதிஇன்று ஆகும்
தவத்திறம் பூண்டோள் தன்மேல் வைத்த
அவத்திறம் ஒழிகென்று அவன்வயின் உரைத்தபின்,
உவவனம் புகுந்துஆங்கு உறுதுயில் கொள்ளும்
சுதமதி தன்னைத் துயிலிடை நீக்கி
இந்திர கோடணை இந்நகர்க் காண
வந்தேன் அஞ்சல் மணிமே கலையான்
ஆதிசால் முனிவன் அறவழிப் படூஉம்
ஏது முதிர்ந்தது இளங்கொடிக்கு ஆதலின்         07-20

விஞ்சையின் பெயர்த்துநின் விளங்குஇழை தன்னைஓர்
வஞ்சம்இல் மணிபல் லவத்திடை வைத்தேன்
பண்டைப் பிறப்பும் பண்புற உணர்ந்துஈங்கு
இன்றுஏழ் நாளில் இந்நகர் மருங்கே
வந்து தோன்றும் மடக்கொடி நல்லாள்
களிப்புமாண் செல்வக் காவல் பேர்ஊர்
ஒளித்துஉரு எய்தினும் உன்திறம் ஒளியாள்
ஆங்குஅவள் இந்நகர் புகுந்த அந்நாள்
ஈங்கு நிகழ்வன ஏதுப் பலஉள
மாதவி தனக்குயான் வந்த வண்ணமும்         07-30

ஏதம்இல் நெறிமகள் எய்திய வண்ணமும்
உரையாய் நீஅவள் என்திறம் உணரும்
திரைஇரும் பௌவத்துத் தெய்வம்ஒன்று உண்டுஎனக்
கோவலன் கூறிஇக் கொடியிடை தன்னைஎன்
நாமம் செய்த நல்நாள் நள்இருள்
காமன் கையறக் கடுநவை அறுக்கும்
மாபெருந் தவக்கொடி ஈன்றனை என்றே
நனவே போலக் கனவகத்து உரைத்தேன்
ஈங்குஇவ் வண்ணம் ஆங்குஅவட்கு உரைஎன்று
அந்தரத்து எழுந்துஆங்கு அருந்தெய்வம் போயபின்         07-40

வெந்துயர் எய்திச் சுதமதி எழுந்துஆங்கு
அகல்மனை அரங்கத்து ஆசிரியர் தம்மொடு
வகைதெரி மாக்கட்கு வட்டணை காட்டி
ஆடல் புணர்க்கு அரங்கியல் மகளிரில்
கூடிய குயிலுவக் கருவிகண் துயின்று
பண்ணுக்கிளை பயிரும் பண்ணியாழ்த் தீந்தொடை
கொளைவல் ஆயமோடு இசைகூட் டுண்டு
வளைசேர் செங்கை மெல்விரல் உதைத்த
வெம்மைவெய் துறாது தன்மையில் திரியவும்
பண்புஇல் காதலன் பரத்தமை நோனாது         07-50

உண்கண் சிவந்தாங்கு ஒல்குகொடி போன்று
தெருட்டவும் தெருளாது ஊடலொடு துயில்வோர்
விரைப்பூம் பள்ளி வீழ்துணை தழுவவும்,
தளர்நடை ஆயமொடு தங்காது ஓடி
விளையாடு சிறுதேர் ஈர்த்துமெய் வருந்தி
அமளித் துஞ்சும் ஐம்படைத் தாலிக்
குதலைச் செவ்வாய் குறுநடைப் புதல்வர்க்குக்
காவல் பெண்டிர் கடிப்பகை எறிந்து
தூபம் காட்டித் தூங்குதுயில் வதியவும்,
இறைஉறை புறவும் நிறைநீர்ப் புள்ளும்         07-60

காவுறை பறவையும் நாஉள் அழுந்தி
விழவுக்களி அடங்கி முழவுக்கண் துயின்று
பழவிறல் மூதூர் பாயல்கொள் நடுநாள்,
கோமகன் கோயில் குறுநீர்க் கன்னலின்
யாமம் கொள்பவர் ஏத்துஒலி அரவமும்,
உறையுள்நின்று ஒடுங்கிய உண்ணா உயக்கத்து
நிறைஅழி யானை நெடுங்கூ விளியும்,
தேர்வழங்கு தெருவும் சிற்றிடை முடுக்கரும்
ஊர்காப் பாளர் எறிதுடி ஓதையும்,
முழங்குநீர் முன்துறைக் கலம்புணர் கம்மியர்         07-70

துழந்துஅடு கள்ளின் தோப்பிஉண்டு அயர்ந்து
பழஞ்செருக்கு உற்ற அனந்தர்ப் பாணியும்,
அரவாய்க் கடிப்பகை ஐயவிக் கடிப்பகை
விரவிய மகளிர் ஏந்திய தூமத்துப்
புதல்வரைப் பயந்த புனிறுதீர் கயக்கம்
தீர்வினை மகளிர் குளன்ஆடு அரவமும்,
வலித்த நெஞ்சின் ஆடவர் இன்றியும்
புலிக்கணத்து அன்னோர் பூத சதுக்கத்துக்
கொடித்தேர் வேந்தன் கொற்றம் கொள்கென
இடிக்குரல் முழக்கத்து இடும்பலி ஓதையும்,         07-80

ஈற்றிளம் பெண்டிர் ஆற்றாப் பாலகர்
கடுஞ்சூல் மகளிர் நெடும்புண் உற்றோர்
தம்துயர் கெடுக்கும் மந்திர மாக்கள்
மன்றப் பேய்மகள் வந்துகைக் கொள்கென
நின்றுஎறி பலியின் நெடுங்குரல் ஓதையும்,
பல்வேறு ஓதையும் பரந்துஒருங்கு இசைப்பக்,
கேட்டுஉளம் கலங்கி ஊட்டிருள் அழுவத்து
முருந்துஏர் இளநகை நீங்கிப் பூம்பொழில்
திருந்துஎயில் குடபால் சிறுபுழை போகி
மிக்கமா தெய்வம் வியந்துஎடுத்து உரைத்த         07-90

சக்கர வாளக் கோட்டத்து அங்கண்
பலர்புகத் திறந்த பகுவாய் வாயில்
உலக அறவியின் ஒருபுடை இருத்தலும்,
கந்துஉடை நெடுநிலைக் காரணம் காட்டிய
அந்தில் எழுதிய அற்புதப் பாவை
மைத்தடங் கண்ணாள் மயங்கினள் வெருவத்
திப்பியம் உரைக்கும் தெய்வக் கிளவியின்
இரவி வன்மன் ஒருபெரு மகளே
துரகத் தானைத் துச்சயன் தேவி
தயங்குஇணர்க் கோதைத் தாரை சாவுற        07-100

மயங்கி யானைமுன் மன்உயிர் நீத்தோய்
காராளர் சண்பையில் கௌசிகன் மகளே
மாருத வேகனோடு இந்நகர் புகுந்து
தாரை தவ்வை தன்னொடு கூடிய
வீரை ஆகிய சுதமதி கேளாய்
இன்றுஏழ் நாளில் இடையிருள் யாமத்துத்
தன்பிறப் பதனொடு நின்பிறப்பு உணர்ந்துஈங்கு
இலக்குமி யாகிய நினக்குஇளை யாள்வரும்
அஞ்சல்என்று உரைத்தது அவ்வுரை கேட்டு
நெஞ்சம் நடுக்குறூஉம் நேர்இழை நல்லாள்,         07-110

காவ லாளர் கண்துயில் கொள்ளத்
தூமென் சேக்கைத் துயில்கண் விழிப்ப
வலம்புரிச் சங்கம் வறிதுஎழுந்து ஆர்ப்பப்
புலம்புரிச் சங்கம் பொருளொடு முழங்கப்
புகர்முக வாரணம் நெடுங்கூ விளிப்பப்
பொறிமயிர் வாரணம் குறுங்கூ விளிப்பப்
பணைநிலைப் புரவி பலஎழுந்து ஆலப்
பணைநிலைப் புள்ளும் பலஎழுந்து ஆலப்
பூம்பொழில் ஆர்கைப் புள்ஒலி சிறப்பப்
பூங்கொடி யார்கைப் புள்ஒலி சிறப்பக்         07-120

கடவுள் பீடிகைப் பூப்பலி கடைகொளக்
கலம்பகர் பீடிகைப் பூப்பலி கடைகொளக்
குயிலுவர் கடைதொறும் பண்ணியம் பரந்துஎழ
கொடுப்போர் கடைதொறும் பண்ணியம் பரந்துஎழ
ஊர்துயில் எடுப்ப உரவுநீர் அழுவத்துக்
கார்இருள் சீத்துக் கதிரவன் முளைத்தலும்,
ஏஉறு மஞ்ஞையின் இனைந்ததுஅடி வருந்த
மாநகர் வீதி மருங்கில் போகிப்
போய கங்குலில் புகுந்ததை எல்லாம்
மாதவி தனக்கு வழுஇன்று உரைத்தலும்         07-130

நல்மணி இழந்த நாகம் போன்றுஅவள்
தன்மகள் வாராத் தனித்துயர் உழப்ப
இன்உயிர் இழந்த யாக்கையில் இருந்தனள்
துன்னியது உரைத்த சுதமதி தான்என்.

துயில் எழுப்பிய காதை முற்றிற்று.
----------------
Chapter 7. The goddess wakes Sudhamathi in Manipallavam


The goddess Manimekalai comes and speaks to the prince in the night

After the goddess Manimekalai left Manipallavam island,
leaving Manimekalai there, she went to prince Udayakumaran.
The prince, feeling sad and lying on a soft bed,
thought, “When the night is over, I will get Manimekalai,”
and he was not able to sleep thinking about her.

That very night, the goddess Manimekalai
appeared before the prince and told him,
“O prince, if a king holding a scepter
does not rule properly and justly,
the stars in the country will go on a wrong path,
and if the stars do not go in the right way,
it will not rain during the rainy season.
If there is no rain, crops will not grow
and the people will starve. 07-010
A king, the protector of his country,
should think that his citizens are his life.
You should think of Manimekalai
as a bhikshuni and consider that she is also your citizen.
You should stop thinking of her and stop loving her.” 07-014

The goddess Manimekalai wakes Sudhamathi

After advising the prince, the goddess left him and went to Sudhamathi.
She woke her and said,
“Do not be afraid of me.
I am the goddess Manimekalai.
I came to this city to see the festival for Indra.
This is the time for the vine-like young Manimekalai
to follow the path of tapas.

I flew through the sky with the ornamented Manimekalai
to the faultless island Manipallavam and left her there. 07-020
Your good friend, lovely as a vine,
will come to your place after seven days.
Even if she disguises herself
and stays in this rich, guarded, happy city,
she will not hide her true form from you.
After she arrives here many things will happen
to help her become a bhikshuni.
Go and tell Mādhavi how I have met you
and what has happened to her faultless daughter. 07-030
Tell her also that Manimekalai did not do anything wrong
or follow any bad ways.
Mādhavi knows about me.
The day she gave birth to her daughter, Kovalan said to her,
‘There is a goddess in the ocean where large waves roll,’
and he named his beautiful daughter after me.
That is how Manimekalai got her name.
One night on an auspicious day,
I appeared to Mādhavi in a dream and told her,
‘You gave birth to a divine girl
and she will be a great devotee of Buddha and will do tapas.
She will not fall into passion for anyone.
Tell Mādhavi what I have told you.’
After saying this, the goddess went away. 07-040
Frightened, Sudhamathi woke up and was worried.

A description of the evening and night in Pukār

The dancing girls who performed with their teachers went to sleep.
The musical instruments—the yāz, drum, flute and others—
were silent and went to sleep also. 07-040

There was no music from the stringed instruments
because girls stopped playing them
with their soft hands ornamented with bangles.

Some wives were angry with their husbands
because they had gone the houses of their mistresses,
and when they slept with their husbands,
their eyes were red with feigned anger,
but still they embraced them
as they slept on their fragrant beds. 07-050

Children, ornamented with aimpadaithali,
stopped babbling sweetly with their red mouths
and playing with their small chariots,
and, tired, went to sleep.
Their foster mothers smeared veempu
and ven cirukaduku on their children’s bodies
so they would sleep well.
Then only did they go to their beds and sleep.

The doves in the houses, 7-060
the birds that lived in the ponds,
and the birds in the groves
became quiet and went to sleep.
The drums were stilled.
Everything in that ancient city went to sleep.

The sounds in the night.

It was the middle of the night in Pukār.
In Chakravālakkottam there were many sounds.

The people caring for the water clocks
in the palace of the king announced the time.

Hungry elephants called for food
because they had suffered without food from the morning.

The guards beat their small drums as they watched the city
and the sound of those drums spread
in the large streets where chariots run
and through the small streets and alleyways.

The sound of the music of the ironsmiths, 7-070
working on the boats that float on the roaring sea,
spread as they drank toddy, grew intoxicated and sang.

Women wearing a paste of margosa leaves
and small white mustard seeds
followed other women after they had given birth
to keep spirits from coming near them
as they went to bathe in ponds.

Spreading everywhere, the shouting
of strong tiger-like warriors was loud as thunder
as they performed sacrifices at crossroads and called out,
“May our king on his bannered chariot be victorious!” 7-080

There was music of the magicians
that relieves the pain of young women
who have given birth for the first time
and also calms other women after giving birth.

The sound of people calling female peys
to come to the sacrifices spread there.

Sudhamathi heard all the sounds
in the night in Chakravālakkottam and was afraid.
She walked through the small entrance in the west side of the wall
and arrived at the large entrance of Chakravālakkottam
that the goddess Manimekalai had described.
Many people were entering to go to the ashrams there.
She went through the door and waited on one side. 7-090

The Kanthil Pāvai

The past life of Sudhamathi and Mādhavi

In the Chakravālakkottam,
Mayan, the carpenter of the gods
had made a wonderful statue, the Kanthil Pāvai,
and it came before Sudhamathi.
It tells the past and future lives of all people
and it began to tell the past and future life of Sudhamathi and Mādhavi. 07-098

Kanthil Pāvai appears and tells Sudhamathi her previous life.

The Pāvai said, “In a former birth,
you were the daughter of Ravivarman, the king of Yasodhara,
and you were married to Duchayan,
the king of the land of Kacchayam with a large army of horses.
When you heard your sister Thārai had died,
you fainted and an elephant killed you. 07-100

In your next birth, you were born to Kausigan.
Your father belonged to the Kārālar tribe in Sanbai city.
and he named you Veerai.

After that Thārai your sister was born as Mādhavi
and Lakshmi, your other sister, was born to Mādhavi as Manimekalai.
Mādhavi and Manimekalai were both born in Kāvirippumpatinam.
O Sudhamathi, do not be afraid of me.
Your sister Lakshmi, born as the daughter Manimekalai to Mādhavi,
will come to know her past and future lives on Manipallavam island
and then come here in the middle of the night
after seven days to join you.”
Sudhamathi heard the Kanthil Pāvai’s words, trembled and woke up. 07-110

Description of the morning.

Dawn arrives.

After being up all night, the guards went to sleep.
The couples sleeping on soft clean beds woke up.
The Valampuri conches began to sound
without any worry that they were waking everyone.
Erudite poets recited their poems loudly
to the sounding of the conches.
Elephants with dotted faces trumpeted.
Horses, arrayed in lines, woke up and moved about.
Birds on the branches of the trees woke up and sang.
Bees flying in the blooming groves drank honey and hummed. 07-120

Merchants, musicians and others wake up.

The bracelets on the hands of beautiful vine-like women jingled.
The sacrifices made to the gods with flowers were finishing.
Ornament merchants worshiped gods and sprinkled flowers on them.
Musicians played their instruments at the entrances of houses
and the sound spread everywhere.
The entrances of the houses of generous people
were filled with many things to give to the poor.
The sun, banishing the darkness of night,
rose over the sea, waking everyone.

Sudhamathi sees Mādhavi.

Sudhamathi, worried and suffering like a peacock pierced by an arrow,
went along the streets of the large city, walking so her feet hurt.
She went to Mādhavi and told her everything
that had happened to her in the night. 07-130
Mādhavi, unable to see her daughter,
suffered like a snake that has lost its precious jewel.
Thinking of Manimekalai, Sudhamathi stayed there without moving
like a body that has lost its sweet life. 07-134
----------------

8. மணிபல்லவத்துத் துயர் உற்ற காதை
[ மணிமேகலை மணிபல்லவத்துத் துயில் எழுந்து துயர்உற்ற பாட்டு ]

ஈங்குஇவள் இன்னண மாக இருங்கடல்
வாங்குதிரை உடுத்த மணிபல் லவத்திடைத்
தத்துநீர் அடைகரைச் சங்குஉழு தொடுப்பின்
முத்துவிளை கழனி முரிசெம் பவளமொடு
விரைமரம் உருட்டும் திரைஉலாப் பரப்பின்
ஞாழல் ஓங்கிய தாழ்கண் அசும்பின்
ஆம்பலும் குவளையும் தாம்புணர்ந்து மயங்கி
வண்டுஉண மலர்ந்த குண்டுநீர் இலஞ்சி
முடக்கால் புன்னையும் மடல்பூந் தாழையும்
வெயில்வரவு ஒழித்த பயில்பூம் பந்தர்         08-10

அறல்விளங்கு நிலாமணல் நறுமலர்ப் பள்ளித்
துஞ்சு துயில் எழூஉம் அம்சில் ஓதி
காதல் சுற்றம் மறந்து கடைகொள
வேறுஇடத்துப் பிறந்த உயிரே போன்று
பண்டுஅறி கிளையொடு பதியும் காணாள்
கண்டுஅறி யாதன கண்ணிற் காணா
நீல மாக்கடல் நெட்டிடை அன்றியும்
காலை ஞாயிறு கதிர்விரித்து முளைப்ப
உவவன மருங்கினில் ஓர்இடம் கொல்இது
சுதமதி ஒளித்தாய் துயரம் செய்தனை         08-20

நனவோ கனவோ என்பதை அறியேன்
மனநடுக் குறூஉம் மாற்றம் தாராய்
வல்இருள் கழிந்தது மாதவி மயங்கும்
எல்வளை வாராய் விட்டுஅகன் றனையோ
விஞ்சையில் தோன்றிய விளங்கிழை மடவாள்
வஞ்சம் செய்தனள் கொல்லோ அறியேன்
ஒருதனி அஞ்சுவென் திருவே வாவெனத்
திரைதவழ் பறவையும் விரிசிறைப் பறவையும்
எழுந்துவீழ் சில்லையும் ஒடுங்குசிறை முழுவலும்
அன்னச் சேவல் அரச னாகப்         08-30

பன்னிறப் புள்இனம் பரந்துஒருங்கு ஈண்டிப்
பாசறை மன்னர் பாடி போல
வீசுநீர்ப் பரப்பின் எதிர்எதிர் இருக்கும்
துறையும் துறைசூழ் நெடுமணல் குன்றமும்
யாங்கணும் திரிவோள் பாங்கினம் காணாள்
குரல்தலைக் கூந்தல் குலைந்துபின் வீழ
அரற்றினள் கூஉய் அழுதனள் ஏங்கி,
வீழ்துயர் எய்திய விழுமக் கிளவியில்
தாழ்துயர் உறுவோள் தந்தையை உள்ளி
எம்இதில் படுத்தும் வெவ்வினை உருப்பக்         08-40

கோல்தொடி மாதரொடு வேற்றுநாடு அடைந்து
வைவாள் உழந்த மணிப்பூண் அகலத்து
ஐயா வோஎன்று அழுவோள் முன்னர்
விரிந்துஇலங்கு அவிர்ஒளி சிறந்துகதிர் பரப்பி
உரைபெறு மும்முழம் நிலமிசை ஓங்கித்
திசைதொறும் ஒன்பான் முழுநிலம் அகன்று
விதிமாண் ஆடியின் வட்டம் குயின்று
பதும சதுரம் மீமிசை விளங்கி
அறவோற்கு அமைந்த ஆசனம் என்றே
நறுமலர் அல்லது பிறமரம் சொரியாது         08-50

பறவையும் முதிர்சிறை பாங்குசென்று அதிராது
தேவர்கோன் இட்ட மாமணிப் பீடிகை
பிறப்புவிளங்கு அவிர்ஒளி அறத்தகை ஆசனம்
கீழ்நில மருங்கின் நாகநாடு ஆளும்
இருவர் மன்னவர் ஒருவழித் தோன்றி
எமதுஈது என்றே எடுக்கல் ஆற்றார்
தம்பெரும் பற்று நீங்கலும் நீங்கார்
செங்கண் சிவந்து நெஞ்சுபுகை உயிர்த்துத்
தம்பெருஞ் சேனையொடு வெஞ்சமம் புரிநாள்
இருஞ்செரு ஒழிமின் எமதுஈது என்றே         08-60

பெருந்தவ முனிவன் இருந்துஅறம் உரைக்கும்
பொருஅறு சிறப்பில் புரையோர் ஏத்தும்
தரும பீடிகை தோன்றியது ஆங்கு என்.

மணிபல்லவத்துத் துயர் உற்ற காதை முற்றிற்று.
------------------
Chapter 8. Manimekalai in Manipallavam


A description of Manipallavam Island

On the seashore of the large ocean, pearls flourish,
conches are spread out like seeds, waves roll in with red coral
and sandalwood and akil trees spread their fragrance.
On the bank where the nyāzhal trees grow
ambal and kuvalai flowers bloom together
as bees drink honey from them,
and there are punnai trees with bent branches,
and tāzhai plants flower.

On that beautiful island
Manimekalai was sleeping on the sand white as moonlight
where flowers had fallen and made a bed. 08-010
She got up, her hair beautiful even in the morning.

As she looked around
she felt like a soul that has been born in a different land
in a new place without its close relatives.
She could not see anyone she knew
and could not understand where she was.
She saw things that she had never seen before.
She could only see the blue wide ocean
as the sun rose spreading its bright rays.

Manimekalai worried and said,
“Is this place near Ubavanam?
Sudhamathi, where are you hiding? 08-020
I am confused and do not know whether this is real or a dream.
My heart trembles. Answer me.
The darkness is disappearing
and the night is going away.
O Sudhamathi with beautiful bracelets,
aren’t you a friend of my mother Mādhavi?
Come to me—where did you go?
Did the young shining goddess wearing lovely ornaments
come from the sky to cheat us and disappear?
I do not know what happened.
I am alone and I am afraid.
My precious one, come!”

Manimekalai did not know what to do.
She saw the ocean and the birds flying around the waves.
The birds all gathered in a flock—
some opened their wings,
some kept their wings closed.
A swan that stood in front of them looked like their king, 08-030
and the water looked like the camp of his army
when he was fighting a war.

She wandered all around the seashore
and the tall sand dunes surrounded with water.
She could not see anyone she knew.
She was sad and had not even combed her hair.
She sobbed and cried.

Longing to see people she knew,
she thought of her father and, sad, 08-040
she said “O father, because of your bad fate
you went with your wife adorned with bangles
to a foreign country and were killed by the Pandiyan king.”

The Buddha Peedihai, placed there by Indra, appears before Manimekalai

At that time the Buddha Peedihai,
the seat of the Buddha, appeared before her.
It shone spreading its rays.
It was round and made of marble,
four and a half feet high
and thirteen and a half feet wide in each direction.
On it was a square in the form of a lotus,`
a suitable seat for Buddha, the god of dharma.
Only fragrant trees shed their flowers on it—no other trees did so.
No birds went near it to flap their wings. 08-050

The seat of the Peedihai was studded
with beautiful jewels given by Indra, the king of the gods,
and that shining Peedihai tells people the events of their future lives.

The story of the Buddha Peedihai

In the east in Nāganadu, two kings
constantly fought with one another
to obtain the Buddha Peedihai,
each claiming it for himself
and never relenting in his desire to obtain it.
They went to the war with large armies and fought.
One day as they were fighting,
a Buddhist sage came to them and said,
“Do not fight—it belongs to me!”
and took it from them.
This is the story of the Dharma Peedihai
worshiped by all famous people. 08-063
------------

9. பீடிகை கண்டு பிறப்பு உணர்ந்த காதை
[ மணிமேகலை மணிபல்லவத்திடைப் பீடிகைகண்டு பிறப்பு உணர்ந்த பாட்டு ]

ஆங்குஅது கண்ட ஆயிழை அறியாள்
காந்தள்அம் செங்கை தலைமேல் குவிந்தன
தலைமேல் குவிந்த கையள் செங்கண்
முலைமேல் கலுழ்ந்துமுத் தத்திரள் உகுத்துஅதின்
இடமுறை மும்முறை வலமுறை வாராக்
கொடிமின் முகிலொடு நிலஞ்சேர்ந் தென்ன
இறுநுசுப்பு அலச வெறுநிலம் சேர்ந்துஆங்கு
எழுவோள் பிறப்பு வழுஇன்று உணர்ந்து
தொழுதகை மாதவ! துணிபொருள் உணர்ந்தோய்!
காயங் கரையில் உரைத்ததை எல்லாம்         09-10

வாயே ஆகுதல் மயக்குஅற உணர்ந்தேன்
காந்தாரம் என்னும் கழிபெரு நாட்டுப்
பூருவ தேயம் பொறைகெட வாழும்
அத்தி பதிஎனும் அரசாள் வேந்தன்
மைத்துனன் ஆகிய பிரம தருமன்!
ஆங்குஅவன் தன்பால் அணைந்துஅறன் உரைப்போய்
தீங்கனி நாவல் ஓங்கும்இத் தீவிடை
இன்றுஏழ் நாளில் இருநில மாக்கள்
நின்றுநடுக்கு எய்த நீள்நில வேந்தே
பூமி நடுக்குறூஉம் போழ்தத்து இந்நகர்         09-20

நாகநல் நாட்டு நானூறு யோசனை
வியன்பா தலத்து வீழ்ந்துகேடு எய்தும்
இதன்பால் ஒழிகென,
மாபெரும் பேரூர் மக்கட்கு எல்லாம்
ஆவும் மாவும் கொண்டுகழிக என்றே
பறையில் சாற்றி நிறைஅருந் தானையோடு
இடவயம் என்னும் இரும்பதி நீங்கி
வடவயின் அவந்தி மாநகர்ச் செல்வோன்
காயங் கரைஎனும் பேரியாற்று அடைகரைச்
சேய்உயர் பூம்பொழில் பாடிசெய்து இருப்ப,         09-30

எங்கோன் நீஆங்கு உரைத்தஅந் நாளிடைத்
தங்காது அந்நகர் வீழ்ந்துகேடு எய்தலும்
மருள்அறு புலவ!நின் மலர்அடி அதனை
அரசொடு மக்கள் எல்லாம் ஈண்டிச்
சூழ்ந்தனர் வணங்கித் தாழ்ந்துபல ஏத்திய
அருள்அறம் பூண்ட ஒருபேர் இன்பத்து
உலகுதுயர் கெடுப்ப அருளிய அந்நாள்,
அரவக் கடல்ஒலி அசோதரம் ஆளும்
இரவி வன்மன் ஒருபெருந் தேவி
அலத்தகச் சீறடி அமுத பதிவயிற்று         09-40

இலக்குமி என்னும் பெயர்பெற்றுப் பிறந்தேன்
அத்தி பதிஎனும் அரசன் பெருந்தேவி
சித்திபுரம் ஆளும் சீதரன் திருமகள்
நீல பதிஎனும் நேர்இழை வயிற்றில்
காலை ஞாயிற்றுக் கதிர்போல் தோன்றிய
இராகுலன் தனக்குப் புக்கேன் அவனொடு
பராஅரு மரபின்நின் பாதம் பணிதலும்,
எட்டுஇரு நாளில்இவ் இராகுலன் தன்னைத்
திட்டி விடம்உணும் செல்உயிர் போனால்
தீஅழல் அவனொடு சேயிழை மூழ்குவை;         09-50

ஏது நிகழ்ச்சி ஈங்குஇன்று ஆகலின்
கவேரக் கன்னிப் பெயரொடு விளங்கிய
தவாக்களி மூதூர்ச் சென்றுபிறப்பு எய்துதி;
அணியிழை நினக்குஓர் அருந்துயர் வருநாள்
மணிமே கலாதெய்வம் வந்து தோன்றி
அன்றுஅப் பதியில் ஆர்இருள் எடுத்துத்
தென்திசை மருங்கில்ஓர் தீவிடை வைத்தலும்
வேக வெந்திறல் நாகநாட்டு அரசர்
சினமாசு ஒழித்து மனமாசு தீர்த்துஆங்கு
அறச்செவி திறந்து மறச்செவி அடைத்துப்        09-60

பிறவிப்பிணி மருத்துவன் இருந்துஅறம் உரைக்கும்
திருந்துஒளி ஆசனம் சென்றுகை தொழுதி;
அன்றைப் பகலே உன்பிறப்பு உணர்ந்துஈங்கு
இன்றுயான் உரைத்த உரைதெளி வாய்என,
சாதுயர் கேட்டுத் தளர்ந்துஉகு மனத்தேன்
காதலன் பிறப்பும் காட்டா யோஎன
ஆங்குஉனைக் கொணர்ந்த அரும்பெருந் தெய்வம்
பாங்கில் தோன்றிப் பைந்தொடி கணவனை
ஈங்குஇவன் என்னும் என்றுஎடுத்து ஓதினை
ஆங்குஅத் தெய்வதம் வாரா தோஎன         09-70
ஏங்கினள் அழூஉம் இளங்கொடி தான்என்.
பீடிகை கண்டு பிறப்பு உணர்ந்த காதை முற்றிற்று.
-------------
Chapter 9. The Buddha Peedihai and Manimekalai


The Buddha Peedihai tells Manimekalai her previous life

Manimekalai adorned with precious ornaments
was puzzled seeing the Buddha Peedihai before her.
She put her hands, beautiful as kānthal flowers,
above her head and worshiped it.
Her lovely eyes shed pearl-like tears on her breasts.
She circled the Peedihai from left to right three times,
then fell to the floor, bowing and touching her waist to the ground.
When she rose she realized that birth and death are true
and knew her past birth. 09-010

Manimekalai worshiped the Buddha Peedihai and said to it,
“O great one, I worship you.
You know what is true—I now know beyond doubt
that all that you said in Kāyangarai is true. 09-010

Manimekalai repeats to the Buddha Peedihai what it told about her life.

The story of the king Brahmadarman

Brahmadarman was the brother-in-law of Adipathi,
the king of Purva Desam in Kāndāram,
where the people lived happily, observing dharma.

O you who tell the ways of dharma to all, you told him,
‘O king, on this island where fruit trees flourish,
there will be an earthquake in seven days,
and it will destroy the country.
Nāganadu will fall four thousand yojanas
into the ground and be destroyed.
You and your people should leave this place.’ 09-020

Hearing you, the king of the great country
ordered his servants to beat drums and told them to proclaim,
‘O people, you all should take all your cattle
and horses and leave this land.’
All the people left
and the king also left with his army
and went north to a city called Avanthi.
On the way he stayed in a camp, with his army
on the bank of the great river Kāyangarai. 09 -030

At that time, just as you said, O faultless wise one, the city was destroyed.
The king and all the people of the country came to you
and bowed to your lotus feet,
and you gave your grace to all and removed their troubles. 09-040

The story of Manimekalai born as Lakshmi to Amudapathi

At that time I was born to Amudapathi,
the queen of the king Ravivarman
and they named me Lakshmi.

Rāgulan, a son as bright as the morning sun,
had been born to Neelapathi,
the beautiful daughter of Shripathi, the king of Chitipuram.
He married me.

After my marriage, I and Rāgulan
came to you and worshiped you, and you said to me,
‘In eight days a snake will bite Rāgulan
and you will enter into fire and die.’ 09-050

O lord Buddha Peedihai, you also said,
‘O you adorned with beautiful ornaments,
you will be born in Thavākkali Mudur
and your name will be Kavera Kanni.
At that time the goddess Manimekalai will come to you
and take you in the night to an island in the south.’ 09-053

You told me that I will know my previous birth
from you, the divine Buddha Peedihai.
You also told me that on the island I will find a divine Buddha Peedihai,
where the Buddha, the remedy for all sickness,
is seated on a bright seat. 09-060
You said when I worship that Buddha Peedihai
I will know my previous life
and will understand everything
you told me on the bank of the river, Kāyangarai.”

Manimekalai felt sad in her heart and asked the Peedihai,
“Won’t you show me where my husband is?
You told me that a goddess brought me here
and she will tell me who my husband is.”
Manimekalai was waiting for the goddess to come
to take her to her home. 09-071
------------

10. மந்திரம் கொடுத்த காதை
[ மணிமேகலாதெய்வம் வந்துதோன்றி மந்திரம் கொடுத்த பாட்டு ]

அறவோன் ஆசனத்து ஆயிழை அறிந்த
பிறவியள் ஆயினள் பெற்றியும் ஐதுஎன
விரைமலர் ஏந்தி விசும்பூடு இழிந்து
பொருஅறு பூங்கொடி பூமியில் பொலிந்தென
வந்து தோன்றிய மணிமே கலாதெய்வம்
முந்தைப் பிறப்புஎய்தி நின்றோள் கேட்ப,
உயிர்கள் எல்லாம் உணர்வுபாழ் ஆகிப்
பொருள்வழங்கு செவித்துளை தூர்ந்துஅறிவு இழந்த
வறந்தலை உலகத்து அறம்பாடு சிறக்கச்
சுடர்வழக்கு அற்றுத் தடுமாறு காலைஓர்         10-10

இளவள ஞாயிறு தோன்றியது என்ன
நீயோ தோன்றினை நின்அடி பணிந்தேன்
நீயே ஆகிநிற்கு அமைந்தஇவ் ஆசனம்
நாமிசை வைத்தேன் தலைமிசைக் கொண்டேன்
பூமிசை ஏற்றினேன் புலம்புஅறுக என்றே
வலம்கொண்டு ஆசனம் வணங்குவோள் முன்னர்,
பொலங்கொடி நிலமிசைச் சேர்ந்துஎனப் பொருந்தி
உன்திரு அருளால் என்பிறப்பு உணர்ந்தேன்
என்பெருங் கணவன் யாங்குஉளன் என்றலும்,
இலக்குமி கேளாய் இராகுலன் தன்னொடு         10-20

புலத்தகை எய்தினை பூம்பொழில் அகவயின்
இடங்கழி காமமொடு அடங்கா னாய்அவன்
மடந்தை மெல்இயல் மலர்அடி வணங்குழிச்
சாது சக்கரன் மீவிசும்பு திரிவோன்
தெருமரல் ஒழித்துஆங்கு இரத்தின தீவத்துத்
தரும சக்கரம் உருட்டினன் வருவோன்
வெங்கதிர் அமயத்து வியன்பொழில் அகவயின்
வந்து தோன்றலும் மயங்கினை கலங்கி
மெல்இயல் கண்டனை மெய்ந்நடுக் குற்றனை
நல்கூர் நுசுப்பினை நாணினை இறைஞ்ச         10-30

இராகுலன் வந்தோன் யார்என வெகுளலும்
விராமலர்க் கூந்தல் அவன்வாய் புதையா
வான்ஊடு இழிந்தோன் மலர்அடி வணங்காது
நாநல் கூர்ந்தனை என்றுஅவன் தன்னொடு
பகைஅறு பாத்தியன் பாதம் பணிந்துஆங்கு,
அமர கேள்நின் தமர்அலம் ஆயினும்
அம்தீம் தண்ணீர் அமுதொடு கொணர்கேம்
உண்டி யாம்உன் குறிப்பினம் என்றலும்
எம்அனை உண்கேன் ஈங்குக் கொணர்கென
அந்நாள் அவன்உண் டருளிய அவ்வறம்         10-40

நின்ஆங்கு ஒழியாது நின்பிறப்பு அறுத்திடும்.
உவவன மருங்கில் உன்பால் தோன்றிய
உதய குமரன் அவன்உன் இராகுலன்
ஆங்குஅவன் அன்றியும் அவன்பால் உள்ளம்
நீங்காத் தன்மை நினக்கும்உண்டு ஆகலின்
கந்த சாலியின் கழிபெரு வித்துஓர்
வெந்துஉகு வெண்களர் வீழ்வது போன்ம்என
அறத்தின் வித்தாங்கு ஆகிய உன்னைஓர்
திறப்படற்கு ஏதுவாச் சேயிழை செய்தேன்.
இன்னும் கேளாய் இலக்குமி! நீநின்         10-50

தவ்வையர் ஆவோர் தாரையும் வீரையும்
ஆங்குஅவர் தம்மை அங்கநாட்டு அகவயின்
கச்சயம் ஆளும் கழல்கால் வேந்தன்
துச்சயன் என்போன் ஒருவன் கொண்டனன்
அவருடன் ஆங்குஅவன் அகல்மலை ஆடிக்
கங்கைப் பேர்யாற்று அடைகரை இருந்துழி
மறவணம் நீத்த மாசுஅறு கேள்வி
அறவணன் ஆங்குஅவன் பால்சென் றோனை
ஈங்கு வந்தீர் யார்என்று எழுந்துஅவன்
பாங்குஉளி மாதவன் பாதம் பணிதலும்         10-60

ஆதி முதல்வன் அறவாழி ஆள்வோன்
மாதுயர் எவ்வம் மக்களை நீக்கி
விலங்கும் தம்முள் வெரூஉம்பகை நீக்கி
உடங்குஉயிர் வாழ்கஎன்று உள்ளம் கசிந்துஉகத்
தொன்றுகா லத்து நின்றுஅறம் உரைத்த
குன்றம் மருங்கில் குற்றம் கெடுக்கும்
பாத பங்கயம் கிடத்தலின் ஈங்குஇது
பாதபங் கயமலை எனும்பெயர்த்து ஆயது
தொழுதுவலம் கொள்ள வந்தேன் ஈங்குஇப்
பழுதுஇல் காட்சியீர் நீயிரும் தொழும்என         10-70

அன்றுஅவன் உரைத்த அவ்வுரை பிழையாது
சென்றுகை தொழுது சிறப்புச் செய்தலின்
மாதவி ஆகியும் சுதமதி ஆகியும்
கோதைஅம் சாயல் நின்னொடு கூடினர்.
அறிபிறப்பு உற்றனை அறம்பாடு அறிந்தனை
பிறஅறம் உரைப்போர் பெற்றியும் கேட்குவை
பல்வேறு சமயப் படிற்றுஉரை எல்லாம்
அல்லியங் கோதை கேட்குறும் அந்நாள்
இளையள் வளையோள் என்றுஉனக்கு யாவரும்
விளைபொருள் உரையார் வேற்றுஉரு எய்தவும்,         10-80

அந்தரம் திரியவும் ஆக்கும்இவ் அருந்திறல்
மந்திரம் கொள்கென வாய்மையின் ஓதி
மதிநாள் முற்றிய மங்கலத் திருநாள்
பொதுஅறிவு இகழ்ந்து புலம்உறு மாதவன்
திருஅறம் எய்துதல் சித்தம்என்று உணர்நீ
மன்பெரும் பீடிகை வணங்கினை ஏத்தி
நின்பதிப் புகுவாய் என்றுஎழுந்து ஓங்கி,
மறந்ததும் உண்டுஎன மறித்துஆங்கு இழிந்து
சிறந்த கொள்கைச் சேயிழை கேளாய்
மக்கள் யாக்கை உணவின் பிண்டம்         10-90

இப்பெரு மந்திரம் இரும்பசி அறுக்கும்என்று
ஆங்குஅது கொடுத்துஆங்கு அந்தரம் எழுந்து
நீங்கியது ஆங்கு நெடுந்தெய்வம் தான்என்.

மந்திரம் கொடுத்த காதை முற்றிற்று.
-----------
Chapter 10. The story of Sādhu Chakran and Manimekalai (Lakshmi)


When the goddess saw that Manimekalai
knew her past birth from the Buddha Peedihai, she was pleased.
She took some fragrant flowers
and came down from the sky to earth,
looking like a blossoming vine.

The goddess worshiped the Buddha Peedihai and said,
“At this time on the earth,
when all the creatures in the world are losing their wisdom
and do not want to listen to the dharma
so that the world suffers with poverty, 10-010
you appeared as a young wonderful sun to brighten this world.
I bow to your feet.
My tongue praises this seat that is fit for you.
May the troubles of this world vanish.”
The goddess went around the Peedihai and worshiped it.

Manimekalai came before the goddess Manimekalai,
fell on the ground, bowed to her and asked, “I know my past birth because of your grace.
Where is my dear husband?” 10-020

The goddess Manimekalai tells Manimekalai the story of Sadhu Chakran. Rāgulan and Lakshmi (Manimekalai in a previous birth)

The goddess said,
“Listen, in your previous birth your name was Lakshmi.
One time in a flower garden
you were having a love fight with your husband Rāgulan,
and he, excited with passion, bowed to your soft lotus feet.

At that time a sage Sadhu Chakran was wandering in the sky
going to an island called Rattinatheevu.
He came here to this cool grove with a wheel of dharma in his hand.
You were ashamed because your husband was bowing to you
while you, your thin waist shivering, were bowing to Sadhu Chakran. 10-030

O you with fragrant hair,
when he saw you and the sage, Rāgulan became angry and asked you,
‘Who is that person who has just come here?’
You closed Rāgulan’s mouth with your hand and told him,
‘A sage came from the sky—you should not be angry with him.
We should bow and worship his feet.’
Then you both bowed to his feet and said,
‘O holy one, hear what we would say.
Even though we are not your devotees,
we will bring you sweet water and food.
Please eat and drink. We will do whatever you wish.’
The sage said, ‘Mother, I will eat—bring some food.
The good deed of feeding a sage will remove your future birth.’ 10 -040
Udayakumaran, the prince who came to the flower garden
and saw you was your husband Rāgulan.
Just as he is attracted to you, you will also love him
and you will not be able to forget him.
Your mind is like land where kandasali paddy grows—
it should not get spoiled turning brackish. 10-050
I do not want you to fall in love with Udayakumaran,
O you adorned with beautiful ornaments,
and that is why I took you to the island of Manipallavam.” 10-050

The story of Thārai and Veerai (who this birth are Mādhavi and Sudhamathi)

The goddess said, “Manimekalai, listen.
Your elder sisters were Thārai and Veerai
and they were married to Thuchayan, the ankleted king of Anganadu.
Once he went with his wives to the high mountains to play
and stayed on the shores of the great river Ganges.

When they were there, Aravanar, a faultless, wise Buddhist sage came.
You went to the sage, worshiped his feet and asked him, 10-060
‘Why did you come here?’ The sage replied,
‘On this hill are the faultless lotus footprints of lord Buddha.
He, the ancient god, holds the wheel of dharma.
He removes the birth and death of all people and creatures
and takes away their troubles.
He abides on this hill and, melting in his heart,
gives his grace to all creatures to live without hatred.
The lord Buddha stays here, on this hill, and preaches his dharma,
and so this hill has the sacred lotus footprints of lord Buddha
and is called Pāda Pangaya hills.
I came here to circumambulate this hill
and worship the feet of the lord Buddha.
O faultless one, you should also come and worship this hill.’ 10-070

O beautiful Manimekalai,
you worshiped the sage and gave him respect.
Because he gave you his grace, Thārai and Veerai were born
as Mādhavi and Sudhamathi in this birth and you know them.

O you with alli flowers in your hair,
you know your previous births, you know what the dharma is,
and you know the many philosophies of religious scholars.
When religious scholars tell you their false philosophies
they will not tell you much about their religion
because they think you merely a young woman adorned with bangles. 10-080

I will give you a rare mantra that enables you
to take other forms and to fly in the sky.
On the auspicious day of the full moon
you will know that you will escape
the common perception of this world
and attain the sacred dharma of lord Buddha.
This will be true—understand!
Worship this great Peedihai and go to your home.”

The goddess was going to leave her,
but it returned to her again and said,
“I forgot to tell you one thing,
O you with beautiful ornaments.
Hear me. The bodies of people are made of food only. 10-090
This mantra I will give you will remove hunger of all.”
Saying that, the great goddess gave her another mantra
and rose to the sky. 10-093

Part 3. The Amudhasurabhi and Young Āputhiran
11. பாத்திரம் பெற்ற காதை
[ மணிமேகலைக்குத் தீவதிலகை கோமுகி என்னும் பொய்கையில் எழுந்த
பாத்திரம் கொடுத்த பாட்டு ]

மணிமே கலாதெய்வம் நீங்கிய பின்னர்
மணிபல் லவத்திடை மணிமே கலைதான்
வெண்மணல் குன்றமும் விரிபூஞ் சோலையும்
தண்மலர்ப் பொய்கையும் தாழ்ந்தனள் நோக்கிக்
காவதம் திரியக் கடவுள் கோலத்துத்
தீவ திலகை செவ்வனந் தோன்றிக்
கலம்கவிழ் மகளிரின் வந்துஈங்கு எய்திய
இலங்குதொடி நல்லாய் யார்நீ என்றலும்,
எப்பிறப் பகத்துள் யார்நீ என்றது
பொன்கொடி அன்னாய் பொருந்திக் கேளாய்         11-10

போய பிறவியில் பூமியங் கிழவன்
இராகுலன் மனையான் இலக்குமி என்பேர்
ஆய பிறவியில் ஆடலங் கணிகை
மாதவி ஈன்ற மணிமே கலையான்
என்பெயர்த் தெய்வம் ஈங்குஎனைக் கொணரஇம்
மன்பெரும் பீடிகை என்பிறப்பு உணர்ந்தேன்
ஈங்குஎன் வரவுஇதுஈங்கு எய்திய பயன்இது
பூங்கொடி அன்னாய் யார்நீ என்றலும்,
ஆயிழை தன்பிறப்பு அறிந்தமை அறிந்த
தீவ திலகை செவ்வனம் உரைக்கும்         11-20

ஈங்குஇதன் அயலகத்து இரத்தின தீவத்து
ஓங்குஉயர் சமந்தத்து உச்சி மீமிசை
அறவியங் கிழவோன் அடிஇணை ஆகிய
பிறவி என்னும் பெருங்கடல் விடூஉம்
அறவி நாவாய் ஆங்குஉளது ஆதலின்
தொழுதுவலம் கொண்டு வந்தேன் ஈங்குப்
பழுதுஇல் காட்சிஇந் நன்மணிப் பீடிகை
தேவர்கோன் ஏவலின் காவல் பூண்டேன்
தீவ திலகை என்பெயர் இதுகேள்:
தரும தலைவன் தலைமையின் உரைத்த         11-30

பெருமைசால் நல்அறம் பிறழா நோன்பினர்
கண்டுகை தொழுவோர் கண்டதன் பின்னர்ப்
பண்டைப் பிறவியர் ஆகுவர் பைந்தொடி
அரியர் உலகத்து ஆகுஅவர்க்கு அறமொழி
உரியது உலகத்து ஒருதலை யாக
ஆங்ஙனம் ஆகிய அணியிழை இதுகேள்
ஈங்குஇப் பெரும்பெயர்ப் பீடிகை முன்னது
மாமலர்க் குவளையும் நெய்தலும் மயங்கிய
கோமுகி என்னும் கொழுநீர் இலஞ்சி
இருதுஇள வேனிலில் எரிகதிர் இடபத்து         11-40

ஒருபதின் மேலும் ஒருமூன்று சென்றபின்
மீனத்து இடைநிலை மீனத்து அகவையின்
போதித் தலைவனொடு பொருந்தித் தோன்றும்
ஆபுத் திரன்கை அமுத சுரபிஎனும்
மாபெரும் பாத்திரம் மடக்கொடி கேளாய்
அந்நாள் இந்நாள் அப்பொழுது இப்பொழுது
நின்ஆங்கு வருவது போலும் நேர்இழை
ஆங்குஅதின் பெய்த ஆர்உயிர் மருந்து
வாங்குநர் கையகம் வருத்துதல் அல்லது
தான்தொலைவு இல்லாத் தகைமையது ஆகும்         11-50

நறுமலர்க் கோதை நின்ஊர் ஆங்கண்
அறவணன் தன்பால் கேட்குவை இதன்திறம்
என்றுஅவள் உரைத்தலும், -இளங்கொடி விரும்பி
மன்பெரும் பீடிகை தொழுதனள் வணங்கித்
தீவ திலகை தன்னொடும் கூடிக்
கோமுகி வலம்செய்து கொள்கையின் நிற்றலும்
எழுந்துவலம் புரிந்த இளங்கொடி செங்கையில்
தொழுந்தகை மரபின் பாத்திரம் புகுதலும்.
பாத்திரம் பெற்ற பைந்தொடி மடவாள்
மாத்திரை இன்றி மனமகிழ் எய்தி         11-60

மாரனை வெல்லும் வீர நின்அடி
தீநெறிக் கடும்பகை கடிந்தோய் நின்அடி
பிறர்க்குஅறம் முயலும் பெரியோய் நின்அடி
துறக்கம் வேண்டாத் தொல்லோய் நின்அடி
எண்பிறக்கு ஒழிய இறந்தோய் நின்அடி
கண்பிறர்க்கு அளிக்கும் கண்ணோய் நின்அடி
தீமொழிக்கு அடைத்த செவியோய் நின்அடி
வாய்மொழி சிறந்த நாவோய் நின்னடி
நரகர் துயர்கெட நடப்போய் நின்அடி
உரகர் துயரம் ஒழிப்போய் நின்அடி         11-70

வணங்குதல் அல்லது வாழ்த்தல்என் நாவிற்கு
அடங்காது என்ற ஆயிழை முன்னர்,
போதி நீழல் பொருந்தித் தோன்றும்
நாதன் பாதம் நவைகெட ஏத்தித்
தீவ திலகை சேயிழைக்கும் உரைக்கும்:
குடிப்பிறப்பு அழிக்கும் விழுப்பம் கொல்லும்
பிடித்த கல்விப் பெரும்புணை விடூஉம்
நாண்அணி களையும் மாண்எழில் சிதைக்கும்
பூண்முலை மாதரொடு புறங்கடை நிறுத்தும்
பசிப்பிணி என்னும் பாவிஅது தீர்த்தோர்         11-80

இசைச்சொல் அளவைக்கு என்நா நிமிராது
புல்மரம் புகையப் புகைஅழல் பொங்கி
மன்உயிர் மடிய மழைவளம் கரத்தலின்
அரசுதலை நீங்கிய அருமறை அந்தணன்
இருநில மருங்கின் யாங்கணும் திரிவோன்
அரும்பசி களைய ஆற்றுவது காணான்
திருந்தா நாய்ஊன் தின்னுதல் உறுவோன்
இந்திர சிறப்புச் செய்வோன் முன்னர்
வந்து தோன்றிய வானவர் பெருந்தகை
மழைவளம் தருதலின் மன்உயிர் ஓங்கிப்         11-90

பிழையா விளையுளும் பெருகியது அன்றோ
ஆற்றுநர்க்கு அளிப்போர் அறவிலை பகர்வோர்
ஆற்றா மாக்கள் அரும்பசி களைவோர்
உலகின் மெய்ந்நெறி வாழ்க்கை
மண்திணி ஞாலத்து வாழ்வோர்க்கு எல்லாம்
உண்டி கொடுத்தோர் உயிர்கொடுத் தோரே
உயிர்க்கொடை பூண்ட உரவோய் ஆகிக்
கயக்குஅறு நல்அறம் கண்டனை என்றலும்,
விட்ட பிறப்பில்யான் விரும்பிய காதலன்
திட்டி விடம்உணச் செல்உயிர் போவுழி         11-100

உயிரொடு வேவேன் உணர்வு ஒழி காலத்து
வெயில்விளங்கு அமயத்து விளங்கித் தோன்றிய
சாது சக்கரன் தனையான் ஊட்டிய
காலம் போல்வதுஓர் கனாமயக்கு உற்றேன்
ஆங்குஅதன் பயனே ஆர்உயிர் மருந்தாய்
ஈங்குஇப் பாத்திரம் என்கைப் புகுந்தது
நாவலொடு பெயரிய மாபெருந் தீவத்து
வித்தி நல்அறம் விளைந்த அதன்பயன்
துய்ப்போர் தம்மனைத் துணிச்சிதர் உடுத்து
வயிறுகாய் பெரும்பசி அலைத்தற்கு இரங்கி         11-110

வெயில்என முனியாது புயல்என மடியாது
புறங்கடை நின்று புன்கண் கூர்ந்துமுன்
அறங்கடை நில்லாது அயர்வோர் பலரால்
ஈன்ற குழவி முகங்கண்டு இரங்கித்
தீம்பால் சுரப்போள் தன்முலை போன்றே
நெஞ்சு வழிப்படூஉம் விஞ்சைப் பாத்திரத்து
அகன்சுரைப் பெய்த ஆர்உயிர் மருந்துஅவர்
முகம்கண்டு சுரத்தல் காண்டல்வேட் கையேன்என,
மறந்தேன் அதன்திறம் நீஎடுத்து உரைத்தனை
அறம்கரி யாக அருள்சுரந்து ஊட்டும்         11-120

சிறந்தோர்க்கு அல்லது செவ்வனம் சுரவாது
ஆங்ஙனம் ஆயினை அதன்பயன் அறிந்தனை
ஈங்குநின்று எழுவாய் என்றுஅவள் உரைப்ப,
தீவ திலகை தன்அடி வணங்கி
மாபெரும் பாத்திரம் மலர்க்கையில் ஏந்திக்
கோமகன் பீடிகை தொழுது வலம்கொண்டு
வான்ஊடு எழுந்து மணிமே கலைதான்
வழுஅறு தெய்வம் வாய்மையின் உரைத்த
எழுநாள் வந்தது என்மகள் வாராள்
வழுவாய் உண்டுஎன மயங்குவோள் முன்னர்         11-130

வந்து தோன்றி,
அந்தில் அவர்க்குஓர் அற்புதம் கூறும்
இரவி வன்மன் ஒருபெரு மகளே
துரகத் தானைத் துச்சயன் தேவி
அமுத பதிவயிற்று அரிதில் தோன்றித்
தவ்வையர் ஆகிய தாரையும் வீரையும்
அவ்வையர் ஆயினீர் நும்மடி தொழுதேன்
வாய்வ தாக மானிட யாக்கையில்
தீவினை அறுக்கும் செய்தவம் நுமக்குஈங்கு
அறவண வடிகள் தம்பால் பெறுமின்         11-140

செறிதொடி நல்லீர் உம்பிறப்பு ஈங்குஇஃது
ஆபுத் திரன்கை அமுத சுரபிஎனும்
மாபெரும் பாத்திரம் நீயிரும் தொழும்எனத்
தொழுதனர் ஏத்திய தூமொழி யாரொடும்
பழுதுஅறு மாதவன் பாதம் படர்கேம்
எழுகென எழுந்தனள் இளங்கொடி தான்என்.

பாத்திரம் பெற்ற காதை முற்றிற்று.
----------

Chapter 11. Manimekalai receives the Amudhasurabhi. The story of young Āputhiran

Deepathilahai and Manimekalai

The goddess Manimekalai left Manimekalai
on the island of Manipallavam and flew away.
Manimekalai walked one kāvadam distance
wandering about and looking around the white sand dunes,
flowering groves and ponds blooming with flowers.

Manimekalai meets the goddess Deepathilahai

When Manimekalai was wandering about,
Deepathilahai, a goddess, appeared before her and asked,
“Did you come on a ship and escape when it sank in the ocean here?
You are beautiful like a golden vine—
who are you?”

Manimekalai answered,
“You, shining like a golden vine, ask me who I am.
Do you wish to know who I am in this birth
or who I was in my previous birth?
Listen to me carefully.
I was married to Rāgulan in my last birth and my name was Lakshmi.
In this birth I was born a daughter to Mādhavi,
a dancer, and my name is Manimekalai.
The goddess Manimekalai has the same name as I,
and she brought me to this island.
The great Buddha Peedihai on this island told me of my previous birth.
This is how I came here
and came to know the truth of my last birth.
You are charming as a blossoming vine.
Who are you?”

Deepathilahai, adorned with ornaments,
knew of Manimekalai’s previous birth.
She told her why she had come to the island.

She said, “There is an island called Rattinatheevu next to this island.
On the top of the high mountain there called Samandam,
there is a footprint of the Buddha, the lord of Dharma.
His feet are a boat that saves people from the ocean of birth.
I went there, circled it, worshiped it and came here.
I protect this faultless shining Peedihai
because Indra, the king of the gods, put it here
and ordered me to take care of it.
My name is Deepathilahai.

Manimekalai receives the Amudhasurabhi that was placed in Gomuki pond by Āputhiran

O Manimekalai, listen.
Only those who follow the auspicious dharma of Buddha,
the king of dharma, can see this Peedihai.
If they worship it folding their hands
they will come to know their past births.
All the people of the earth cannot be as fortunate as they—
only they will know what dharma is,
and you are like one of those sages.

O you adorned with beautiful ornaments, listen.
In front of this famous divine Peedihai,
there is a pond called Gomuki,
filled with pure flourishing water and beautiful kuvalai
and neythal flowers that bloom in the spring. 11-040
Then, during the bull asterism,
on the fourteenth of the twenty-seven stars,
the Amudhasurabhi, a pot that is always filled with food
and never becomes empty, will appear
on the birthday of the lord Buddha.
This Amudhasurabhi is the wonderful pot that was kept by Āputhiran.
He would feed hungry people with it.
Once the god Indra became angry at Āputhiran
and made the rain pour so the land flourished.
Āputhiran could not find anyone to feed
and so decided to perform tapas.
At that time he put the Amudhasurabhi in the water of Gomuki pond,
prayed and said that the pot should appear from the pond
on every full moon day in the month of Vaikāsi under the star of Visāka
on the same day the lord Buddha was born.
You, beautiful as a young vine, hear me.
This very day is the full moon day in the month of Vaikāsi,
when the divine Amudhasurabhi will appear in this pond,
O you adorned with faultless jewels,
it appears that the pot will come into your hands.
The food that comes from that pot
is a wonderful remedy for all hungry people.
The people can fill their hands with its food
and it will never grow less.
O you with hair adorned with fragrant flowers,
you will know all about Amudhasurabhi from
the sage Aravanar at the place where you live.”
Deepathilahai told all these things to Manimekalai.

After hearing Deepathilahai,
Manimekalai went around the divine Buddha Peedihai
and worshiped the Buddha.
Then she and Deepathilahai circled the Gomuki pond
and stood worshiping it .
Manimekalai stood there, lovely as an young vine,
and the pot Amudhasurabhi that has been so venerated
came to the hands of innocent Manimekalai
adorned with precious bracelets.

Manimekalai was pleased and worshiped the Buddha Peedihai. She praised the Buddha, saying,
“You, the heroic one, conquered Kama.
You remove the cruel enmity
of evil conduct, and I worship your feet.
O divine one, you teach dharma to all,I worship your feet.
You are the ancient one,
and do not desire moksha, I worship your feet.
You do not have eight future births like others, I worship your feet.
You are the eyes that give sight to all, I worship your feet.
You do not listen to evil words, I worship your feet.
Your words are excellent, I worship your feet.
You remove the sorrows of people on the earth, I worship you.
My tongue knows only to praise and worship you.”11-070

Deepathilahai also worshiped the feet of the lord Buddha
staying under the shadow of a bodhi tree
and praying to the Buddha to remove the troubles of all. 11-070

Deepathilahai told Manimekalai, adorned with precious ornaments,
“Hunger is an evil sickness and will destroy a good family,
kill excellence and destroy the knowledge
that is a person’s boat to cross over births.
It takes away the jewel that is self-respect,
destroys beauty, and makes a person beg on the street
with their lovely women with ornamented breasts.
Hunger is a sickness and an evil.
My tongue does not have the ability
to praise the fame of the person
who takes away the hunger of people.

Deepathilahai tells the story of hungry people and the sage Viswāmitra.

Once when there was no rain in the world,
all trees and green things withered in the hot sun
and all creatures died without food and water.
Viswāmitra, learned in the Vedas,
renounced his kingship and became a sage.
Once he was wandering in his country to see what was happening
and saw that everywhere there was hunger and famine.
He wanted to make the land flourish and remove hunger.
Because there was no food for him to eat,
he began to eat even the food that was given to dogs.
He prayed to Indra, the generous one,
and asked him to make the rain come.
Indra, the king of the gods, came to him and made it rain,
so that crops grew abundantly, the land continually flourished and the people survived.
Living by giving food to hungry people, doing charity,
and removing the hunger of the poor who cannot find food,
is the way to live a true life on the earth.
Giving food is giving life.
You have the gift of giving life to all
and know the matchless dharma
that is to remove hunger.”

Manimekalai tells her previous birth to Deepathilahai

After hearing Deepathilahai,
Manimekalai told her about her previous birth.
She said, “In my last birth a snake bit my husband
and I was going to enter the fire.
At that time just as I was losing sensation,
I saw a dream in which I fed the sage Sādhuchakkaran.
That offering of food to the sage
is the reason this Amudhasurabhi came to my hand.
It will remedy hunger and give life to people.

On this great earth, rich people live enjoying their wealth
because of their good karma in their last birth.
But there are many born poor and because of their bad karma
they go to the houses of the rich and beg for food.
They wear torn clothes and their stomachs are shrunken from hunger.
They are so hungry that even in the heat and rain
they wander about, go to the houses of the rich, stand before them
and sorrowfully and tirelessly beg for food.
This divine pot gives food like the breasts of a mother
that give milk when she sees the withered faces of her children.
The food that comes from this
is the wonderful remedy for people’s hunger.
I want to see the happy faces of people when they receive food.”

When Manimekalai described the power of the Amudhasurabhi,
Deepathilahai said, “I had forgotten the power of this Amudhasurabhi,
and you have reminded me of it. 11-120
The clouds become dark to pour rain
because of the compassionate people who follow dharma.
You know all the wonderful deeds that this pot will do.
Now you may return to where you live.”

Manimekalai bowed to the feet of Deepathihilagai
and carried the divine pot in her lotus hands.
She went around the Buddha Peedihai, worshiped it
and then flew through the sky using her mantra and went to her place.

Manimekalai arrives at her home and sees Mādhavi and Sudhamathi.

Mādhavi was worried about her daughter.
She said, “The faultless goddess told me
that my daughter Manimekalai would come in seven days.
The seventh day has arrived but my daughter has not come.
Is something wrong?"

That evening, Manimekalai appeared before Mādhavi,
relieving her worry and concern.
She said, “In your previous birth
you were the daughter of Ravivarman,
and were married to Thuchayan, the king,
master of an army of horses.
Your mother was Amudapathi
and your sisters were Thārai and Veerai.
Thārai was born as my mother
and Veerai was born as Sudhamathi.
May you have good fortune that will remove
your bad karma in this human birth,
O you adorned with beautiful bracelets!
Go to the monk Aravanar and ask him about your births.
This is the wonderful pot, the Amudhasurabhi,
that came to me from the hands of Āputhran. Worship it.”
Mādhavi and Sudhamathi worshiped the Amudhasurabhi and praised it.
Manimekalai said, “Let us go to worship the feet
of the faultless monk Aravanar.”
They rose and went to see Aravanar. 11-146
------------

12. அறவணர்த் தொழுத காதை
[ மணிமேகலை பாத்திரம் கொண்டு தன்னூர் அறவணர்த் தொழுத பாட்டு ]

ஆங்குஅவர் தம்முடன் அறவண அடிகள்
யாங்குஉளர் என்றே இளங்கொடி வினாஅய்
நரைமுதிர் யாக்கை நடுங்கா நாவின்
உரைமூ தாளன் உறைவிடம் குறுகி
மைம்மலர்க் குழலி மாதவன் திருந்தடி
மும்முறை வணங்கி முறையுளி ஏத்தி,
புதுமலர்ச் சோலை பொருந்திய வண்ணமும்,
உதய குமரன்ஆங்கு உற்றுஉரை செய்ததும்,
மணிமே கலாதெய்வம் மணிபல் லவத்திடை
அணியிழை தன்னை அகற்றிய வண்ணமும்,         12-10

ஆங்குஅத் தீவகத்து அறவோன் ஆசனம்
நீங்கிய பிறப்பு நேரிழைக்கு அளித்ததும்,
அளித்த பிறப்பின் ஆகிய கணவனைக்
களிக்கயல் நெடுங்கண் கடவுளின் பெற்றதும்,
தவ்வையர் ஆகிய தாரையும் வீரையும்
வெவ்வினை உருப்ப விளிந்துகேடு எய்தி
மாதவி ஆகியும் சுதமதி ஆகியும்
கோதைஅம் சாயல் நின்னொடும் கூடினர்
ஆங்குஅவர் தம்திறம் அறவணன் தன்பால்
பூங்கொடி நல்லாய் கேள்என்று உரைத்ததும்,         12-20

உரைத்த பூங்கொடி ஒருமூன்று மந்திரம்
தனக்குஉரை செய்துதான் ஏகிய வண்ணமும்,
தெய்வம் போயபின் தீவ திலகையும்
ஐயெனத் தோன்றி அருளொடும் அடைந்ததும்,
அடைந்த தெய்வம் ஆபுத் திரன்கை
வணங்குஉறு பாத்திரம் வாய்மையின் அளித்ததும்,
ஆபுத் திரன்திறம் அறவணன் தன்பால்
கேள்என்று உரைத்துக் கிளர்ஒளி மாதெய்வம்
போகென மடந்தை போந்த வண்ணமும்
மாதவன் தன்னை வணங்கினள் உரைத்தலும்,         12-30

மணிமே கலைஉரை மாதவன் கேட்டுத்
தணியா இன்பம் தலைத்தலை மேல்வரப்
பொன்தொடி மாதர் நல்திறம் சிறக்க
உற்றுஉணர் வாய்நீ இவர்திறம் உரைக்கேன்:
நின்நெடுந் தெய்வம் நினக்குஎடுத்து உரைத்த
அந்நாள் அன்றியும் அருவினை கழூஉம்
ஆதி முதல்வன் அடிஇணை ஆகிய
பாதபங் கயமலை பரவிச் செல்வேன்
கச்சயம் ஆளும் கழல்கால் வேந்தன்
மாபெருந் தானை மன்ன நின்னொடும்         12-40

தேவியர் தமக்கும் தீதுஇன் றோஎன
அழிதகவு உள்ளமொடு அரற்றினன் ஆகி
ஒளிஇழை மாதர்க்கு உற்றதை உரைப்போன்
புதுக்கோள் யானைமுன் போற்றாது சென்று
மதுக்களி மயக்கத்து வீரை மாய்ந்ததூஉம்
ஆங்குஅது கேட்டுஓர் அரமியம் ஏறித்
தாங்காது வீழ்ந்து தாரைசா வுற்றதூஉம்
கழிபெருந் துன்பம் காவலன் உரைப்ப
பழவினைப் பயன்நீ பரியல்என்று எழுந்தேன்         12-50

ஆடுங் கூத்தியர் அணியே போல
வேற்றோர் அணியொடு வந்தீ ரோஎன
மணிமே கலைமுன் மடக்கொடி யார்திறம்
துணிபொருள் மாதவன் சொல்லியும் அமையான்,
பிறவியும் அறவியும் பெற்றியின் உணர்ந்த
நறுமலர்க் கோதாய் நல்கினை கேளாய்:
தரும தலைவன் தலைமையின் உரைத்த
பெருமைசால் நல்அறம் பெருகா தாகி
இறுதிஇல் நல்கதி செல்லும் பெருவழி
அறுகையும் நெருஞ்சியும் அடர்ந்துகண் அடைத்தாங்குச்         12-60

செயிர்வழங்கு தீக்கதி திறந்து கல்என்று
உயிர்வழங்கு பெருநெறி ஒருதிறம் பட்டது
தண்பனி விழுங்கிய செங்கதிர் மண்டிலம்
உண்டுஎன உணர்தல் அல்லது யாவதும்
கண்டுஇனிது விளங்காக் காட்சி போன்றது
சலாகை நுழைந்த மணித்துளை அகவையின்
உலாநீர்ப் பெருங்கடல் ஓடா தாயினும்
ஆங்குஅத் துளைவழி உகுநீர் போல
ஈங்கு நல்அறம் எய்தலும் உண்டுஎனச்
சொல்லலும் உண்டுயான் சொல்லுதல் தேற்றார்         12-70

மல்லல்மா ஞாலத்து மக்களே ஆதலின்
சக்கர வாளத்துத் தேவர் எல்லாம்
தொக்குஒருங்கு ஈண்டித் துடிதலோ கத்து
மிக்கோன் பாதம் விழுந்தனர் இரப்ப
இருள்பரந்து கிடந்த மலர்தலை உலகத்து
விரிகதிர்ச் செல்வன் தோன்றினன் என்ன
ஈர்எண் ணூற்றோடு ஈர்எட்டு ஆண்டில்
பேர்அறி வாளன் தோன்றும்அதன் பிற்பாடு
பெருங்குள மருங்கில் சுருங்கைச் சிறுவழி
இரும்பெரு நீத்தம் புகுவது போல         12-80

அளவாச் சிறுசெவி அளப்புஅரு நல்அறம்
உளம்மலி உவகையோடு உயிர்கொளப் புகூஉம்
கதிரோன் தோன்றுங் காலை ஆங்குஅவன்
அவிர்ஒளி காட்டும் மணியே போன்று
மைத்துஇருள் கூர்ந்த மனமாசு தீரப்
புத்த ஞாயிறு தோன்றுங் காலைத்
திங்களும் ஞாயிறும் தீங்குஉறா விளங்கத்
தங்கா நாண்மீன் தகைமையின் நடக்கும்
வானம் பொய்யாது மாநிலம் வளம்படும்
ஊன்உடை உயிர்கள் உறுதுயர் காணா         12-90

வளிவலம் கொட்கும் மாதிரம் வளம்படும்
நளிஇரு முந்நீர் நலம்பல தரூஉம்
கறவைகன்று ஆர்த்திக் கலநிறை பொழியும்
பறவை பயன்துய்த்து உறைபதி நீங்கா
விலங்கும் மக்களும் வெரூஉப்பகை நீங்கும்
கலங்குஅஞர் நரகரும் பேயும் கைவிடும்
கூனும் குறளும் ஊமும் செவிடும்
மாவும் மருளும் மன்உயிர் பெறாஅ
அந்நாள் பிறந்தவன் அருள்அறம் கேட்டோர்
இன்னாப் பிறவி இகந்தோர் ஆதலின்         12-100

போதி மூலம் பொருந்திய சிறப்பின்
நாதன் பாத நவைகெட ஏத்துதல்
பிறவி தோறும் மறவேன்; மடக்கொடி
மாதர் நின்னால் வருவன இவ்வூர்
ஏது நிகழ்ச்சி யாவும் பலஉள
ஆங்குஅவை நிகழ்ந்த பின்னர் அல்லது
பூங்கொடி மாதர் பொருள்உரை பொருந்தாய்
ஆதி முதல்வன் அருந்துயர் கெடுக்கும்
பாதபங் கயமலை பரசினர் ஆதலின்
ஈங்குஇவர் இருவரும் இளங்கொடி நின்னோடு         12-110

ஓங்குஉயர் போதி உரவோன் திருந்தடி
தொழுதுவலம் கொண்டு தொடர்வினை நீங்கிப்
பழுதுஇல் நன்னெறிப் படர்குவர் காணாய்
ஆர்உயிர் மருந்தாம் அமுத சுரபிஎனும்
மாபெரும் பாத்திரம் மடக்கொடி பெற்றனை
மக்கள் தேவர் எனவிரு சார்க்கும்
ஒத்த முடிவின் ஓர்அறம் உரைக்கேன்
பசிப்பிணி தீர்த்தல் என்றே அவரும்
தவப்பெரு நல்லறம் சாற்றினர்,-ஆதலின்
மடுத்ததீக் கொளிய மன்உயிர்ப் பசிகெட         12-120

எடுத்தனள் பாத்திரம் இளங்கொடி தான்என்.

அறவணர்த் தொழுத காதை முற்றிற்று.
-----------
Chapter 12. Aravanar and Manimekalai


Manimekalai, lovely as a vine,
accompanied by Sudhamathi and her mother,
searched for Aravanar Adigal’s place and went to see him.
He was old, his hair was white,
and his tongue trembled when he spoke.
Manimekalai, her dark hair adorned with flowers, went near him,
worshiped his faultless feet three times and praised him.

Manimekalai describes to Aravanar what happened to her in the garden and on the island of Manipallavam

Manimekalai said, “When I went to the blooming garden to pick flowers,
the prince Udayakumaran came, saw me and spoke to me.
Then the goddess Manimekalai took me to the island of Manipallavam, 12-010
where I saw the Buddha Peedihai with the footstep of the Buddha,
the god of dharma on the island.
The Peedihai told me about my previous birth
and how the goddess with fish eyes said in Manipallavam
that my husband from the last birth
is prince Udayakumaran in this birth.
The goddess told me that Thārai and Veerai
were my sisters in my previous birth
and in the present birth they have been born
as my mother Mādhavi and Sudhamathi. 12 -020
The goddess Manimekalai told me
to go to Aravanar Adigal and listen to his words of dharma,
and after that the goddess left me on the island of Manipallavam
after teaching me the following three mantras—
to disguise myself in whatever form I wish,
to fly and wander in the sky,
and not to become hungry when I have no food.
The goddess Deepathilahai appeared before me suddenly
and told me about the Amudhadurabhi
left by the young Āputhiran in Gomuki pond
to appear on a full moon day
and be received into the hands of someone who feeds hungry people.
The goddess said that very day was the full moon day
when the pot would appear in the Gomuki pond.
Deepathilahai and I went to Gomuki pond on that full moon day
and the pot rose from the pond and came into my hands.
Deepathilagai knows the story of the Amudhasurabhi
and asked me to go to you, sage Aravanar,
to know about the young Āputhiran.
Then Deepathilahai told me to go to her home and left.”

Manimekalai told these things to Aravanar and bowed to him. 12-030
He was pleased to hear the story of Manimekalai
and said, “O you adorned with golden bangles,
may you live happily! Listen carefully
and I will tell you what happened to you in your previous birth.”

Aravanar tells Manimekalai the story of the previous births of Manimekalai, Sudhamathi and Mādhavi.

Aravanar said, “Once, I went to the mountain
where there is the lotus footprint of the ancient god Buddha.
There in a flourishing garden
I saw Thuchayan, the ankleted king of the Kachayam country, 12 -040
I asked him, ‘O king with a large army,
are you and your wives well?’
He was not happy and sadly told me
what had happened to his wives adorned with shining ornaments.
He said that his wife Veerai drank, grew intoxicated
and went in front of an elephant and was killed.
Her sister Thārai, hearing that and unable to bear her grief,
climbed to the top of a building, fell and died.
I told the king
that these things had happened because of his wives’ karma,
and that he should not be sad.” 12-050

After telling the story, Aravanar asked Manimekalai,
“Why do you, dancing women, come today wearing other clothes?

Aravanar tells Manimekalai, Sudamathi and Mādhavi truths about birth

“You with hair adorned with fragrant flowers,
you know your births and virtue.
The births of uncharitable people
are like a path filled with grass and thorns—
a rough way blocked by stones. 12-060
Life is like this: one sees there is a red sun in the sky
and sees that cool dew has disappeared
while not realizing that the two things are connected.
An ocean cannot enter a small hole that a needle can enter
but a small current of water can flow through it.
People say just like that, one person can get good karma
even though he has not done many good deeds.
Even if I say these things about life people will not understand. 12-070

Once, all the gods in the Chakravālakkottam
gathered together, went and worshiped
the feet of the god of Thuditha Loka
and asked him to help them.

Aravanar tells how the god of Thuditha Loka foretold the coming of the Buddha

He told them,
‘Just as the bright sun rises in this dark world,
a very wise one will appear in the year of 2116.
After that, as if the flood of a large pond
were to flow through a small hole,
dharma will joyfully penetrate the small ears of the people. 12-080
At that time the Buddha will appear
like the bright shining sun that spreads diamond light
and remove all the faults in the hearts of the people.
When the sun that is the Buddha appears,
the sun and moon will appear auspiciously.
All the stars will shine
and all the planets will cease their wandering.
The rain will fall on time and the earth will flourish.
The creatures of the world
will no longer be hungry and suffer. 12-090
The wind will blow softly
and all the directions will be bright.
The great oceans will produce pearls
and other good things.
Cows will give milk to fill pots
and their calves drink it and be happy.
Birds will find good food wherever they are
without flying far from their nests.
All animals and people will live without any enemies.
Naragars and peys will not frighten anyone.
Hunchbacks, short people, dumb people
and animals will not be born and suffer.

The people born when the Buddha
appears will hear his dharma and grace 12-100
and have no bad births on this earth.’

Aravanar advises Manimekalai.

O you, lovely as a vine,
may I not forget in all my births
to worship the feet of the lord
seated under the bodhi tree.
Many events will happen because of you in this place,
but after those events occur you will not speak of dharma.

Listen to my words.
These two women with you
worshiped the footsteps of the ancient lord
on the Pāda Pangaya mountain
that remove the troubles of all.
They will go around the faultless footsteps
of the lord who stays beneath the bodhi tree with you
and their previous karma will be removed
and they will follow the faultless path.

You, lovely as a vine, 12-110
have received the Amudhasurabhi, the wonderful pot
that is a life-giving medicine.
I will tell you a dharma that will help both people and the gods,
and that is to remove hunger.”
After Aravanar told them of this best of dharmas,
Manimekalai, beautiful as a young vine,
took the Amudhasurabhi in her hand. 12-121.
----------

13. ஆபுத்திரன் திறம் அறிவித்த காதை
[ மணிமேகலைக்கு அறவணர் ஆபுத்திரன் திறம் கூறிய பாட்டு ]

மாபெரும் பாத்திரம் மடக்கொடிக்கு அருளிய
ஆபுத் திரன்திறம் அணியிழை கேளாய்:
வார ணாசிஓர் மறைஓம் பாளன்
ஆரண உவாத்தி அபஞ்சிகன் என்போன்
பார்ப்பனி சாலி காப்புக்கடை கழிந்து
கொண்டோன் பிழைத்த தண்டம் அஞ்சித்
தென்திசைக் குமரி ஆடிய வருவோள்
சூல்முதிர் பருவத்துத் துஞ்சுஇருள் இயவிடை
ஈன்ற குழவிக்கு இரங்காள் ஆகித்
தோன்றாத் துடவையின் இட்டனள் நீங்க,         13-10

தாய்இல் தூவாக் குழவித்துயர் கேட்டுஓர்
ஆவந்து அணைந்துஆங்கு அதன்துயர் தீர
நாவால் நக்கி நன்பால் ஊட்டிப்
போகாது எழுநாள் புறம்காத்து ஓம்ப,
வயனங் கோட்டில்ஓர் மறைஓம் பாளன்
இயவிடை வருவோன் இளம்பூதி என்போன்
குழவி ஏங்கிய கூக்குரல் கேட்டுக்
கழுமிய துன்பமொடு கண்ணீர் உகுத்துஆங்கு
ஆமகன் அல்லன் என்மகன் என்றே
காதலி தன்னொடு கைதொழுது எடுத்து        13-20

நம்பி பிறந்தான் பொலிகநம் கிளைஎனத்
தம்பதிப் பெயர்ந்து தமரொடும் கூடி
மார்புஇடை முந்நூல் வளையா முன்னர்
நாஇடை நன்னூல் நன்கனம் நவிற்றி
ஓத்துஉடை அந்தணர்க்கு ஒப்பவை எல்லாம்
நாத்தொலைவு இன்றி நன்கனம் அறிந்தபின்,
அப்பதி தன்னுள்ஓர் அந்தணன் மனைவயின்
புக்கோன் ஆங்குப் புலைசூழ் வேள்வியில்
குரூஉத்தொடை மாலை கோட்டிடைச் சுற்றி
வெரூஉப்பகை அஞ்சி வெய்துயிர்த்துப் புலம்பிக்         13-30

கொலைநவில் வேட்டுவர் கொடுமரம் அஞ்சி
வலையிடைப் பட்ட மானே போன்றுஆங்கு
அஞ்சிநின்று அழைக்கும் ஆத்துயர் கண்டு
நெஞ்சுநடுக்கு உற்று நெடுங்கணீர் உகுத்துக்
கள்ள வினையில் கடுந்துயர் பாழ்பட
நள்இருள் கொண்டு நடக்குவன் என்னும்
உள்ளம் கரந்துஆங்கு ஒருபுடை ஒதுங்கி
அல்இடை ஆக்கொண்டு அப்பதி அகன்றோன்
கல்அதர் அத்தங் கடவா நின்றுழி
கடத்திடை ஆவொடு கையகப் படுத்தி         13-40

ஆகொண்டு இந்த ஆர்இடைக் கழிய
நீமகன் அல்லாய் நிகழ்ந்ததை உரையாய்
புலைச்சிறு மகனே போக்கப் படுதிஎன்று
அலைக்கோல் அதனால் அறைந்தனர் கேட்ப,
ஆட்டிநின்று அலைக்கும் அந்தணர் உவாத்தியைக்
கோட்டினில் குத்திக் குடர்புய்த் துறுத்துக்
காட்டிடை நல்ஆக் கதழ்ந்து கிளர்ந்துஓட,
ஆபுத் திரன்தான் ஆங்குஅவர்க்கு உரைப்போன்
நோவன செய்யன்மின் நொடிவன கேண்மின்;         13-50

விடுநில மருங்கின் படுபுல் ஆர்ந்து
நெடுநில மருங்கின் மக்கட்கு எல்லாம்
பிறந்தநாள் தொட்டும் சிறந்ததன் தீம்பால்
அறம்தரும் நெஞ்சோடு அருள்சுரந்து ஊட்டும்
இதனொடு வந்த செற்றம் என்னை
முதுமறை அந்தணிர் முன்னியது உரைமோ
பொன்அணி நேமி வலங்கொள்சக் கரக்கை
மன்உயிர் முதல்வன் மகன்எமக்கு அருளிய
அருமறை நன்னூல் அறியாது இகழ்ந்தனை
தெருமரல் உள்ளத்துச் சிறியை நீஅவ்         13-60

ஆமகன் ஆதற்கு ஒத்தனை அறியாய்
நீமகன் அல்லாய் கேள்என இகழ்தலும்,
ஆன்மகன் அசலன் மான்மகன் சிருங்கி
புலிமகன் விரிஞ்சி புரையோர் போற்றும்
நரிமகன் அல்லனோ கேச கம்பளன்
ஈங்குஇவர் நுங்குலத்து இருடி கணங்கள்என்று
ஓங்குஉயர் பெருஞ்சிறப்பு உரைத்தலும் உண்டால்
ஆவொடு வந்த அழிகுலம் உண்டோ
நான்மறை மாக்காள் நன்னூல் அகத்துஎன,
ஆங்குஅவர் தம்முள்ஓர் அந்தணன் உரைக்கும்         13-70

ஈங்குஇவன் தன்பிறப்பு யான்அறி குவன்என
நடவை வருத்தமொடு நல்கூர் மேனியள்
வடமொழி யாட்டி மறைமுறை எய்திக்
குமரி பாதம் கொள்கையின் வணங்கித்
தமரில் தீர்ந்த சாலிஎன் போள்தனை
யாது நின்ஊர் ஈங்குஎன் வரவுஎன
மாமறை யாட்டி வருதிறம் உரைக்கும்
வார ணாசிஓர் மாமறை முதல்வன்
ஆரண உவாத்தி அரும்பெறல் மனைவியான்
பார்ப்பார்க்கு ஒவ்வாப் பண்பின் ஒழுகிக்         13-80

காப்புக் கடைகழிந்து கணவனை இகழ்ந்தேன்
எல்பயம் உடைமையின் இரியல் மாக்களொடு
தெற்கண் குமரி ஆடிய வருவேன்
பொன்தேர்ச் செழியன் கொற்கையம் பேர்உர்க்
காதவம் கடந்து கோவலர் இருக்கையின்
ஈன்ற குழவிக்கு இரங்கேன் ஆகித்
தோன்றாத் துடவையின் இட்டனன் போந்தேன்
செல்கதி உண்டோ தீவினை யேற்குஎன்று
அல்லல்உற்று அழுத அவள்மகன் ஈங்குஇவன்
சொல்லுதல் தேற்றேன் சொற்பயம் இன்மையின்         13-90

புல்லல்ஓம் பன்மின் புலைமகன் இவன்என.
ஆபுத் திரன்பின் அமர்நகை செய்து
மாமறை மாக்கள் வருங்குலம் கேண்மோ
முதுமறை முதல்வன் முன்னர்த் தோன்றிய
கடவுள் கணிகை காதலஞ் சிறுவர்
அருமறை முதல்வர் அந்தணர் இருவரும்
புரிநூல் மார்பீர் பொய்உரை யாமோ
சாலிக் குண்டோ தவறுஎன உரைத்து
நான்மறை மாக்களை நகுவன் நிற்ப,
ஓதல் அந்தணர்க்கு ஒவ்வான் என்றே         13-100

தாதை பூதியும் தன்மனை கடிதர
ஆ கவர் கள்வன்என்று அந்தணர் உறைதரும்
கிராமம் எங்கணும் கடிஞையில் கல்இட
மிக்க செல்வத்து விளங்கியோர் வாழும்
தக்கண மதுரை தான்சென்று எய்திச்,
சிந்தா விளக்கின் செழுங்கலை நியமத்து
அந்தில் முன்றில் அம்பலப் பீடிகைத்
தங்கினன் வதிந்துஅத் தக்கணப் பேர்ஊர்
ஐயக் கடிஞை கையின் ஏந்தி
மையறு சிறப்பின் மனைதொறும் மறுகிக்         13-110

காணார் கேளார் கால்முடப் பட்டோர்
பேணுநர் இல்லோர் பிணிநடுக்குற்றோர்
யாவரும் வருகஎன்று இசைத்துஉடன் ஊட்டி
உண்டுஒழி மிச்சில்உண்டு ஓடுதலை மடுத்துக்
கண்படை கொள்ளும் காவலன் தான்என்.         13-115

ஆபுத்திரன் திறன் அறிவித்த காதை முற்றிற்று.
-----------
Chapter 13. The story of young Āputhiran


Aravanar tells the story of young Āputhiran

“O Manimekalai adorned with beautiful ornaments,
listen, and I will tell you the story of the young Āputhiran
who gave you the divine Amudhasurabhi.

In Varanasi, an Arana Uvāttihi Brahmin named Abanjigan,
lived reciting the Vedas and performing fire sacrifices.
His wife Sali was unfaithful to him.
Afraid of staying in the village,
she left her place and went south
to Kanyākumari and bathed in the ocean.
In the middle of the night she gave birth to a baby boy
but was afraid to stay there
because it was a Brahmin village.
She was worried about the baby
and left him in a grove and went away. 13-010

A cow heard the crying of the baby,
came near it, licked it lovingly and fed it sweet milk.
It stayed with the baby for seven days and protected it.

In the village of Vayangodu there lived
a Brahmin proficient in the Vedas.
He heard the baby crying, went near it and saw it.
He felt compassion, shed tears
and realized it was not the son of the cow.
Saying, ‘This is my son!’
he took the baby to his home and gave it to his wife.
He and his wife thanked the gods and exclaimed,
‘A son is born to us—may our family flourish!’

The father taught the boy all the shastras.
He invited his friends
and performed the thread ceremony for the boy on his birthday. 13-020
He taught his son all the things
that a boy needs to know as a Brahmin.
The boy learned all that his father taught him,
remembering everything without mistakes.

One day the boy went to another Brahmin’s home
and saw an animal sacrifice about to take place.
A trembling cow was tied up
with a colorful garland on its horns,
looking like a deer caught in the net of a murderous hunter.
The cow seemed to be afraid of its enemies, the Brahmins,
and fearfully and sorrowfully called for help. 13-030

The boy saw the cow, shivered in his heart, shed tears
and thought, ‘I will steal this cow
in the middle of the dark night and take it away.’
He hid there, took the cow at night and left.

When he was crossing the forest with the cow,
some strong, evil Brahmins came
and caught him with the cow. 13-040.
They said, ‘You are stealing this cow
in the middle of the night and running away.
You are not the good son of a Brahmin.
You are a son of a pulaiyan and we will outcaste you!’
Then they hit him with the stick.

When the cow saw a Brahmin
was going to hit Āputhiran,
it went wild, gored the Brahmin in his stomach
and ran into the forest.

Āputhiran told the Brahmins, 13 -050
‘Do not hurt anyone. Hear what I say.
From the time it was born
this cow has fed on grass
on the free lands given by the king
and lovingly given sweet milk
to all the people of the world.
Why are you angry at this poor cow?
You know the ancient Vedas.
Tell me why you think like this?’ 13 -060

The Brahmins scolded him and said,
‘Brahma the creator of the world is the son of Thirumal,
the ancient lord with a beautiful golden discus in his right hand.
That lord Brahma gave us these sacred Vedas.
You do not know their greatness and you disgrace us.
You are a confused little boy,
only suitable to be the son of a cow, not a human.
What you have done is wrong.’ 13 -060

Āputhiran said,
‘Asalan was the son of a cow.
Srungi was the son of a deer.
Virinji was the son of a tiger.
Wasn’t Kesakambalan, praised by sages, the son of a fox?
You all praise them as rishis in your Brahmin tribes.
Is there anything in the four Vedas
saying that someone cannot be part of a cow’s family?’ 13 -070

The story of Sāli

One of the Brahmins said, ‘I know about the birth of this boy.
A woman named Sāli from the north
left her relatives, and, tired and weak,
came walking to the ocean in Kanyakumari.
As she worshiped the feet of the goddess Kanyakumari,
I saw her and asked, “Where do you come from?
Why do you come here?”
She told me her story. 13 -080

She said, “I am the dear wife of a Brahmin living in Varanasi,
a scholar of our sacred Vedas.
I did not follow the good life of Brahmins
and was unfaithful to my husband.
I disgraced him and he left me.
I was afraid that the people of my village would hurt me,
left the city with wandering pilgrims
and came south to Kanya Kumari to bathe in the ocean.
I walked for ten miles
and reached Korkai, ruled by the Pandya king,
the rider of a golden chariot.
I stayed in the houses of cowherds and gave birth to a child.
Without showing love for the child
I left the baby in a garden that was not known to anyone
and went away. I have done a terrible sin—
will the gods forgive me?”
She suffered and cried. 13-090
This boy is the son of that sad woman who suffered and cried.
I did not want to tell you what I know about this boy
because everyone thought he is the son of a Brahmin,
but now you know that he is the son of that woman
who left her baby and went away.
Do not protect him—he is a low caste fellow.’ 13-090

Āputhiran heard that, laughed loudly and said,
‘Listen to what I say about families where great Brahmins,
the scholars of Vedas, are born.
Isn’t it true that two Brahmin rishis
were born to Brahma, the creator of the Vedas,
and Thilothama, a dancer in heaven?
O Brahmin with your sacred thread,
was what Sāli did wrong?’
He laughed at the Brahmins, the scholars of four Vedas,
and stood there.

Pudi, Āputhiran’s father,
thought the boy would not be accepted by the Brahmins
and was not suitable to recite the Vedas
and chased him out of his house.

The whole village of Brahmins scolded Āputhiran, saying,
‘You are a thief and you steal cows!’
and threw stones into his begging pot. 13-100

Āputhiran left the village
and went to Madurai where rich people lived.
He stayed in the beautiful temple of Sindhādevi
in the mandril near the Peedihai.
He carried a pot and begged for food from all the good houses. 13-110
After collecting food he called the blind, deaf, lame,
orphans and the sick to come and happily fed them,
eating what was left over
and sleeping with the begging pot as a pillow,
He is a protector of people.” 13-115.
----------

14. பாத்திர மரபு கூறிய காதை
[ மணிமேகலைக்கு அறவணர் அமுதசுரபி என்னும் பாத்திரம் சிந்தாதேவி
ஆபுத்திரற்குக் கொடுத்தவண்ணம் கூறிய பாட்டு ]

ஆங்குஅவற்கு ஒருநாள் அம்பலப் பீடிகைப்
பூங்கொடி நல்லாய் புகுந்தது கேளாய்:
மாரி நடுநாள் வல்இருள் மயக்கத்து
ஆரிடை உழந்தோர் அம்பலம் மரீஇத்
துயில்வோன் தன்னைத் தொழுதனர் ஏத்தி
வயிறுகாய் பெரும்பசி மலைக்கும் என்றலும்
ஏற்றுஊண் அல்லது வேற்றூண் இல்லோன்
ஆற்றுவது காணான் ஆர்அஞர் எய்த,
கேள்இது மாதோ கெடுகநின் தீதுஎன
யாவரும் ஏத்தும் இருங்கலை நியமத்துத்         14-10

தேவி சிந்தா விளக்குத் தோன்றி
ஏடா அழியல் எழுந்துஇது கொள்ளாய்
நாடுவறங் கூரினும்இவ் ஓடுவறம் கூராது
வாங்குநர் கையகம் வருந்துதல் அல்லது
தான்தொலைவு இல்லாத் தகைமையது என்றே
தன்கைப் பாத்திரம் அவன்கைக் கொடுத்தலும்
சிந்தா தேவி செழுங்கலை நியமத்து
நந்தா விளக்கே நாமிசைப் பாவாய்
வானோர் தலைவி மண்ணோர் முதல்வி
ஏனோர் உற்ற இடர்களை வாய்எனத்         14-20br>
தான்தொழுது ஏத்தித் தலைவியை வணங்கி,
ஆங்கவர் பசிதீர்த்து அந்நாள் தொட்டு
வாங்குகை வருந்த மன்உயிர் ஓம்பலின்
மக்களும் மாவும் மரம்சேர் பறவையும்
தொக்குஉடன் ஈண்டிச் சூழ்ந்தன விடாஅ
பழுமரத்து ஈண்டிய பறவையின் எழூஉம்
இழும்என் சும்மை இடைஇன்று ஒலிப்ப,
ஈண்டுநீர் ஞாலத்து இவன்செயல் இந்திரன்
பாண்டு கம்பளம் துளக்கியது ஆகலின்
தளர்ந்த நடையின் தண்டுகால் ஊன்றி         14-30

வளைந்த யாக்கைஓர் மறையோன் ஆகி
மாஇரு ஞாலத்து மன்உயிர் ஓம்பும்
ஆர்உயிர் முதல்வன் தன்முன் தோன்றி
இந்திரன் வந்தேன் யாதுநின் கருத்து
உன்பெருந் தானத்து உறுபயன் கொள்கென
வெள்ளை மகன்போல் விலாஇற நக்குஈங்கு
எள்ளினன் போம்என்று எடுத்துஉரை செய்வோன்
ஈண்டுச் செய்வினை ஆண்டுநுகர்ந் திருத்தல்
காண்தகு சிறப்பின்நும் கடவுளர் அல்லது
அறம்செய் மாக்கள் புறங்காத்து ஓம்புநர்         14-40

நல்தவம் செய்வோர் பற்றுஅற முயல்வோர்
யாவரும் இல்லாத் தேவர்நல் நாட்டுக்கு
இறைவன் ஆகிய பெருவிறல் வேந்தே
வருந்தி வந்தோர் அரும்பசி களைந்துஅவர்
திருந்துமுகம் காட்டும்என் தெய்வக் கடிஞை
உண்டி கொல்லோ உடுப்பன கொல்லோ
பெண்டிர் கொல்லோ பேணுநர் கொல்லோ
யாவைஈங்கு அளிப்பன தேவர்கோன் என்றலும்,
புரப்போன் பாத்திரம் பொருந்துஊண் சுரந்துஈங்கு
இரப்போர்க் காணாது ஏமாந் திருப்ப         14-50

நிரப்புஇன்று எய்திய நீள்நிலம் அடங்கலும்
பரப்பு நீரால் பல்வளம் சுரக்கென
ஆங்குஅவன் பொருட்டால் ஆயிரம் கண்ணோன்
ஓங்குஉயர் பெருஞ்சிறப்பு உலகோர்க்கு அளித்தலும்,
பன்னீ ராண்டு பாண்டிநல் நாடு
மன்உயிர் மடிய மழைவளம் இழந்தது
வசித்தொழில் உதவ மாநிலம் கொழுப்பப்
பசிப்புஉயிர் அறியாப் பான்மைத்து ஆகலின்
ஆர்உயிர் ஓம்புநன் அம்பலப் பீடிகை
ஊண்ஒலி அரவம் ஒடுங்கிய தாகி         14-60

விடரும் தூர்த்தரும் விட்டேற் றாளரும்
நடவை மாக்களும் நகையொடு வைகி
வட்டும் சூதும் வம்பக் கோட்டியும்
முட்டா வாழ்க்கை முறைமைய தாக,
ஆபுத் திரன்தான் அம்பலம் நீங்கி
ஊர்ஊர் தோறும் உண்போர் வினாஅய்
யார்இவன் என்றே யாவரும் இகழ்ந்துஆங்கு
அருந்தே மாந்த ஆர்உயிர் முதல்வனை
இருந்தாய் நீயோ என்பார் இன்மையின்
திருவின் செல்வம் பெருங்கடல் கொள்ள         14-70

ஒருதனி வரூஉம் பெருமகன் போலத்
தானே தமியன் வருவோன் தன்முன்,
மாநீர் வங்கம் வந்தோர் வணங்கிச்
சாவக நல்நாட்டுத் தண்பெயல் மறுத்தலின்
ஊன்உயிர் மடிந்தது உரவோய் என்றலும்,
அமரர்கோன் ஆணையின் அருந்துவோர்ப் பெறாது
குமரி மூத்தஎன் பாத்திரம் ஏந்தி
அங்குஅந் நாட்டுப் புகுவதுஎன் கருத்துஎன
வங்க மாக்களொடு மகிழ்வுடன் ஏறிக்
கால்விசை கடுகக் கடல்கலக் குறுதலின்         14-80

மால்இதை மணிபல் லவத்திடை வீழ்த்துத்
தங்கியது ஒருநாள் தான்ஆங்கு இழிந்தனன்
இழிந்தோன் ஏறினன் என்றுஇதை எடுத்து
வழங்குநீர் வங்கம் வல்இருள் போதலும்,
வங்கம் போயபின் வருந்துதுயர் எய்தி
அங்கு வாழ்வோர் யாவரும் இன்மையின்
மன்உயிர் ஓம்பும்இம் மாபெரும் பாத்திரம்
என்உயிர் ஓம்புதல் யானோ பொறேஎன்
தவம்தீர் மருங்கில் தனித்துயர் உழந்தேன்
சுமந்துஎன் பாத்திரம் என்றனன் தொழுது         14-90

கோமுகி என்னும் கொழுநீர் இலஞ்சியின்
ஓர்யாண்டு ஒருநாள் தோன்றுஎன விடுவோன்
அருள்அறம் பூண்டுஆங்கு ஆர்உயிர் ஓம்புநர்
உளர்எனில் அவர்கைப் புகுவாய் என்றுஆங்கு
உண்ணா நோன்போடு உயிர்பதிப் பெயர்ப்புழி,
அந்நாள் ஆங்குஅவன் தன்பால் சென்றே
என்உற் றனையோ என்றுயான் கேட்பத்
தன்உற் றனபல தான்எடுத்து உரைத்தனன்
குணதிசைத் தோன்றிக் கார்இருள் சீத்துக்
குடதிசைச் சென்ற ஞாயிறு போல         14-100

மணிபல் லவத்திடை மன்உடம்பு இட்டுத்
தணியா மன்உயிர் தாங்கும் கருத்தொடு
சாவகம் ஆளும் தலைத்தாள் வேந்தன்
ஆவயிற்று உதித்தனன் ஆங்குஅவன் தான்என்.

பாத்திர மரபு கூறிய காதை முற்றிற்று.
-----------
Chapter 14. Āputhiran and the Amudhasurabhi


Aravanar tells the story of young Āputhiran and the Amudhasurabhi to Manimekalai

“O you lovely as a blossoming vine, hear what happened then.
One day in the dark night when it was raining,
some people came to the temple
and woke Āputhiran, bowing to him and praising him.
They said, ‘We are very hungry and suffering.’
He had no food at hand because he only begged
and gave away everything he got to the poor.
Without food to give them he worried how to feed them.

At that time, the goddess of that beautiful temple,
Sindhādevi praised by all, appeared before him.
She said, ‘My son, do not worry. 14-010
Get up and receive this and your worries will go away.
Even if the country suffers from famine this pot will not become empty.
It will fill the hands of the people with so much food
that their hands hurt.
This pot will always be full, no matter how much it gives,’
and she put the pot in Āputhiran’s hands.

He praised the goddess, ‘Sindhādevi,
you shine like a lamp always.
You make all speak, O queen.
You are on the tongues of all!
You are the foremost of the gods in the sky,
and the ancient one of this earth.
You remove the suffering of all
when they come to you and ask for help.’14 -020
He bowed to the goddess and began to feed the people.

The Amudhasurabhi gave food to the people, filling their hands.
Animals and all the birds living on the fruit trees
gathered there for food and made happy sounds.

Young Āputhiran and Indra the king of the gods.

The generosity of Āputhiran
shook the marble throne of Indra, the king of the gods.
Disguised as an old Brahmin holding a cane, scarcely able to walk,
with a bent back, Indra appeared in front of Āputhiran,
the protecter of all the creatures on the earth
who removed their hunger.

Indra said to Āputhiran,
‘I am Indra and have came to see you.
What would you like? I will give you any boon
because of your generosity. Ask.’

Āputhiran laughed so loud it seemed the bones in his chest would break,
and said sarcastically, mocking Indra,
‘You may go.
Only the beautiful gods stay in your heaven
and enjoy the benefit of their good deeds there.
You are the strong king of heaven,
and the gods there don’t give charity. 14 -040
The protectors of people, sages doing hard tapas,
and people wanting to be without desire
do not live in your heaven.
Are there divine pots like the one I have in your world
that give food to people suffering from hunger?
Is there anything like this Amudhasurabhi
to remove their troubles and see their happy faces?
Are there clothes for the poor people?
Are there women feeding the poor and protecting them?
O king of the gods, what could you give me?’14-050

The thousand-eyed Indra became angry and said,
‘May the rain fall abundantly
and may this land flourish with much wealth.
You will be disappointed without seeing any beggars,
unable to feed anyone with your Amudhasurabhi
that produces so much food!’

After that the Pandya country flourished for twelve years without famine.
The rains poured and people got so much food
that they did not know what hunger is. 14-060

Āputhiran suffers without finding hungry people

People did not come to the Buddha Peedihai at the temple
where Āputhiran stayed to feed them.
There was no sound of people, animals and birds
coming to eat food there.
The place was filled with bad people, useless people,
people without relatives, and street people mocking Āputhiran.
They gambled, played games and gossiped.
It became a place for coarse people.

Āputhiran left the temple, went to many villages
and asked whether anyone was hungry there.
People mocked him and said, ‘Who is this person?’
There was no one to ask him for food
or even to inquire whether he was still alive. 14-070
Āputhiran felt like a lonely king
whose wealth has been taken away by the great ocean.

At that time, some people came in a ship,
saw him and approached him.
They said, ‘O protector of lives,
in Javaga country there is no rain
and many people and creatures are dying without food.’
Āputhiran replied, ‘I cannot find anyone to feed here
because of the curse of Indra, the king of the gods.
I want to go with my Amudhasurabhi to the country of Javaga.’
He happily got on the ship with the people to go. 14-080.

On the way, there was a storm on the ocean
and the ship stopped for one day at the island of Manipallavam.
When it started the next day, the travelers on the ship
thought Āputhiran had come back to the ship
and left in the dark night without him.

When Āputhiran found out the ship had left he was sad.
He searched for people and creatures
but he could not find anyone
and understood that no one lived on that island.
He thought, ‘This wonderful pot is to save lives.
I will not keep it just to save my life—that would not be right.
I have lost the benefit of the tapas
that let me save the creatures of this earth with this pot.
What is the use of keeping this pot only for myself?’ 14-090

Then he went to the pond Gomuki filled with water
and put the pot into it.
He said, ‘You should appear from the pond once a year.
If there is someone kind and generous
who lives to take care of others and save precious lives,
you should go into their hands.’
Then young Āputhiran
went on a fast to give up his life.
I saw him, went to him and asked,
‘Are you in any trouble?’
He told me all that had happened
and, just as the sun that appears in the east,
takes away the darkness and sets in the west,
he left his body on the island Manipallavam
and was born from the womb of the cow
wishing to save the lives of all creatures of the world.
He became the king of the country of Javaga.”
In this way, Aravanar finished telling the story
of young Āputhiran to Manimekalai. 14-104
----------

15. பாத்திரம்கொண்டு பிச்சை புக்க காதை
[ மணிமேகலை பாத்திரம்கொண்டு பிச்சைக்குப் பெருந்தெருப்போய பாட்டு ]

இன்னும் கேளாய் இளங்கொடி மாதே
அந்நாள் அவனை ஓம்பிய நல்ஆத்
தண்என் சாவகத் தவள மால்வரை
மண்முகன் என்னும் மாமுனி இடவயின்
பொன்னின் கோட்டது பொன்குளம்பு உடையது
தன்நலம் பிறர்தொழத் தான்சென்று எய்தி
ஈனா முன்னம் இன்உயிர்க்கு எல்லாம்
தான்முலை சுரந்து தன்பால் ஊட்டலும்
மூன்று காலமும் தோன்றநன்கு உணர்ந்த
ஆன்ற முனிவன் அதன்வயிற் றகத்து         15-10

மழைவளம் சுரப்பவும் மன்உயிர் ஓம்பவும்
உயிர்கா வலன்வந்து ஒருவன் தோன்றும்
குடர்த்தொடர் மாலை பூண்பான் அல்லன்
அடர்ப்பொன் முட்டை அகவையி னான்எனப்,
பிணிநோய் இன்றியும் பிறந்துஅறம் செய்ய
மணிபல் லவத்திடை மன்உயிர் நீத்தோன்
தன்காத்து அளித்த தகைஆ அதனை
ஒற்கா உள்ளத்து ஒழியான் ஆதலின்
ஆங்குஅவ் ஆவயிற்று அமரர்கணம் உவப்பத்
தீங்கனி நாவல் ஓங்கும்இத் தீவினுக்கு         15-20

ஒருதான் ஆகி உலகுதொழத் தோன்றினன்.
பெரியோன் பிறந்த பெற்றியைக் கேள்நீ:
இருதுஇள வேனிலில் எரிகதிர் இடபத்து
ஒருபதின் மேலும் ஒருமூன்று சென்றபின்
மீனத்து இடைநிலை மீனத்து அகவையின்
போதித் தலைவனொடு பொருந்திய போழ்தத்து
மண்ணகம் எல்லாம் மாரி இன்றியும்
புண்ணிய நல்நீர் போதொடு சொரிந்தது,
போதி மாதவன் பூமியில் தோன்றும்
காலம் அன்றியும் கண்டன சிறப்புஎனச்         15-30

சக்கர வாளக் கோட்டம் வாழும்
மிக்க மாதவர் விரும்பினர் வியந்து
கந்துடை நெடுநிலைக் கடவுள் எழுதிய
அந்தில் பாவை அருளு மாயிடின்
அறிகுவம் என்றே செறிஇருள் சேறலும்,
மணிபல் லவத்திடை மன்உயிர் நீத்தோன்
தணியா உயிர்உயச் சாவகத்து உதித்தனன்
ஆங்குஅவன் தன்திறம் அறவணன் அறியும்என்று
ஈங்குஎன் நாவை வருத்தியது இதுகேள்:
மண்ஆள் வேந்தன் மண்முகன் என்னும்        15-40

புண்ணிய முதல்வன் திருந்தடி வணங்கி
மக்களை இல்லேன் மாதவன் அருளால்
பெற்றேன் புதல்வனை என்றுஅவன் வளர்ப்ப
அரைசுஆள் செல்வம் அவன்பால் உண்மையின்
நிரைதார் வேந்தன் ஆயினன் அவன்தான்.
துறக்க வேந்தன் துய்ப்புஇலன் கொல்லோ
அறக்கோல் வேந்தன் அருள்இலன் கொல்லோ
சுரந்து காவிரி புரந்துநீர் பரக்கவும்
நலத்தகை இன்றி நல்உயிர்க்கு எல்லாம்
அலத்தல் காலை ஆகியது ஆயிழை         15-50

வெண்திரை தந்த அமுதை வானோர்
உண்டுஒழி மிச்சிலை ஒழித்துவைத் தாங்கு
வறன்ஓடு உலகின் வான்துயர் கெடுக்கும்
அறன்ஓடு ஒழித்தல் ஆயிழை தகாதுஎன,
மாதவன் உரைத்தலும் மணிமே கலைதான்
தாயர் தம்மொடு தாழ்ந்துபல ஏத்திக்
கைக்கொண்டு எடுத்த கடவுள் கடிஞையொடு
பிக்குணிக் கோலத்துப் பெருந்தெரு அடைதலும்,
ஒலித்துஒருங்கு ஈண்டிய ஊர்க்குறு மாக்களும்
மெலித்துஉகு நெஞ்சின் விடரும் தூர்த்தரும்         15-60

கொடிக்கோ சம்பிக் கோமகன் ஆகிய
வடித்தேர்த் தானை வத்தவன் தன்னை
வஞ்சம் செய்துழி வான்தளை விடீஇய
உஞ்சையில் தோன்றிய ஊகி அந்தணன்
உருவுக்கு ஒவ்வா உறுநோய் கண்டு
பரிவுஉறு மாக்களில் தாம்பரிவு எய்தி,
உதய குமரன் உளம்கொண்டு ஒளித்த
மதுமலர்க் குழலாள் வந்து தோன்றிப்
பிச்சைப் பாத்திரம் கையின்ஏந் தியது
திப்பியம் என்றே சிந்தைநோய் கூர,         15-70
மணமனை மறுகில் மாதவி ஈன்ற
அணிமலர்ப் பூங்கொம்பு அகம்மலி உவகையின்
பத்தினி பெண்டிர் பண்புடன் இடூஉம்
பிச்சை ஏற்றல் பெருந்தகவு உடைத்துஎன,
குளன்அணி தாமரைக் கொழுமலர் நாப்பண்
ஒருதனி ஓங்கிய திருமலர் போன்று
வான்தரு கற்பின் மனைஉறை மகளிரில்
தான்தனி ஓங்கிய தகைமையள் அன்றோ
ஆதிரை நல்லாள் அவள்மனை இம்மனை
நீபுகல் வேண்டும் நேர்இழை என்றனள்
வடதிசை விஞ்சை மாநகர்த் தோன்றித்         15-80

தென்திசைப் பொதியில்ஓர் சிற்றியாற்று அடைகரை
மாதவன் தன்னால் வல்வினை உருப்பச்
சாபம் பட்டுத் தனித்துயர் உறூஉம்
வீவில் வெம்பசி வேட்கையொடு திரிதரும்
காயசண் டிகைஎனும் காரிகை தான்என்.

பாத்திரம்கொண்டு பிச்சை புக்க காதை முற்றிற்று.
-----------
Chapter 15. Manimekalai feeds the people


Aravanar continues to tell the story of Āputhiran

“O you lovely as a vine, hear me.
In the cool white Javaga mountains
lived a divine sage named Manmuhan.
He had a cow with golden horns and golden feet
that gave milk unselfishly to all
even before it gave birth to its calves. 15-010
Hear how the great Āputhiran was reborn
and became the king of Javaga country.
Āputhiran gave his life in Manipallavam,
so that he could be born again to do charity
and take away the sickness of hunger.
He kept the love of the cow that gave him milk when he was a baby
and protected him in his previous birth.
In this birth he was born to sage Manmuhan’s cow to save the world.
Because of him rain pours and makes the land flourish
and the creatures of the world are protected.
He was not born with an umbilical cord
but was born from a golden egg.
The gods were pleased when he was born.
He was born on this island filled with sweet fruits
and all the world worshiped his birth. 15-020

Āputhiran was reborn in the spring,
on the thirteenth day after the beginning of the month of Vaikasi
under the star of Visāka, on the full moon day—
the same time of year lord Buddha was born.
Even though there was no rain when he was born,
pure water and flowers poured down everywhere.

Seeing the events that happened,
the sages in Chakravālakkottam were surprised and said,
‘Even though it is not the year when the Buddha was born,
the earth is flourishing!’ 15-030.

Aravanar tells how the sages went to Kanthil Pāvai

The sages decided to go to the Kanthil Pāvai
that was on a tall pillar and ask it for its grace
to tell them what had happened if it were willing.
They went to the Kanthil Pāvai in the dark night.

The Kanthil Pāvai saw them and said,
‘Āputhiran gave his life on the island of Manipallavam
and was reborn born in Jāvagam to save the lives of creatures.
The sage Aravanar knows about the life of Āputhiran.
You should go and ask Aravanar about Āputhiran.’ 15-040

Aravanar tells the story of Āputhiran reborn as Punniyarājan

Listen to what I know about Āputhiran. The king Bhumichandran worshiped the divine feet
of the sage Manmuhan and got a son through his grace.
He was happy and thought, ‘I did not have children
and now I have a son by the grace of the sage.’
He took the child and raised him
and the child became the garlanded king of Jāvagam
since he was raised by the king of that land.

At that time a famine came in that country of Jāvagam.
Did it come because of Indra, the king of the sky
who did not know the importance of food?
Or because the king of the country was not compassionate?
Even though the Kaviri river was filled with water
there was no rain and people did not get food. 15-050
O you with beautiful ornaments,
the pot you have will take away the terrible suffering of hunger.
You should not hide it away from people.
It is like the time when the milky ocean was churned
and the gods drank the nectar that came out of it
and hid the rest without giving it to the Asuras. It is not right.”

After hearing Aravanar
Manimekalai bowed to him with Sudhamathi and Mādhavi,
and went out on the large streets with her divine pot. 15-060

Many people were on the street making noise—
bad people suffering in their hearts with lust,
and coarse people in the city.
They looked as if they were crazy,
like Yugi, the Brahmin minister of Udayanan,
who disguised himself as a disturbed person
and wandered the streets of Unjai
to release Udayanan, the victorious king of Kosambi,
when Udayanan was imprisoned by his enemy Prachodanan

At that time, beautiful Manimekalai,
whom the prince Udayakumaran loved,
her hair decorated with flowers dripping with honey,
came carrying the begging pot in her hand as a female Bhikshu.

Manimekalai meets the apsaras Kāyasandihai

Then Kāyasandihai, an apsaras from heaven
was wandering about hungry because she had been cursed
by a sage on the bank of a small river
in Vinjai city on the Potiya mountain in the south.

Kāyasandihai saw Manimekalai and told her,
“O, daughter of Mādhavi, adorned with lovely ornaments,
you should receive food from a pot
from a chaste, lovely woman.
Āthirai is the most chaste women among all women
and this is her home. Go inside.” 15-086.
-----------

சீத்தலை சாத்தனாரின் ”மணிமேகலை”
ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு - கௌசல்யா ஹார்ட்
பாகம் 2 (அத்தியாயம் 16-30)
Manimekalai of Settalai Chathanar - part 2 (chapters 16-30)



This file was last updated on 4 Feb. 2020.
Feel free to send the corrections to the Webmaster .